«Ελευθέριος Φερεντίνος»: Το ΕΚΑΒ Ρόδου τίμησε τον διασώστη που έπεσε στο καθήκον

• Συγκί­νηση και σεβα­σμός στην τελετή ονο­μα­το­δο­σίας του κτηρίου του ΕΚΑΒ Ρόδου στη μνήμη του δια­σώ­στη που έχασε τη ζωή του στο τραγικό δυστύ­χημα της Ανάφης το 2002 • Μηνύ­ματα για την προ­σφορά και την θυσία των ανθρώ­πων που είναι στο καθήκον

Σε κλίμα βαθιάς συγκί­νη­σης πραγ­μα­το­ποι­ή­θηκε χτες η τελετή ονο­μα­το­δο­σίας του κτηρίου του ΕΚΑΒ στην Ρόδο, σε «Ελευ­θέ­ριος Φερε­ντί­νος», απο­τί­ο­ντας έτσι, φόρο τιμής στον δια­σώ­στη που έχασε τη ζωή του εν ώρα υπη­ρε­σίας στο τραγικό αερο­πο­ρικό δυστύ­χημα της Ανάφης στις 17 Ιουνίου 2002.

Η εκδή­λωση απο­τέ­λεσε μια ξεχω­ρι­στή στιγμή μνήμης για την οικο­γέ­νεια του ΕΚΑΒ, τους συνα­δέλ­φους του εκλι­πό­ντος, εκπρο­σώ­πους της αυτο­διοί­κη­σης, φορέων υγείας και εθε­λο­ντι­κών οργα­νώ­σεων, αλλά και για όλους, όσους ανα­γνω­ρί­ζουν το έργο των ανθρώ­πων που βρί­σκο­νται καθη­με­ρινά στην πρώτη γραμμή της μάχης για τη διάσωση της ανθρώ­πι­νης ζωής.

Μετά την επι­μνη­μό­συνη δέηση που τελέ­σθηκε στην μνήμη του αδι­κο­χα­μέ­νου δια­σώ­στη όπου μνη­μο­νεύ­τη­καν ακόμη, ο γιατρός Χρήστος Αντύπας, οι κυβερ­νή­τες Βασί­λειος Χαμ­τζί­δης και Στέφαν Μάγιερ και η ασθενής Άννα Δαμίγου, ακο­λού­θη­σαν οι ομιλίες.

Το παρών έδωσαν οι αντι­πε­ρι­φε­ρειάρ­χες κ.κ. Νίκος Τσου­κα­λάς, Μάριος Κλω­νά­ρης και Χρήστος Ευστρα­τίου, ο πρώην αντι­δή­μαρ­χος κ. Θωμάς Σωτρίλ­λης, η πολι­τευ­τής της ΝΔ κα Κατε­ρίνα Εμμα­νουήλ, ο διοι­κη­τής του Γενικού Νοσο­κο­μείου Ρόδου κ. Νίκος Καρα­μα­ρί­της, ο πρό­ε­δρος του Συλ­λό­γου Εθε­λο­ντών Αιμο­δο­τών κ. Βασίλης Νικολής, τα στελέχη του ΕΚΑΒ ενώ στην εκδή­λωση συμ­με­τείχε και η οικο­γέ­νεια του αδι­κο­χα­μέ­νου δια­σώ­στη.

Τον τόνο της εκδή­λω­σης έδωσε ο πρό­ε­δρος του Σωμα­τείου Εργα­ζο­μέ­νων ΕΚΑΒ Ρόδου, κ. Πανα­γιώ­της Σπανός ο οποίος εμφανώς συγκι­νη­μέ­νος ανα­φέρ­θηκε στη σημασία της ημέρας και στο χρέος δια­τή­ρη­σης της μνήμης όσων έχασαν τη ζωή τους κατά την εκτέ­λεση του καθή­κο­ντος.

