Θεόδωρος Παπαγεωργίου: «Δεν είναι θέμα δικηγόρων, είναι θέμα Δημοκρατίας και κράτους δικαίου»

• «Ντροπή και εξευ­τε­λι­σμός για τη Δικαιο­σύνη το ζήτημα του Δικα­στι­κού Μεγάρου Ρόδου» • Απαι­σιό­δο­ξος δήλωσε ο έγκρι­τος νομικός για τις εξε­λί­ξεις

Η εικόνα που παρου­σιά­ζει σήμερα το Δικα­στικό Μέγαρο Ρόδου δεν συνάδει ούτε με τον θεσμικό του ρόλο ούτε με τις ανάγκες μιας σύγ­χρο­νης κοι­νω­νίας. Παρά τις δεκα­ε­τίες συζη­τή­σεων, σχε­δια­σμών και εξαγ­γε­λιών, το ζήτημα της κτη­ρια­κής στέ­γα­σης της Δικαιο­σύ­νης στη Ρόδο παρα­μέ­νει άλυτο, προ­κα­λώ­ντας έντονο προ­βλη­μα­τι­σμό στους λει­τουρ­γούς της, στους πολίτες και στους φορείς του νησιού.

Με αφορμή την πρό­σφατη δημόσια παρέμ­βασή του και την επι­στολή που απέ­στειλε προς τον πρόεδρο του Δικη­γο­ρι­κού Συλ­λό­γου Ρόδου, ο έγκρι­τος νομικός κ. Θεό­δω­ρος Παπα­γε­ωρ­γίου σε δηλώ­σεις του, έθεσε εκ νέου στο επί­κε­ντρο ένα πρό­βλημα που, όπως υπο­στη­ρί­ζει, δεν αφορά μόνο στις συν­θή­κες εργα­σίας των δικα­στι­κών λει­τουρ­γών και των δικη­γό­ρων, αλλά στην ίδια τη λει­τουρ­γία της Δημο­κρα­τίας και του κράτους δικαίου.

«Η Δικαιο­σύνη είναι πυλώνας της Δημο­κρα­τίας»

Ο κ. Παπα­γε­ωρ­γίου υπο­γράμ­μισε ότι το θέμα δεν μπορεί να αντι­με­τω­πί­ζε­ται ως ένα τοπικό ή συντε­χνιακό αίτημα:

«Δεν είναι ένα τοπικό θέμα, ούτε ένα μεμο­νω­μένο θέμα. Είναι θέμα της Δικαιο­σύ­νης. Όλοι γνω­ρί­ζουμε ότι η Δικαιο­σύνη απο­τε­λεί πυλώνα ενός σύγ­χρο­νου δημο­κρα­τι­κού κράτους δικαίου. Δεν αρκεί μόνο να φαί­νε­ται ότι λει­τουρ­γεί. Πρέπει και στην πράξη να λει­τουρ­γεί με τους όρους που επι­βάλ­λει ο θεσμι­κός της ρόλος», ανέφερε χαρα­κτη­ρι­στικά.

Σύμφωνα με τον ίδιο, οι σημε­ρι­νές συν­θή­κες στο Δικα­στικό Μέγαρο της Ρόδου δεν αντα­πο­κρί­νο­νται στις απαι­τή­σεις μιας πρω­τεύ­ου­σας νομού που φιλο­ξε­νεί το Εφετείο Δωδε­κα­νή­σου και κρί­σι­μες περι­φε­ρεια­κές δομές της ελλη­νι­κής Δικαιο­σύ­νης.

Ένα κτήριο του 1928 για τις ανάγκες του 2026

Στην τοπο­θέ­τησή του, ο νομικός στάθηκε ιδιαί­τερα στην παλαιό­τητα και την ακα­ταλ­λη­λό­τητα του υφι­στά­με­νου κτηρίου. Όπως σημεί­ωσε, το Δικα­στικό Μέγαρο στε­γά­ζε­ται σε ένα κτήριο που κατα­σκευά­στηκε το 1928 από τις ιτα­λι­κές αρχές κατοχής, για τις ανάγκες μιας εντελώς δια­φο­ρε­τι­κής εποχής.

«Είναι εξευ­τε­λι­στικό το γεγονός ότι, σχεδόν έναν αιώνα μετά την κατα­σκευή του και περισ­σό­τερα από εβδο­μή­ντα χρόνια μετά την ενσω­μά­τωση της Δωδε­κα­νή­σου στην Ελλάδα, η Πολι­τεία εξα­κο­λου­θεί να στε­γά­ζει τη Δικαιο­σύνη στις ίδιες ακα­τάλ­λη­λες εγκα­τα­στά­σεις», δήλωσε.

