Δήμος Ρόδου: Ας τους αναγνωρίσουμε τουλάχιστον μία επιτυχία!

Ρένα Παυλάκη

Η “κουλτούρα του τίποτα” το μεγαλύτερο επίτευγμα της δημοτικής αρχής Κολιάδη. Η χειρότερη κληρονομιά που αφήνει πίσω της. Μια Ρόδο που “εκπαιδεύεται” για να παραιτείται, να μην περιμένει τίποτα, να μην ονειρεύεται…

Να είμαστε δίκαιοι. Αφού τόσα λέμε κάθε μέρα για το έργο της δημοτικής αρχής Κολιάδη, ας της αναγνωρίσουμε τουλάχιστον μία επιτυχία. Μία πραγματικά μεγάλη επιτυχία. Κατάφερε να κάνει τους Ροδίτες να πανηγυρίζουν για το τίποτα!

Δεν είναι εύκολο πράγμα αυτό. Θέλει προσπάθεια. Θέλει επιμονή. Θέλει μεθοδικότητα. Θέλει να περνούν μπροστά από τα μάτια σου εκατομμύρια ευρώ σε χρηματοδοτήσεις και εσύ να κορδώνεσαι  επειδή ξηλώθηκε ένας τηλεφωνικός θάλαμος. Θέλει να βλέπεις δήμους σε όλη την Ελλάδα να εντάσσουν έργα, να τρέχουν προγράμματα, να διεκδικούν πόρους και εσύ να πανηγυρίζεις επειδή έριξες τριάντα μέτρα άσφαλτο σε μια γειτονιά.

Και αυτό είναι σίγουρα το μεγάλο επίτευγμα της δημοτικής αρχής Κολιάδη!

Ως κοινωνία, να έχουμε φτάσει στο σημείο να θεωρούμε επιτυχία ό,τι κάποτε θα περνούσε απαρατήρητο ως αυτονόητο.

Να έχουμε φτάσει στο σημείο να μειώνουμε συνεχώς τις απαιτήσεις μας για να χωρέσουν μέσα στις επιδόσεις της δημοτικής αρχής.

Οι ρόλοι έχουν αντιστραφεί. Αντί η δημοτική αρχή να προσπαθεί να αρθεί στο ύψος των απαιτήσεων της κοινωνίας που ανέλαβε να υπηρετήσει, να είναι η κοινωνία εκείνη που δείχνει ότι προσπαθεί να χωρέσει μέσα σε ένα κοστούμι μίζερο και κακοραμμένο.

Ο εθισμός στο «τίποτα»
Σήμερα, πολύ κοντά στην συμπλήρωση τριών χρόνων από τη μέρα που ανέλαβε η δημοτική αρχή Κολιάδη, μπορούμε πλέον να οδηγηθούμε με ασφάλεια  σε συμπεράσματα. Το πρόβλημα με τη σημερινή δημοτική αρχή δεν είναι πλέον μόνο η παροιμιώδης ανικανότητά της να παράξει έργο. Δεν είναι καν το γεγονός ότι οι μεγάλες χρηματοδοτήσεις περνάνε από μπροστά της σαν τρένα κι αυτοί απλώς τους κουνάνε το μαντήλι. Δεν είναι η καθαριότητα, οι παραλίες, η ασχήμια του αστικού ιστού, η Ροδιακή Έπαυλη, τα ΣΔΙΤ των σχολείων, η Ακάβη  Το πραγματικό έγκλημα που συντελείται αυτή τη στιγμή στο νησί είναι πολύ βαθύτερο, πολύ πιο ύπουλο: Είναι η συστηματική εμπέδωση της «κουλτούρας του τίποτα». Είναι ο εθισμός των πολιτών στις μειωμένες, έως και εκμηδενισμένες, προσδοκίες. Είναι το αίσθημα της ματαίωσης της ελπίδας και τελικά της παραίτησης.

