Η σιωπή που έβγαλε τόσο θόρυβο

Ολό­κληρο σκάν­δαλο φίμωσης στήθηκε γύρω από έναν λόγο που, σύμφωνα με τη Λίνα Μενδώνη, ο Αλέ­ξαν­δρος Κολιά­δης ποτέ δεν ζήτησε να βγάλει. Δηλαδή ο δήμαρ­χος Ρόδου προ­σβλή­θηκε επειδή δεν του έδωσαν κάτι που δεν είχε ζητήσει, κάτι σαν να θυμώ­νεις στο γάμο επειδή δεν σε φώναξαν να πεις και εσύ δυο λόγια ενώ καθό­σουν αμί­λη­τος στο τραπέζι. Η υπουρ­γός λέει ότι υπήρχαν τρία δια­φο­ρε­τικά μνημεία εκείνη τη μέρα και σε καθένα μπο­ρούσε να μιλήσει όποιος ήθελε, οπότε η μόνη φίμωση που έγινε ήταν αυτή που κανείς δεν επέβαλε.

Το καλύ­τερο κομμάτι όμως είναι ο διά­λο­γος που περι­γρά­φει η ίδια, όταν ο δήμαρ­χος πήγε να την ευχα­ρι­στή­σει για όσα γίνο­νται στα μνημεία της Ρόδου και εκείνη απά­ντησε ότι απορεί πώς τη ευχα­ρι­στεί τη στιγμή που αλλού λέει ότι δεν κάνουν τίποτα. Και σαν να μην έφτανε αυτό, η Μενδώνη πετάει και την εικόνα με τα μηχα­νά­κια και τα αυτο­κί­νητα παρ­κα­ρι­σμένα μέσα στον περί­βολο του μνη­μείου του Ρετζέπ Πασά, στο κομμάτι που δια­χει­ρί­ζε­ται ο ίδιος ο Δήμος Ρόδου, αφή­νο­ντας να εννοη­θεί ότι κάποιοι ζητούν μικρό­φωνο τη στιγμή που δεν έχουν μαζέψει ούτε τα παπάκια από την αυλή.

Στο τέλος η μεγα­λύ­τερη απορία της ημέρας δεν είναι ποιος μίλησε και ποιος όχι, αλλά πώς μια εκδή­λωση χωρίς προ­γραμ­μα­τι­σμέ­νες ομιλίες κατά­φερε να γίνει η ομιλία που συζη­τή­θηκε περισ­σό­τερο από όλες.