Γνωστή εταιρεία της Ρόδου διεκδικεί αποζημίωση από αδικοπραξία κατά αθηναϊκής εταιρείας

Ενώπιον του Πολυ­με­λούς Πρω­το­δι­κείου Ρόδου προ­σέ­φυγε με αγωγή απο­ζη­μί­ω­σης από αδι­κο­πρα­ξία γνωστή εται­ρεία της Ρόδου, που έχει υπαχθεί στις ευερ­γε­τι­κές δια­τά­ξεις του  άρθρου 99 του πτω­χευ­τι­κού κώδικα, κατά εται­ρείας των Αθηνών, που είχε επι­διώ­ξει, με παρέμ­βασή της στο δικα­στή­ριο, με τη δια­δι­κα­σία της εκού­σιας δικαιο­δο­σίας, να ανα­κό­ψει τον δρόμο για την πλήρη εξυ­γί­ανσή της.

Η εται­ρεία της Ρόδου διεκ­δι­κεί απο­ζη­μί­ωση ύψους 500.000 ευρώ από αδι­κο­πρα­ξία, αφού παρά την ως άνω  απόφαση του δικα­στη­ρίου προ­χώ­ρησε μεταξύ άλλων και σε κατά­σχεση λογα­ρια­σμών της!!

Mε την υπ΄α­ρίθμ. 27/2013 απόφαση του Πολυ­με­λούς Πρω­το­δι­κείου Ρόδου (δια­δι­κα­σία εκού­σιας δικαιο­δο­σίας) είχε γίνει συγκε­κρι­μένα δεκτή η αίτηση επι­κύ­ρω­σης της συμ­φω­νίας συν­διαλ­λα­γής της ροδί­τι­κης εται­ρείας με τους πιστω­τές της.

Όπως έγραψε η “δημο­κρα­τική”, η εται­ρεία ιδρύ­θηκε τον Μάρτιο του 2000 και ως έδρα της ορί­στηκε ο Δήμος Πετα­λού­δων. Από ιδρύ­σεως της έγιναν αυξή­σεις στο αρχικό μετο­χικό της κεφά­λαιο που σήμερα αριθμεί 75.300 ονο­μα­στι­κές μετοχές αξίας 2.210.055 ευρώ.

Δρα­στη­ριο­ποι­ή­θηκε κυρίως στον τομέα της ζυθο­ποι­ίας, δημιουρ­γώ­ντας αρχικώς μία μικρή μονάδα παρα­γω­γής και το έτος 2003 ένα νέο υπερ­σύγ­χρονο ζυθο­ποιείο σε ιδιό­κτητο ακίνητο. Βασική δρα­στη­ριό­τητά της είναι η παρα­σκευή και διάθεση ανα­ψυ­κτι­κών, ενερ­γεια­κών ποτών, χυμών φρούτων, κρασιού, καφέ και κυρίως μπίρας.

Άπαντα τα προ­ϊ­ό­ντα δια­τί­θε­νται χον­δρι­κώς σε ξενο­δο­χεία, εστια­τό­ρια, καφε­τέ­ριες, μπαρ, κλαμπ και εν γένει σε χώρους μαζικής σίτισης και εστί­α­σης, σε του­ρι­στι­κές περιο­χές σε ολό­κληρη την Ελλάδα μέσω ενός δικτύου συνερ­γα­τών με συνεχή ανά­πτυξη. Η εται­ρεία δια­θέ­τει τα προ­ϊ­ό­ντα της σε ξενο­δο­χεία όλων των κατη­γο­ριών με προ­τί­μηση στα all inclusive σε Ρόδο, Κρήτη, Κω, Κέρκυρα, Μύκονο, Αθήνα, Κύπρο και αλλού.

Όπως είχε εκθέσει η πρό­σκαιρη ταμειακή της δυσκο­λία οφεί­λε­ται απο­κλει­στικά και μόνον στην έλλειψη ρευ­στό­τη­τας και όχι στην κίνηση των πωλή­σεων.

Ο δανει­σμός της εξυ­πη­ρε­τεί­ται κανο­νικά από όλες τις τρά­πε­ζες, αφού οι οφει­λό­με­νες δόσεις εξο­φλού­νται εμπρό­θε­σμα και δεν υφί­στα­ται η παρα­μι­κρή καθυ­στέ­ρηση.