«Για εμάς όσους εργα­ζό­μα­στε σε αυτό το χώρο δεν είναι απλά μία τυπική εκδή­λωση που θα πρέπει να γίνει απλά για να γίνει. Απο­τε­λεί χρέος τιμής μάλλον, μνήμης για μας, απο­τε­λεί χρέος μας να τιμή­σουμε και να ανα­γνω­ρί­σουμε έναν συνά­δελφο που έχασε τη ζωή του εν υπη­ρε­σία», ανέφερε χαρα­κτη­ρι­στικά.

Η τρα­γω­δία που σημά­δεψε το ΕΚΑΒ

Κατά την ομιλία του έγινε αναφορά στα γεγο­νότα της μοι­ραίας νύχτας της 17ης Ιουνίου 2002, όταν ελι­κό­πτερο του ΕΚΑΒ τύπου Augusta A109 συνε­τρίβη στο όρος Βίγλα της Ανάφης κατά τη διάρ­κεια αερο­δια­κο­μι­δής. Στο δυστύ­χημα έχασαν τη ζωή τους ο γιατρός του ΕΚΑΒ Χρήστος Αντύπας, οι κυβερ­νή­τες Βασί­λειος Χαμ­τζί­δης και Στέφαν Μάγιερ και η ασθενής Άννα Δαμίγου

«Από τότε η συγκε­κρι­μένη ημέρα, η 17 Ιουνίου δεν είναι απλώς μια ημε­ρο­μη­νία, μια ημέρα μνήμης για εμάς. Είναι η μέρα περι­συλ­λο­γής και είναι η μέρα που μας θυμίζει με τον πιο σκληρό τρόπο ότι πίσω από κάθε στολή, πίσω από κάθε ασθε­νο­φόρο, πίσω από κάθε σήμα του ΕΚΑΒ υπάρ­χουν άνθρω­ποι που βάζουν καθη­με­ρινά τον εαυτό τους μπροστά για να προ­στα­τεύ­σουν τη ζωή των άλλων», τόνισε.

Τα λόγια του ανέ­δει­ξαν τη δια­χρο­νική διά­σταση της θυσίας των ανθρώ­πων που υπη­ρε­τούν στις δομές επεί­γου­σας προ­νο­σο­κο­μεια­κής φρο­ντί­δας, συχνά υπό εξαι­ρε­τικά δύσκο­λες και επι­κίν­δυ­νες συν­θή­κες.

Μια ονο­μα­σία με ισχυρό συμ­βο­λι­σμό

Η απόφαση να δοθεί το όνομα του Ελευ­θέ­ριου Φερε­ντί­νου στο κτήριο του ΕΚΑΒ Ρόδου δεν αντι­με­τω­πί­στηκε ως μια τυπική διοι­κη­τική πράξη, αλλά ως μια διαρκής υπεν­θύ­μιση της ευθύνης, της προ­σφο­ράς και της αυτα­πάρ­νη­σης που χαρα­κτη­ρί­ζουν το έργο των δια­σω­στών.

«Δεν είναι απλά μια συμ­βο­λική πράξη η ονο­μα­το­δο­σία του κτηρίου του ΕΚΑΒ Ρόδου σε ‘Ελευ­θέ­ριος Φερεντίνος’. Θα απο­τε­λεί μια μόνιμη υπεν­θύ­μιση της προ­σφο­ράς, της αυτα­πάρ­νη­σης και του κιν­δύ­νου που συνο­δεύ­ουν την απο­στολή όλων των ανθρώ­πων που εργά­ζο­νται στο ΕΚΑΒ», ανέφερε ο κ. Σπανός.

Όπως υπο­γράμ­μισε, από εδώ και στο εξής κάθε εργα­ζό­με­νος, κάθε νέος δια­σώ­στης και κάθε επι­σκέ­πτης που θα περνά το κατώφλι του κτηρίου θα συναντά ένα όνομα που συν­δέ­ε­ται άρρηκτα με την έννοια της προ­σφο­ράς προς τον συνάν­θρωπο.