Ο ίδιος περιέ­γραψε εικόνες που, όπως είπε, δεν τιμούν ούτε τη Δικαιο­σύνη ούτε το κράτος: «Οι πολίτες, οι δικα­στές, οι δικη­γό­ροι και οι υπάλ­λη­λοι καλού­νται να εργα­στούν και να εξυ­πη­ρε­τη­θούν σε έναν χώρο που απο­τε­λεί ντροπή. Φάκελοι στοι­βαγ­μέ­νοι στους δια­δρό­μους, περιο­ρι­σμένη πρό­σβαση σε γραφεία και αίθου­σες, χώροι που θυμί­ζουν απο­θή­κες και όχι υπη­ρε­σίες ενός σύγ­χρο­νου κράτους», ανέφερε.

Ένα πρό­βλημα που χρο­νί­ζει επί δεκα­ε­τίες

Η συζή­τηση για τη μετε­γκα­τά­σταση ή την κατα­σκευή νέου Δικα­στι­κού Μεγάρου δεν είναι και­νούρ­για. Όπως υπεν­θύ­μισε ο κ. Παπα­γε­ωρ­γίου, κατά καιρούς εξε­τά­στη­καν διά­φο­ρες λύσεις, από την αξιο­ποί­ηση των χώρων που κατα­λάμ­βανε η Πυρο­σβε­στική Υπη­ρε­σία μέχρι τη μετα­φορά των δικα­στι­κών υπη­ρε­σιών στον χώρο του παλαιού νοσο­κο­μείου. Ωστόσο, καμία από αυτές τις προ­τά­σεις δεν προ­χώ­ρησε μέχρι τέλους.

«Δεκα­ε­τίες ολό­κλη­ρες ακούμε τις ίδιες υπο­σχέ­σεις. Υπουρ­γοί, συσκέ­ψεις, απο­φά­σεις, εξαγ­γε­λίες. Το απο­τέ­λε­σμα είναι ότι σήμερα βρι­σκό­μα­στε ακριβώς στο ίδιο σημείο», σημεί­ωσε.

Μάλιστα, τόνισε ότι το θέμα επα­νήλθε δυνα­μικά στην επι­και­ρό­τητα όταν δια­τυ­πώ­θη­καν προ­τά­σεις για άλλες χρήσεις του παλαιού νοσο­κο­μείου, ενός χώρου που εδώ και χρόνια συν­δέ­ε­ται με τα σχέδια μετα­στέ­γα­σης της Δικαιο­σύ­νης.

Οι εναλ­λα­κτι­κές προ­τά­σεις

Πέρα από την κριτική, ο κ. Παπα­γε­ωρ­γίου παρου­σί­ασε και συγκε­κρι­μέ­νες εναλ­λα­κτι­κές προ­σεγ­γί­σεις. Μεταξύ άλλων, ανα­φέρ­θηκε στην αξιο­ποί­ηση στρα­τιω­τι­κών εγκα­τα­στά­σεων και ακι­νή­των που βρί­σκο­νται σε κεντρικά σημεία της πόλης και τα οποία, κατά την άποψή του, θα μπο­ρού­σαν να εξυ­πη­ρε­τή­σουν τον σκοπό της δημιουρ­γίας ενός σύγ­χρο­νου δικα­στι­κού συγκρο­τή­μα­τος.

Συγκε­κρι­μένα, έκανε λόγο για τη Λέσχη Αξιω­μα­τι­κών, για το ακίνητο της παλαιάς ΚΑΒΑ καθώς και για το κτήριο του πρώην ξενο­δο­χείου «Soleil», όπου σήμερα στε­γά­ζε­ται η του­ρι­στική σχολή. Κατά τον ίδιο, η μετα­φορά ορι­σμέ­νων υφι­στά­με­νων χρήσεων θα μπο­ρούσε να απε­λευ­θε­ρώ­σει χώρους και να επι­τρέ­ψει μια λει­τουρ­γική και άμεση λύση στο στε­γα­στικό πρό­βλημα της Δικαιο­σύ­νης.

«Υπάρ­χουν εναλ­λα­κτι­κές λύσεις. Αυτό που δεν βλέπω είναι η πολι­τική βούληση», ανέφερε με έμφαση.

