Ο Πετρόπουλος με την Εθνική ομάδα 3Χ3 στη Βουλγαρία!

Μετά τη Θεσ­σα­λο­νίκη και το ΔΕΗ Street Basketball, η ανδρική 3×3 Team Athina, ετοι­μά­ζε­ται για το δεύτερο stop, αυτή τη φορά στη Σόφια όπου το διήμερο 5-6 Ιουνίου θα πραγ­μα­το­ποι­η­θείτο Sofia Open Palms Litequest. Οι Νίκος Χου­χού­μης, Κων­στα­ντί­νος Δεν­δρι­νός, Ανδρέας Πετρό­που­λος και Πανα­γιώ­της Φρίμαν Ετζιάκα, ανα­χω­ρούν για την πόλη της Βουλ­γα­ρίας έχοντας ως στόχο να πετύ­χουν το καλύ­τερο δυνατό, με τον Πετρό­πουλο να επι­ση­μαί­νει ότι το εφετινό καλο­καίρι, «θέλουμε να πάμε όσο πιο μακριά μπο­ρούμε. Να προ­σπα­θή­σουμε να υιο­θε­τή­σουμε ως ομάδα τις αρχές που έχει το 3×3 γιατί είναι εντελώς δια­φο­ρε­τικό από το 5×5, και βήμα βήμα να χτί­σουμε την παρου­σία μας».

Ο παίκτης του Κολοσ­σού Ρόδου, ο οποίος αγω­νί­ζε­ται στο 3×3 από το 2023, σημειώ­νει επίσης ότι «τα προη­γού­μενα χρόνια το άθλημα δεν ήταν τόσο οργα­νω­μένο, αλλά από φέτος γίνεται μια πάρα πολύ καλή προ­σπά­θεια», κάτι που βρίσκει σύμφωνο και τον Πανα­γιώτη Φρίμαν Ετζιάκα. «Το επίπεδο -λέει- είναι πολύ ανε­βα­σμένο, κι αυτό φάνηκε και στη Θεσ­σα­λο­νίκη». Ο έμπει­ρος παίκτης της Δάφνης, από την πλευρά του, «μυήθηκε» στον κόσμο του 3×3 σχεδόν από την πρώτη στιγμή που άρχισε να ασχο­λεί­ται με το μπάσκετ, παί­ζο­ντας με παρέες και φίλους στα ανοιχτά γήπεδα της Αθήνας. Κάτι ανάλογο ισχύει και στην περί­πτωση του Ανδρέα Πετρό­που­λου, ο οποίος μάλιστα ανα­πο­λεί τις στιγμές που ξημε­ρο­βρα­δια­ζό­ταν στα γήπεδα στους Θρα­κο­μα­κε­δό­νες, πριν αρχίσει η επαγ­γελ­μα­τική πορεία του στο μπάσκετ.

Ο Ανδρέας Πετρό­που­λος μίλησε για τη νέα εποχή του 3×3 στην Ελλάδα, μοι­ρά­στηκε τις σκέψεις του και θυμή­θηκε τα χρόνια όπου το έπαθλο για τους νικητές στους αυτο­σχέ­διους streetball αγώνες ήταν ένα καλό… κέρασμα.

-Πρώτο stop η πλατεία Αρι­στο­τέ­λους στη Θεσ­σα­λο­νίκη, μία πόλη η οποία απέ­δειξε, μέσω της παρου­σίας των φιλά­θλων στο 3×3 ΔΕΗ Street Basketball αλλά και τη στήριξή τους στην επαγ­γελ­μα­τική ομάδα ΔΕΗ Team Athina που παρου­σιά­στηκε για πρώτη φορά, ότι αγαπά το μπάσκετ. Ποιες ήταν οι δικές σου εντυ­πώ­σεις από την πρώτη στάση στη Θεσ­σα­λο­νίκη;

«Όσον αφορά στη διορ­γά­νωση του τουρ­νουά, ήταν πανέ­μορφη και με πολύ κόσμο που την χάρηκε. Στο αγω­νι­στικό μέρος, στα­θή­καμε λίγο άτυχοι στη δια­σταύ­ρωση όπου πέσαμε πάνω σε μια πολύ καλή ομάδα, το Δου­βλίνο. Σίγουρα είμαστε ακόμα ανέ­τοι­μοι, αλλά μάθαμε από λάθη μας και τώρα ετοι­μα­ζό­μα­στε να πάμε στη Σόφια».