«Από σήμερα κάθε συνά­δελ­φος που θα μπαίνει σε αυτό το κτήριο, κάθε νέος δια­σώ­στης, κάθε επι­σκέ­πτης θα βλέπει αυτό το όνομα. Και αυτό το όνομα θα λέει σιωπηλά κάτι πολύ καθαρό, ότι η προ­σφορά δεν ξεχνιέ­ται. Ότι οι άνθρω­ποι που έφυγαν εν ώρα καθή­κο­ντος δεν είναι απλώς μια αναφορά σε ένα παλιό γεγονός. Είναι κομμάτι της ιστο­ρίας μας, της ευθύνης μας και της συλ­λο­γι­κής μας μνήμης».

Το μήνυμα προς την οικο­γέ­νεια

Ιδιαί­τερα φορ­τι­σμένη ήταν η αναφορά στην οικο­γέ­νεια του εκλι­πό­ντος δια­σώ­στη, η οποία βρέθηκε στην εκδή­λωση και έγινε απο­δέ­κτης της ανα­γνώ­ρι­σης και της ευγνω­μο­σύ­νης των συνα­δέλ­φων του.

«Στην οικο­γέ­νεια του Ελευ­θέ­ριου Φερε­ντί­νου θέλουμε να πούμε ότι δεν τον ξεχά­σαμε και ούτε πρό­κει­ται να ξεχα­στεί. Και όσο υπάρχει ΕΚΑΒ στη Ρόδο το όνομά του θα παρα­μέ­νει ζωντανό εδώ, στο χώρο που οι συνά­δελ­φοί του συνε­χί­ζουν καθη­με­ρινά την ίδια απο­στολή», ανέφερε.

Τα λόγια αυτά προ­κά­λε­σαν έντονη συγκί­νηση στους παρευ­ρι­σκό­με­νους, καθώς η απώλεια παρα­μέ­νει βαθιά χαραγ­μένη στη συλ­λο­γική μνήμη της υπη­ρε­σίας, ακόμη και μετά από σχεδόν ένα τέταρτο του αιώνα.

Ευρεία ανα­γνώ­ριση του έργου των δια­σω­στών

Κατά τη διάρ­κεια της εκδή­λω­σης, ακο­λού­θη­σαν οι ομιλίες των συμ­με­τε­χό­ντων και εκπρο­σώ­πων της Περι­φέ­ρειας Νοτίου Αιγαίου, της υγειο­νο­μι­κής κοι­νό­τη­τας, εθε­λο­ντι­κών οργα­νώ­σεων και κοι­νω­νι­κών φορέων που εξήραν το έργο των δια­σω­στών του ΕΚΑΒ και τη σημασία της πρω­το­βου­λίας.

Κοινός τόπος όλων των παρεμ­βά­σεων ήταν ότι η ονο­μα­το­δο­σία δεν αφορά μόνο ένα πρόσωπο, αλλά συμ­βο­λί­ζει το σύνολο των ανθρώ­πων που βρί­σκο­νται στην πρώτη γραμμή της επεί­γου­σας φρο­ντί­δας υγείας. Όπως υπο­γραμ­μί­στηκε, οι εργα­ζό­με­νοι του ΕΚΑΒ καλού­νται καθη­με­ρινά να λει­τουρ­γούν κάτω από πίεση, να λαμ­βά­νουν κρί­σι­μες απο­φά­σεις σε ελά­χι­στο χρόνο και συχνά να θέτουν σε κίνδυνο ακόμη και τη δική τους ασφά­λεια προ­κει­μέ­νου να σώσουν ανθρώ­πι­νες ζωές.