Το δικα­στή­ριο με την απόφασή του επε­σή­μανε ότι οι συμ­φω­νίες της εται­ρείας με τους πιστω­τές της εξα­σφα­λί­ζουν τη διάρ­κεια της επι­χει­ρη­μα­τι­κής της δρα­στη­ριό­τη­τας, δεδο­μέ­νου άλλωστε ότι η αιτούσα δια­θέ­τει πάγιο ενερ­γη­τικό, ήτοι ενσώ­μα­τες ακι­νη­το­ποι­ή­σεις (αξία ακι­νή­των, μηχα­νη­μά­των κ.λ.π.) ύψους 19.853.485,20 ευρώ και απαι­τή­σεις έναντι τρίτων οφει­λε­τών ύψους 4.505.060,78 ευρώ.

Τονί­ζε­ται επι­πλέον ότι δεν θίγο­νται τα συμ­φέ­ρο­ντα των πιστω­τών που δεν υπέ­γρα­ψαν τη συμ­φω­νία, πέραν βέβαια του ό,τι ανα­στέλ­λο­νται οι ατο­μι­κές διώξεις τους, γεγονός όμως που είναι βασική συνέ­πεια της επι­κύ­ρω­σης της συμ­φω­νίας συν­διαλ­λα­γής και η διάρ­κεια ισχύος των συμ­φω­νιών, καίτοι συνο­μο­λο­γή­θηκε για διά­στημα πέραν των τεσ­σά­ρων ετών από την επι­κύ­ρωση τους με την παρούσα απόφαση, δεν επη­ρε­ά­ζει, τη νομι­μό­τητα της συμ­φω­νίας συν­διαλ­λα­γής, ενώ υπε­γράφη από την πλειο­ψη­φία των πιστω­τών, ήτοι κατά ποσοστό 75,01%.

Η αντί­δι­κος ανώνυμη, η οποία έχει απαί­τηση κατά τους ισχυ­ρι­σμούς της ποσού 600.000 ευρώ, κατά την συζή­τηση της αιτή­σεως της ενώπιον του Πολυ­με­λούς Πρω­το­δι­κείου Ρόδου για την επι­κύ­ρωση της συμ­φω­νίας  με την πλειο­ψη­φία (του 80%) των πιστω­τών της, άσκησε κύρια παρέμ­βαση η οποία απορ­ρί­φθηκε.  Σύμφωνα με την εν λόγω με αριθμό 27/2013 τεκ­μη­ριω­μένη απόφαση του Δικα­στη­ρίου, οι λόγοι δε στους οποίους βασί­σθηκε για την απόρ­ριψη της παρέμ­βα­σης αυτής ήταν μεταξύ άλλων ότι:

-η ενα­γό­μενη ως άνω, ως πιστώ­τρια της εται­ρείας, απέρ­ριψε τους προ­τει­νό­με­νους όρους συν­διαλ­λα­γής, χωρίς να προβεί σε συμ­φέ­ρουσα γι’ αυτήν αντι­πρό­ταση.

-δεν συνέ­τρεχε περί­πτωση προ­σβο­λής των συμ­φε­ρό­ντων της εφόσον η δεν μερί­μνησε για τη σύναψη συμ­φω­νίας που θα την εξα­σφά­λιζε έναντι της εται­ρείας, κατά το στάδιο των δια­πραγ­μα­τεύ­σεων από τον μεσο­λα­βητή, καθώς επίσης δεν δια­πι­στώ­θηκε ζημία αυτής, βάσει των ισο­λο­γι­σμών ώστε η ανα­στολή των ατο­μι­κών διώξεων να επι­φέ­ρει αφε­αυατή αιτιω­δώς επι­δεί­νωση της οικο­νο­μι­κής θέσης της.

Η ενά­γουσα εται­ρεία τονίζει ότι από τότε που απο­φά­σισε να ακο­λου­θή­σει την δια­δι­κα­σία του άρθρου 99 του Ν.3588/2007, η ενα­γό­μενη επι­δό­θηκε σε μία «βιο­μη­χα­νία» παρα­γω­γής δικο­γρά­φων, ήτοι αγωγών, παρεμ­βά­σεων  και αιτή­σεων ασφα­λι­στι­κών μέτρων ενα­ντίον της, που όλες μέχρι σήμερα έχουν απορ­ρι­φθεί με αντί­στοι­χες  δικα­στι­κές απο­φά­σεις των Δικα­στη­ρίων.

