Αθώοι ο δάσκαλος yoga και η σύντροφός του για την καταγγελία της 19χρονης Ισπανής

• Το Τρι­με­λές Εφετείο Δωδε­κα­νή­σου απάλ­λαξε τον 49χρονο ημεδαπό και την 43χρονη σύντροφό του, βάζο­ντας τέλος σε μια υπόθεση που εκκρε­μούσε από τον Αύγου­στο του 2019 και είχε φτάσει μέχρι τον Άρειο Πάγο • Η αθώωση ήρθε έπειτα από την αναί­ρεση της προη­γού­με­νης κατα­δι­κα­στι­κής από­φα­σης με χει­ρι­σμό του δικη­γό­ρου κ. Μιχάλη Καντι­δε­νού

Με αθω­ω­τική απόφαση έκλεισε ο δικα­στι­κός κύκλος μιας από τις υπο­θέ­σεις που απα­σχό­λη­σαν περισ­σό­τερο τη δικα­στική επι­και­ρό­τητα των Δωδε­κα­νή­σων τα τελευ­ταία 7 χρόνια. Το Τρι­με­λές Εφετείο Δωδε­κα­νή­σου, το οποίο επι­λή­φθηκε εκ νέου της υπό­θε­σης μετά την αναί­ρεση της κατα­δί­κης από το Ανώτατο Δικα­στή­ριο, έκρινε αθώους τον 49χρονο ημεδαπό δάσκαλο yoga και την 43χρονη σύντροφό του για την κατη­γο­ρία της κατά­χρη­σης σε γενε­τή­σια πράξη με εκμε­τάλ­λευση ανάγκης για εργασία. Η κατη­γο­ρία είχε προ­κύ­ψει από καταγ­γε­λία 19χρονης Ισπανής, η οποία χρο­νο­λο­γεί­ται από τις 5 Αυγού­στου 2019.

Η κατά­ληξη μιας μακράς δια­δρο­μής

Η αθώωση απο­τε­λεί την τέταρτη δικα­στική κρίση επί της υπό­θε­σης και ανα­τρέ­πει πλήρως την εικόνα που είχε δια­μορ­φω­θεί από τις δύο πρώτες απο­φά­σεις. Σε πρώτο βαθμό ο 49χρονος είχε κατα­δι­κα­στεί σε ποινή φυλά­κι­σης 30 μηνών και η 43χρονη σε ποινή 10 μηνών. Το Τρι­με­λές Εφετείο Πλημ­με­λη­μά­των Δωδε­κα­νή­σου, με την υπ’ αριθμ. 295/2024 απόφασή του, είχε μειώσει τις ποινές σε φυλά­κιση 2 ετών για τον πρώτο και 6 μηνών για τη δεύτερη, για απλή συνέρ­γεια, με ανα­στολή και με ανα­γνώ­ριση του ελα­φρυ­ντι­κού του πρό­τε­ρου σύν­νο­μου βίου.

Η πορεία της υπό­θε­σης άλλαξε στις 8 Ιανουα­ρίου 2026, όταν το Ζ’ Ποινικό Τμήμα του Αρείου Πάγου, με την υπ’ αριθμ. 4/2026 απόφασή του, έκανε δεκτή την εισή­γηση του Αντει­σαγ­γε­λέα και αναί­ρεσε την κατα­δι­κα­στική απόφαση. Το Ανώτατο Δικα­στή­ριο έκρινε ότι η κατα­δίκη δεν στη­ρι­ζό­ταν στην ειδική και εμπε­ρι­στα­τω­μένη αιτιο­λο­γία που απαιτεί ο νόμος. Ειδι­κό­τερα, όπως κρίθηκε, το Εφετείο δεν είχε απο­τυ­πώ­σει με πλη­ρό­τητα τα κρίσιμα πραγ­μα­τικά περι­στα­τικά, δεν είχε εξη­γή­σει με ποιον τρόπο προ­έ­κυψε ο εξα­να­γκα­σμός της εγκα­λού­σας, ούτε πώς ακριβώς η ανάγκη της για εργασία λει­τούρ­γησε ως μέσο πίεσης απέ­να­ντί της.

Ο Άρειος Πάγος υπεν­θύ­μισε τότε ότι σε υπο­θέ­σεις με τόσο βαρύ κοι­νω­νικό και ηθικό φορτίο η ποινική κρίση οφείλει να προσ­διο­ρί­ζει με σαφή­νεια ποια περι­στα­τικά γίνο­νται δεκτά, ποια απορ­ρί­πτο­νται και με ποιον συλ­λο­γι­σμό υπά­γο­νται στις δια­τά­ξεις του νόμου. Το πλαίσιο αυτό δέσμευε και το δικα­στή­ριο που επι­λή­φθηκε εκ νέου της υπό­θε­σης, το οποίο κατέ­ληξε τελικά στην απαλ­λαγή των δύο κατη­γο­ρου­μέ­νων. Το πλήρες σκε­πτικό της αθω­ω­τι­κής από­φα­σης δεν προ­κύ­πτει προς το παρόν από τα δια­θέ­σιμα στοι­χεία.

Την υπε­ρά­σπιση του 49χρονου είχε ανα­λά­βει σε όλα τα στάδια, συμπε­ρι­λαμ­βα­νο­μέ­νου του αναι­ρε­τι­κού βαθμού, ο δικη­γό­ρος κ. Μιχάλης Καντι­δε­νός, ο οποίος χει­ρί­στηκε την προ­σφυγή στον Άρειο Πάγο που άνοιξε τον δρόμο για τη νέα δίκη.