Έγινε επίσης αναφορά στην ανάγκη περαι­τέρω ενί­σχυ­σης των υπη­ρε­σιών επεί­γου­σας προ­νο­σο­κο­μεια­κής φρο­ντί­δας, καθώς και στη σημασία της στε­λέ­χω­σης των δομών με μόνιμο προ­σω­πικό, ώστε να αντα­πο­κρί­νο­νται απο­τε­λε­σμα­τικά στις αυξη­μέ­νες ανάγκες των νησιω­τι­κών περιο­χών.

Νέες πρω­το­βου­λίες στη μνήμη του Ελευ­θέ­ριου Φερε­ντί­νου

Η εκδή­λωση δεν περιο­ρί­στηκε μόνο στην ονο­μα­το­δο­σία του κτηρίου. Ο πρό­ε­δρος του Σωμα­τείου Εργα­ζο­μέ­νων ΕΚΑΒ Ρόδου ανα­κοί­νωσε ότι, σε συνερ­γα­σία με το Μητρο­πο­λι­τικό Κολ­λέ­γιο, θα υλο­ποι­η­θεί πρό­γραμμα ενί­σχυ­σης της ψυχικής ανθε­κτι­κό­τη­τας και ανά­πτυ­ξης επι­κοι­νω­νια­κών δεξιο­τή­των για τους εργα­ζό­με­νους του ΕΚΑΒ, το οποίο θα φέρει επίσης το όνομα του άτυχου δια­σώ­στη.

Παράλ­ληλα, γνω­στο­ποί­ησε ότι και το νέο κατα­στα­τικό του Σωμα­τείου Εργα­ζο­μέ­νων ΕΚΑΒ Ρόδου, το οποίο βρί­σκε­ται στο στάδιο της έγκρι­σης, θα φέρει το όνομα του αδι­κο­χα­μέ­νου δια­σώ­στη. Με τον τρόπο αυτό, η μνήμη του δεν θα συν­δέ­ε­ται μόνο με ένα κτήριο, αλλά και με δράσεις που αφορούν στην εκπαί­δευση, στην ενδυ­νά­μωση και στη στήριξη των ανθρώ­πων που συνε­χί­ζουν καθη­με­ρινά το έργο του.

Η παρα­κα­τα­θήκη ενός ανθρώ­που της προ­σφο­ράς

Ιδιαί­τερη μνεία έγινε και στην εθε­λο­ντική δράση του Ελευ­θέ­ριου Φερε­ντί­νου, καθώς υπήρξε από τα πρώτα στελέχη των Σαμα­ρει­τών του Ελλη­νι­κού Ερυθρού Σταυρού στη Ρόδο. Όσοι τον γνώ­ρι­σαν μίλησαν για έναν άνθρωπο που δεν περιο­ρι­ζό­ταν στα επαγ­γελ­μα­τικά του καθή­κο­ντα, αλλά υπη­ρε­τούσε την έννοια της προ­σφο­ράς και στον εθε­λο­ντι­σμό.

Η προ­σω­πική του δια­δρομή παρου­σιά­στηκε ως παρά­δειγμα προς μίμηση για τις νεό­τε­ρες γενιές δια­σω­στών και εθε­λο­ντών, οι οποίοι καλού­νται να συνε­χί­σουν το έργο με το ίδιο αίσθημα ευθύνης και αφο­σί­ω­σης.

Η τελετή ολο­κλη­ρώ­θηκε μέσα σε κλίμα συγκί­νη­σης, με την παρου­σία της οικο­γέ­νειάς του να υπεν­θυ­μί­ζει το ανθρώ­πινο απο­τύ­πωμα που αφήνει πίσω κάθε απώλεια εν ώρα καθή­κο­ντος. Το όνομα «Ελευ­θέ­ριος Φερε­ντί­νος» θα συνο­δεύει πλέον το κτήριο του ΕΚΑΒ Ρόδου, λει­τουρ­γώ­ντας ως ένα διαρκές σύμβολο μνήμης, τιμής και ανα­γνώ­ρι­σης για όλους εκεί­νους που αφιε­ρώ­νουν τη ζωή τους στη διάσωση της ζωής των άλλων.