Λόγια για τη Δημοκρατία με παραλήπτες που εννοούνται

Η ανάρ­τηση του Γιώργου Χατζη­μάρ­κου από το Προ­ε­δρικό Μέγαρο, στη δεξίωση για τα 52 χρόνια από την Απο­κα­τά­σταση της Δημο­κρα­τίας, δια­βά­ζε­ται σε δύο επίπεδα. Στο πρώτο, είναι ένας στο­χα­στι­κός λόγος για την ευθραυ­στό­τητα του πολι­τεύ­μα­τος, με τη σωστή δια­πί­στωση ότι η Δημο­κρα­τία στη­ρί­ζε­ται στην εμπι­στο­σύνη, στην αυτο­συ­γκρά­τηση και στην πεποί­θηση ότι ο πολι­τι­κός αντί­πα­λος δεν είναι εχθρός. Στο δεύτερο, η φράση ότι η Δημο­κρα­τία «φθεί­ρε­ται και όταν εκείνοι που την επι­κα­λού­νται ξεχνούν τις ευθύνες και τα όρια που η ίδια επι­βάλ­λει» δύσκολα ακού­γε­ται ως αφη­ρη­μένη θεωρία σε ένα νησί όπου η θεσμική αντι­πα­ρά­θεση Δήμου και Περι­φέ­ρειας έχει γίνει καθη­με­ρι­νό­τητα, με συμ­φω­νίες που ανα­τρέ­πο­νται και δεσμεύ­σεις που εξα­ε­ρώ­νο­νται.

Ο Περι­φε­ρειάρ­χης επέλεξε τον έμμεσο δρόμο, τα ερω­τή­ματα αντί για τα ονόματα, και αυτό δίνει στο κείμενό του βαρύ­τητα που μια ευθεία επίθεση δεν θα είχε. Το ερώτημα αν προ­στα­τεύ­σαμε το κύρος των θεσμών ή τους χρη­σι­μο­ποι­ή­σαμε για πρό­σκαιρα οφέλη αφορά ωστόσο όλους όσους ασκούν εξουσία, και ο ίδιος γνω­ρί­ζει ότι η απά­ντηση δεν δίνεται στις δεξιώ­σεις αλλά στην πράξη.

Γιατί τη Δημο­κρα­τία, όπως σωστά σημειώ­νει, την τιμάς καθη­με­ρινά ή δεν την τιμάς καθόλου.