Μεταξύ αυτών η ενα­γό­μενη κατέ­θεσε και αίτηση για κατά­σχεση εις χείρας τρίτων η οποία απορ­ρί­φθηκε με την έκδοση της από­φα­σης του Μονο­με­λούς Πρω­το­δι­κείου Ρόδου.

Υπο­στη­ρί­ζει παρα­πέρα ότι η ενα­γό­μενη αφού δια­πί­στωσε ότι έχασε πλέον όλες τις δικα­στι­κές της δια­μά­χες, ακο­λου­θεί παρά­νομη οδό.

Ισχυ­ρί­ζε­ται συγκε­κρι­μένα ότι την συκο­φα­ντεί με επι­στο­λές σε ελλη­νι­κές Τρά­πε­ζες, όπως στην ΕΘΝΙΚΗ, την EUROBANK,  την ΤΡΑΠΕΖΑ ΠΕΙΡΑΙΩΣ, την ATTICA BANK, που συγκα­τα­λέ­γο­νται μεταξύ του 80% των πιστω­τών που υπέ­γρα­ψαν την συμ­φω­νία συν­διαλ­λα­γής, με απο­τέ­λε­σμα να της προ­κα­λέ­σει δυσά­ρε­στες οικο­νο­μι­κές συνέ­πειες για την εται­ρεία μας.

Τον  Αύγου­στο του 2014 η ενα­γό­μενη παράγ­γειλε στις τρά­πε­ζες με εξώδικο και επί­τασσε να «παρα­κρα­τή­σουν» υπέρ της τις δήθεν κατα­σχό­με­νες απαι­τή­σεις της έναντι της ενά­γου­σας «και να τις κρα­τή­σουν εις χείρας τους και να απο­δώ­σουν αυτές» στην ενα­γό­μενη, «άλλως σε περί­πτωση μη υπάρ­ξεως ληξι­πρό­θε­σμων απαι­τή­σεών τους» έναντι της εται­ρείας, «να παρα­κρα­τούν» και να  της απο­δί­δουν (οι εν λόγω τρά­πε­ζες) αμέσως το σύνολο των χρη­μα­τι­κών απαι­τή­σεων που θα καθί­στα­νται ληξι­πρό­θε­σμες.

Και όλα αυτά, παρά το γεγονός ότι γνώριζε ως διά­δι­κος στην προη­γη­θείσα συζή­τηση της κύριας παρέμ­βα­σης της, την ορι­στική πλέον υπαγωγή της εται­ρείας στην δια­δι­κα­σία της συν­διαλ­λα­γής, εν τούτοις  ζήτησε την δέσμευση των λογα­ρια­σμών της.

Επα­κό­λουθο ήταν οι Τρά­πε­ζες να δεσμεύ­σουν τους λογα­ρια­σμούς της εται­ρείας για μία εβδο­μάδα περίπου, με δυσμε­νείς οικο­νο­μι­κές συνέ­πειες. Αφού απα­ριθ­μού­νται μια σειρά από δυσμε­νείς συνέ­πειες της ως άνω ενέρ­γειας της ενα­γό­με­νης η ενά­γουσα τονίζει ότι συνέ­πεια ήταν η δυσφή­μηση του ονό­μα­τός της τόσον στον επι­χει­ρη­μα­τικό κύκλο (ξενο­δό­χοι, επι­χει­ρη­μα­τίες κυρίως της νήσου Ρόδου, αλλά και άλλων νησιών της Δωδε­κα­νή­σου, όπως Κως, Λέρος, Κάρ­πα­θος), όσο και στους εργα­ζό­με­νους της εται­ρείας, που φοβού­με­νοι κλεί­σιμό της άρχισαν να ανα­ζη­τούν εργασία σε άλλες επι­χει­ρή­σεις.

Την υπόθεση χει­ρί­ζε­ται ο δικη­γό­ρος κ. Μιχάλης Τεχνί­της.