«Δεν προ­έ­χουν οι συντε­χνίες, προέχει ο θεσμός»

Ο κ. Παπα­γε­ωρ­γίου επέ­μεινε ότι η συζή­τηση δεν πρέπει να εγκλω­βί­ζε­ται σε επι­μέ­ρους διεκ­δι­κή­σεις ή σε στενά επαγ­γελ­μα­τικά συμ­φέ­ρο­ντα. «Πρέπει να κατα­λά­βουμε όλοι ότι δεν προέχει αν κάποιοι δικη­γό­ροι θέλουν καλύ­τε­ρους χώρους εργα­σίας. Προέχει ο θεσμός της Δικαιο­σύ­νης. Αν δεν το αντι­λαμ­βα­νό­μα­στε αυτό, τότε χάνουμε την ουσία του προ­βλή­μα­τος», υπο­γράμ­μισε.

Η συγκε­κρι­μένη τοπο­θέ­τηση απο­τυ­πώ­νει και το βασικό μήνυμα που επι­χεί­ρησε να ανα­δεί­ξει μέσω της δημό­σιας παρέμ­βα­σής του: ότι το ζήτημα αφορά κάθε πολίτη που αναζητά απο­τε­λε­σμα­τική και αξιο­πρεπή πρό­σβαση στην έννομη προ­στα­σία.

Η σύγκριση με άλλες  περιο­χές της χώρας

Ιδιαί­τερη αναφορά έγινε και στις εξε­λί­ξεις που κατα­γρά­φο­νται σε άλλες πόλεις της Ελλάδας. Ο νομικός επι­σή­μανε ότι σε αρκετές περιο­χές έχουν ήδη ανε­γερ­θεί ή δρο­μο­λο­γού­νται νέα δικα­στικά μέγαρα, ενώ στη Ρόδο η συζή­τηση παρα­μέ­νει εγκλω­βι­σμένη σε δια­βου­λεύ­σεις χωρίς απτό απο­τέ­λε­σμα.

Ανα­φέρ­θηκε χαρα­κτη­ρι­στικά στην Κομο­τηνή, όπου λει­τουρ­γεί σύγ­χρονο δικα­στικό μέγαρο δίπλα στο παλαιό κτήριο, αλλά και στην Κω. «Βλέ­πουμε νέες δικα­στι­κές υπο­δο­μές να δημιουρ­γού­νται σε διά­φο­ρες περιο­χές της χώρας. Το ερώτημα είναι γιατί η Ρόδος παρα­μέ­νει τόσο πίσω», ανέφερε.

Αναμονή για τις κυβερ­νη­τι­κές απο­φά­σεις

Στο μεταξύ, το θέμα παρα­μέ­νει ανοικτό μετά και τις ανα­κοι­νώ­σεις που έγιναν κατά την επί­σκεψη του υπουρ­γού Δικαιο­σύ­νης κ. Γιώργου Φλωρίδη στη Ρόδο. Σύμφωνα με όσα έγιναν γνωστά, στο επόμενο διά­στημα ανα­μέ­νε­ται να κατα­τε­θούν συγκε­κρι­μέ­νες προ­τά­σεις προς το Υπουρ­γείο Δικαιο­σύ­νης, ώστε να ληφθούν οι τελικές απο­φά­σεις για την χωρο­θέ­τηση και τις απα­ραί­τη­τες δια­δι­κα­σίες. Παρά ταύτα, ο κ. Παπα­γε­ωρ­γίου εμφα­νί­στηκε συγκρα­τη­μέ­νος ως προς τις προσ­δο­κίες του.

«Δεν είμαι αισιό­δο­ξος.

Θα ήθελα να δω όλους τους πολι­τι­κούς και θεσμι­κούς παρά­γο­ντες να κάθο­νται στο ίδιο τραπέζι και να δηλώ­νουν ότι δεν θα φύγουν αν δεν βρεθεί λύση. Μέχρι σήμερα δεν το έχω δει αυτό….», ανέφερε.

Κλεί­νο­ντας την παρέμ­βασή του, ο νομικός επα­νέ­λαβε με τον πιο κατη­γο­ρη­μα­τικό τρόπο τη θέση του για την κατά­σταση που επι­κρα­τεί σήμερα. «Ίσως ακού­γο­μαι δυσά­ρε­στος σε κάποιους. Όμως η σημε­ρινή εικόνα απο­τε­λεί εξευ­τε­λι­σμό της Δικαιο­σύ­νης και όλοι έχουμε ευθύνες γι’ αυτό», δήλωσε.

Το ερώτημα εν τέλει, δεν είναι αν απαι­τεί­ται ένα νέο, σύγ­χρονο Δικα­στικό Μέγαρο. Αυτό θεω­ρεί­ται δεδο­μένο από όλους τους εμπλε­κό­με­νους. Το πραγ­μα­τικό ζητού­μενο είναι αν θα υπάρξει η βούληση και η ανα­γκαία συνεν­νό­ηση που απαι­τού­νται ώστε το έργο να περάσει, επι­τέ­λους, από τις εξαγ­γε­λίες στην πράξη.