Όταν ο πήχης πέφτει στο πάτωμα
Σε αυτόν τον τόπο, η συζήτηση στον Δήμο Ρόδου θα έπρεπε να είναι  το πώς η Ρόδος θα πρωταγωνιστεί. Σήμερα, η δημοτική αρχή έχει καταφέρει  να υποβαθμίσει τόσο την πόλη και το νησί, έχει κατορθώσει να κατεβάσει τον πήχη τόσο χαμηλά, που πλέον έχει χαθεί κάθε μέτρο σύγκρισης.

Όταν ο κόσμος συνηθίζει στο μηδέν, φτάνει στο σημείο να χειροκροτεί τα αυτονόητα.  Να χαίρεται επειδή ξηλώθηκε ένας παλιός θάλαμος του ΟΤΕ από την Πλατεία Κύπρου –λες και ξαναχτίσαμε τον Κολοσσό της Ρόδου. Να πανηγυρίζει για κάποιες σκόρπιες «ψιλοασφαλτοστρώσεις» μέσα στην πόλη, ένα κομματάκι εδώ, ένα κομματάκι εκεί, στη μέση του πουθενά. Να επιχαίρει επειδή ρίχτηκε άσφαλτος της μικροπολιτικής σε ένα γραφικό χωριό, αντί να γίνει μια σωστή πλακόστρωση με αισθητική και τοπικό χρώμα.

Αν αυτό δεν είναι ο ορισμός του εθισμού της κοινωνίας στο ελάχιστο, τότε τι είναι;  Και αυτή είναι η χειρότερη κληρονομιά που θα αφήσουν πίσω τους Μια Ρόδο που έμαθε να μην περιμένει τίποτα, που ξέχασε να διεκδικεί και να ονειρεύεται. Και όταν δεν περιμένεις τίποτα, τα πάντα μοιάζουν σπουδαία. Σε λίγο θα αλλάζει κάποιος μια λάμπα και θα περιμένουμε κορδέλες και εγκαίνια. Η  εικόνα που έχει διαμορφωθεί, είναι σχεδόν σουρεαλιστική!

Από τα «60 εκατομμύρια» στο απόλυτο μηδέν
Θυμόμαστε όλοι καλά τις μεγαλόστομες υποσχέσεις μέσα στο Δημοτικό Συμβούλιο. Με ύφος, με στόμφο και περίσσια αυτοπεποίθηση, ο κ. Κολιάδης είχε πει το αμίμητο:

«Αν μέσα σε δύο χρόνια δεν έχουμε απορροφήσει 60 εκατομμύρια ευρώ, τότε να πάμε σπίτι μας»!

Τα δύο χρόνια πέρασαν, κοντεύουμε να κλείσουμε και τον τρίτο χρόνο. Δεν έχει μπει λίθος επί λίθου. Ποια 60 εκατομμύρια; Ούτε για αστείο!  Το κακό όμως είναι ότι είναι ακόμα εδώ. Δεν πήγαν στα σπίτια τους. Αντίθετα, παραμένουν στις καρέκλες τους, παρακολουθώντας απαθείς τις ευκαιρίες να χάνονται η μία μετά την άλλη. Ευκαιρίες όχι για τους ίδιους. Δεν είναι τσιφλίκι τους ο Δήμος. Ευκαιρίες  για την πόλη, για το νησί της Ρόδου.

Το κραυγαλέο παράδειγμα της αγροτικής οδοποιίας
Αν θέλει κανείς αποδείξεις για αυτή τη «δυσανεξία» που παρουσιάζει η δημοτική αρχή στην ωρίμανση έργων και τα χρηματοδοτικά εργαλεία, τα στοιχεία του Υπουργείου Αγροτικής Ανάπτυξης είναι αδιάψευστος μάρτυρας.