-Ποια ήταν η αφορμή για να ασχο­λη­θείς με το 3×3, ποιο ή ποια είναι τα στοι­χεία που σας κινεί το ενδια­φέ­ρον στο παι­χνίδι και ποια είναι τα προ­σό­ντα που απαι­τού­νται για να αντα­πε­ξέλ­θει ένας παίκτης στις απαι­τή­σεις του αγώνα;

«H κλήση στην Εθνική ομάδα του 3×3, η οποία απο­τε­λεί τιμή για κάθε αθλητή αφού έχει τη δυνα­τό­τητα να εκπρο­σω­πή­σει τη χώρα του. Ακόμη και σ’ ένα άθλημα που δεν είναι δια­δε­δο­μένο στην Ελλάδα. Το πρώτο κίνητρο, λοιπόν, ήταν αυτό. Το δεύτερο ήταν ότι μπορείς να έχεις μία ομάδα, έναν χώρο αλλά και συμπαί­κτες με τους οποίους κάνεις πολλή σκληρή προ­πό­νηση η οποία σε προ­ε­τοι­μά­ζει και για την χρονιά σου στο 5×5. Από ‘κει και πέρα, το 3×3 είναι ένα πολύ έξυπνο παι­χνίδι. Θέλει τρομερή αντί­ληψη, γρή­γο­ρες αντι­δρά­σεις και καλό physicality. Επο­μέ­νως, ένας αθλητής πρέπει να δια­θέ­τει γερά… πνευ­μό­νια, να είναι αρκετά δυνατός, γιατί και τα κορμιά είναι πολύ δυνατά ειδικά στις υψηλές κατη­γο­ρίες, και το βασι­κό­τερο, να έχει καλό σουτ».

-Το 3×3 είναι ένας αγώνας ο οποίος «γεν­νή­θηκε» στους δρόμους και στις αλάνες απ’ όπου προ­φα­νώς πέρασες κι εσεί πριν ασχο­λη­θείς επαγ­γελ­μα­τικά με το μπάσκετ. Θυμάσαι πού έπαιξες για πρώτη φορά ένα «μονό» με τους φίλους σου;

«Φυσικά και το θυμάμαι. Ήταν στο σχολείο μου στους Θρα­κο­μα­κε­δό­νες. Η αλήθεια είναι ότι αναπολώ εκείνες τις στιγμές, αλλά δυστυ­χώς μεγα­λώ­νουμε. Τώρα οι απαι­τή­σεις είναι δια­φο­ρε­τι­κές, όμως έχω την τύχη να εκπρο­σωπώ τη χώρα μου κάτι για το οποίο είμαι πάρα πολύ χαρού­με­νος».

–Αν είχες τη δυνα­τό­τητα να παίξεις έναν αγώνα 3×3 και να δια­λέ­ξεις εσύ τους αντι­πά­λους σου, ποιους τρεις παίκτες πρώην ή νυν NBAerς θα επέ­λε­γες και για ποιο λόγο;

«Ο νούμερο ένα θα ήταν ο Γιόκιτς, γιατί μεγά­λωσε με το 3×3. Στο παρελ­θόν σε δηλώ­σεις του είχε ανα­φέ­ρει ότι όταν ήταν μικρός έψαχνε άτομα από το Facebook για να παίξει 3×3. Ο δεύ­τε­ρος θα ήταν ο Τζόρ­νταν, γιατί είναι το είδωλό μου και ο τρίτος, ο Άλεν Αϊβερ­σον, γιατί είναι η έννοια του streetball. Βέβαια, αν έπαιζα αντί­πα­λος με αυτούς τους παίκτες προ­φα­νώς θα έχανα, αλλά θα χαι­ρό­μουν το παι­χνίδι!»

-Ένα από τα κύρια χαρα­κτη­ρι­στικά στους Street Basketball αγώνες είναι η μουσική και η ατμό­σφαιρα που δημιουρ­γεί­ται από τον κόσμο. Αν σας ζητού­σαν να επι­λέ­ξετε ένα τρα­γούδι το οποίο θα «ανέβαζε» την ενέρ­γειά σας, ποιο θα επέ­λε­γες;

«Το «Βαλα­ω­ρί­του» από τον Bloody Hawk».