Οι δύο εκδοχές που αντι­πα­ρα­τέ­θη­καν στο ακρο­α­τή­ριο

Σύμφωνα με πλη­ρο­φο­ρίες της «δημο­κρα­τι­κής», η καταγ­γε­λία αφο­ρούσε στα γεγο­νότα που ακο­λού­θη­σαν την άφιξη της 19χρονης Ισπανής στο νησί στις 5 Αυγού­στου 2019, προ­κει­μέ­νου να εργα­στεί ως καθα­ρί­στρια σε επι­χεί­ρηση ενοι­κί­α­σης δωμα­τίων που δια­τη­ρούσε ο κατη­γο­ρού­με­νος, με συμ­φω­νία που προ­έ­βλεπε αντί μισθού την παροχή στέγης και τροφής.

Κατά την εκδοχή της εγκα­λού­σας, η ίδια βρέθηκε σε εξαι­ρε­τικά ευάλωτη θέση, χωρίς οικο­νο­μι­κούς πόρους και με δυσκο­λίες ακόμη και για την έκδοση εισι­τη­ρίου επι­στρο­φής στην πατρίδα της. Η κατη­γο­ρία υπο­στή­ριζε ότι η κατά­σταση αυτή αξιο­ποι­ή­θηκε προ­κει­μέ­νου η νεαρή γυναίκα να υπο­χρε­ω­θεί σε ασελ­γείς πράξεις παρου­σία της δεύ­τε­ρης κατη­γο­ρού­με­νης και σε συνου­σία με τον 49χρονο, καθώς και να ανεχθεί γενε­τή­σιες πράξεις και θωπείες. Η καταγ­γε­λία υπο­βλή­θηκε στην αστυ­νο­μία λίγο μετά την άφιξή της, με απο­τέ­λε­σμα την αυθη­με­ρόν σύλληψη της 43χρονης.

Ο 49χρονος αρνή­θηκε από την πρώτη στιγμή κατη­γο­ρη­μα­τικά τις πράξεις που του απο­δό­θη­καν. Δια­τει­νό­ταν ότι μέσω δια­δι­κτυα­κής πλατ­φόρ­μας εθε­λο­ντι­κής φιλο­ξε­νίας υπο­δέ­χε­ται κάθε καλο­καίρι εθε­λο­ντές, χωρίς εργα­σιακή σχέση και χωρίς υπο­χρέ­ωση αμοιβής, παρέ­χο­ντας στέγη και τροφή με αντάλ­λαγμα μικρές βοη­θη­τι­κές εργα­σίες. Ισχυ­ρι­ζό­ταν ότι είχε ενη­με­ρώ­σει εξαρχής τηn 19χρονη πως η δωρεάν φιλο­ξε­νία προ­βλε­πό­ταν μόνο για ένα άτομο και ότι οι όποιες ερω­τι­κές πράξεις έγιναν με τη συναί­νεσή της, στο πλαίσιο ενός κλί­μα­τος ελευ­θε­ρίας που, κατά τους ισχυ­ρι­σμούς του, η ίδια απο­δέ­χθηκε. Στο ίδιο πλαίσιο έκανε λόγο και για επί­σκεψη σε νατου­ρα­λι­στική παραλία γυμνι­στών, στην οποία η νεαρή συμ­με­τείχε, όπως υπο­στή­ριζε, οικειο­θε­λώς. Ο ίδιος ανέφερε ακόμη ότι η εγκα­λούσα του γνω­στο­ποί­ησε σε δεύτερο χρόνο την επι­θυ­μία της να απο­χω­ρή­σει για να ανα­ζη­τή­σει αμει­βό­μενη εργασία και ότι λίγο αργό­τερα ακο­λού­θησε η καταγ­γε­λία της.

Το βάρος του χρόνου

Η σχεδόν επτα­ε­τής από­σταση από τα καταγ­γελ­λό­μενα περι­στα­τικά απο­τέ­λεσε έναν από τους παρά­γο­ντες που καθι­στού­σαν την νέα ακρο­α­μα­τική δια­δι­κα­σία ιδιαί­τερα απαι­τη­τική, καθώς η ανά­κληση λεπτο­με­ρειών από μάρ­τυ­ρες και δια­δί­κους γίνεται δυσχε­ρέ­στερη με το πέρασμα του χρόνου.

Στο ιστο­ρικό που είχε ανα­πτυ­χθεί δικα­στικά περι­λαμ­βα­νό­ταν και αναφορά σε προ­γε­νέ­στερη καταγ­γε­λία, την οποία είχε υπο­βά­λει εις βάρος του 49χρονου, όταν εκείνος ήταν 42 ετών, 36χρονη Αμε­ρι­κανή πολίτης, ισχυ­ρι­ζό­μενη ότι κατέστη ανή­μπορη μετά από πρα­κτι­κές yoga και ότι ακο­λού­θησε ερωτική συνεύ­ρεση χωρίς τη θέλησή της. Από εκείνη την υπόθεση ο κατη­γο­ρού­με­νος είχε απαλ­λα­γεί και, όπως είχε κριθεί, η συγκε­κρι­μένη αναφορά δεν μπο­ρούσε από μόνη της να υπο­κα­τα­στή­σει την από­δειξη της επί­δι­κης πράξης του 2019.

Με τη σημε­ρινή αθω­ω­τική απόφαση, η υπόθεση που ξεκί­νησε τον Αύγου­στο του 2019, πέρασε από δύο κατα­δί­κες, έφτασε στον Άρειο Πάγο και επέ­στρεψε στο ακρο­α­τή­ριο, φαί­νε­ται να φτάνει στην τελική της κατά­ληξη, εκτός εάν ασκηθεί νέο ένδικο μέσο, κάτι που δεν προ­κύ­πτει από τα δια­θέ­σιμα στοι­χεία.