Δύο χρόνια, δύο ναυάγια και μία διοίκηση που δεν διδάσκεται

Η Πράξη 347/2026 του Ζ΄ Κλιμακίου δεν είναι απλώς μια ακόμη δυσμενής εξέλιξη για τον Δήμο Ρόδου. Είναι η καταγραφή μιας διοικητικής αποτυχίας που επαναλαμβάνεται με χρονική ακρίβεια. Το 2025 οι παραλίες έμειναν χωρίς ναυαγοσώστες από τις 8 Σεπτεμβρίου γιατί η παράταση της σύμβασης κρίθηκε παράνομη. Φέτος, παρά τις δημόσιες διαβεβαιώσεις ότι όλα θα γίνονταν εγκαίρως, η μελέτη εγκρίθηκε στις 13 Μαΐου, λίγα εικοσιτετράωρα πριν ανοίξει η κολυμβητική περίοδος, και η προθεσμία του διαγωνισμού συρρικνώθηκε παράνομα από 35 σε 15 ημέρες. Το αποτέλεσμα ήταν προβλέψιμο: 1 μόνο προσφορά, ταυτισμένη στο ευρώ με τον προϋπολογισμό, και ένα δημοσιονομικό δικαστήριο που εντόπισε υποεκτιμημένο εργατικό κόστος με λάθη ακόμη και σε απλές διαιρέσεις, καθώς και εξοπλισμό αξίας 202.562,90 ευρώ που χρεώνεται ως ολοκαίνουργιος και τα 3 χρόνια, ενώ ούτε καν περιέρχεται στον Δήμο.

Το ζήτημα εδώ δεν είναι νομικίστικο. Πίσω από τις πλημμέλειες κρύβεται μια υπηρεσία που αφορά ευθέως στην ανθρώπινη ζωή σε 14 πολυσύχναστες ακτές του κορυφαίου τουριστικού προορισμού της χώρας, εν μέσω Ιουλίου, με χιλιάδες λουόμενους καθημερινά. Ο Δήμος έχει 15 ημέρες για προσφυγή ανάκλησης, αλλά καμία προσφυγή δεν απαντά στο πραγματικό ερώτημα: γιατί μια ανάγκη γνωστή από την 1η Ιανουαρίου κάθε έτους αντιμετωπίζεται μονίμως ως αιφνιδιασμός της τελευταίας στιγμής;

Όταν το ίδιο λάθος γίνεται 2 συνεχόμενες χρονιές, παύει να λέγεται λάθος και αρχίζει να λέγεται επιλογή.