Το Υπουργείο υλοποίησε το μεγαλύτερο πρόγραμμα αγροτικής οδοποιίας των τελευταίων ετών, μοιράζοντας 194 εκατομμύρια ευρώ. Συνολικά 123 δήμοι σε όλη την Ελλάδα έσπευσαν, έφτιαξαν φακέλους και ενέταξαν 365 έργα για να φτιάξουν τους δρόμους των ανθρώπων του μόχθου, των αγροτών και των κτηνοτρόφων τους. Αλλά και για την αντιπυρική προστασία.

Ο Δήμος της Ρόδου, αυτός ο κολοσσός των 2.000 υπαλλήλων, τι κατάφερε; Μηδέν ευρώ.

Οι προτάσεις για τη βελτίωση των αγροτικών δρόμων σε μια σειρά από κοινότητες (Καλυθιές, Αρχάγγελος, Μάσσαρη, Λάερμα, Πυλώνα, Μαλώνα, Λαχανιά, Κατταβιά, Απολακκιά, Κρητηνία, Μανδρικό, Καλαβάρδα, Φάνες, Σάλακος, Σορωνή, Μαριτσά, Παστίδα, Αφάντου-Ψίνθος) πετάχτηκαν όλες στον κάλαθο των αχρήστων επειδή δεν πληρούσαν ούτε τα βασικά κριτήρια επιλεξιμότητας!

Δεν το χωράει ανθρώπου νους. Όταν ένας δήμος δεν μπορεί να φτιάξει έναν υπάρχοντα χωματόδρομο, όταν αποτυγχάνει στα απλά, τι απαιτήσεις μπορεί να έχεις για τα μεγάλα;

Η Ρόδος βουλιάζει στην παρακμή
Δυστυχώς, όσο η δημοτική αρχή συνεχίζει να πορεύεται χωρίς πλάνο, χωρίς όραμα και χωρίς την ικανότητα να απορροφήσει ούτε ένα ευρώ, το νησί θα συνεχίσει να βουλιάζει στην παρακμή.

Το χειρότερο, όμως, δεν είναι τα χαμένα εκατομμύρια. Είναι ότι μέρα με τη μέρα, οι συμπολίτες μας πείθονται ότι «αυτό είναι η Ρόδος και δεν μπορεί να γίνει τίποτα καλύτερο». Οι στρατιές των trolls στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης μπορεί να προσπαθούν να δημιουργήσουν «μπούγιο» και εικονικά χειροκροτήματα, όμως η αλήθεια δεν κρύβεται.  Και όσο ανεχόμαστε, όσο δικαιολογούμε την αδράνεια, την απροθυμία, την ανικανότητα της δημοτικής αρχής Κολιάδη , γινόμαστε συνένοχοι στην υποβάθμιση του ίδιου μας του τόπου.

ΥΓ. Κάθε φορά που ο Κολιάδης στριμώχνεται, έχει πρόχειρη την απάντηση: «Πιστεύει κανείς ότι μπορούμε να φτιάξουμε προβλήματα δεκαετιών σε ένα ή δυο χρόνια;». Προφανώς όχι. Με τον τρίτο χρόνο θητείας όμως να οδεύει στη λήξη του, θα έπρεπε να έχουν δείξει ότι έχουν κάποιο σχέδιο, έχουν βάλει κάποιες βάσεις. Μετά από τρία χρόνια, ένα άθλιο, σπασμένο παγκάκι, τι στο καλό, θα μπορούσε να έχει αντικατασταθεί.
Τίποτα τέτοιο δεν έχει διαφανεί. Δεν μπορούν; Δεν ξέρουν;, Δεν ενδιαφέρονται; Δεν θέλουν; Όποια κι αν είναι η αιτία, το αποτέλεσμα είναι το ίδιο: η… ναυαρχίδα του στόλου κατευθύνεται ολοταχώς στα βράχια. Τα social media αρχίζουν όλο και συχνότερα να αναπαράγουν εικόνες ντροπής που αναρτούν οι επισκέπτες του νησιού.
Όσο για τους – άλαλους και αμέτοχους  – τοπικούς φορείς, μου θυμίζουν την ορχήστρα στο κατάστρωμα του Τιτανικού…