Σκάνδαλο στην Πολεοδομία: Στο Υπουργείο Εσωτερικών ερώτημα του δημάρχου για την τύχη των κατηγορούμενων υπαλλήλων

• Η διοι­κη­τική ηγεσία αναζητά σαφή κατεύ­θυνση για το πώς θα αντι­με­τω­πι­στεί η αυτο­δί­καιη επά­νο­δος υπαλ­λή­λων που τελούν σε καθε­στώς αργίας, όταν η ποινική δια­δι­κα­σία παρα­μέ­νει εκκρε­μής και η Ένορκη Διοι­κη­τική Εξέταση έχει κλείσει χωρίς εισή­γηση για επιβολή πει­θαρ­χι­κής ποινής

Σε ένα ζήτημα που έχει ανοίξει ευρύ­τερη συζή­τηση για τα όρια και τα κενά του πει­θαρ­χι­κού δικαίου στη δημόσια διοί­κηση, ο δήμαρ­χος φέρεται να έχει απευ­θύ­νει επίσημο ερώτημα προς το Υπουρ­γείο Εσω­τε­ρι­κών, ζητώ­ντας σαφείς οδηγίες για τη μετα­χεί­ριση των δημο­σίων λει­τουρ­γών που εμπλέ­κο­νται στην υπόθεση της Υπη­ρε­σίας Δόμησης.

Το ερώτημα, σύμφωνα με πλη­ρο­φο­ρίες, δεν αφορά μεμο­νω­μένο πρόσωπο αλλά απο­τε­λεί κοινό αίτημα για το σύνολο των υπαλ­λή­λων που τελούν σε αργία, καθώς ο χρόνος που μεσο­λα­βεί έως τη συμπλή­ρωση της διετίας πιέζει τη διοί­κηση να λάβει απο­φά­σεις πριν ενερ­γο­ποι­η­θεί ο μηχα­νι­σμός της αυτο­δί­καιης επα­νό­δου.

Η αφε­τη­ρία του ερω­τή­μα­τος και το πραγ­μα­τικό υπό­βα­θρο

Η δια­τύ­πωση του ερω­τή­μα­τος προς το αρμόδιο υπουρ­γείο φέρεται να συν­δέ­ε­ται άμεσα με τη μη κατά­ληξη της Ένορκης Διοι­κη­τι­κής Εξέ­τα­σης σε εισή­γηση πει­θαρ­χι­κής ποινής.

Το πόρισμα, όπως προ­κύ­πτει από τις πλη­ρο­φο­ρίες, απο­τυ­πώ­νει με σαφή­νεια ότι η διοι­κη­τική πλευρά απέφυγε να προ­τεί­νει κυρώ­σεις, στη­ρι­ζό­μενη στην εκκρε­μό­τητα της δικα­στι­κής κρίσης και στην ύπαρξη του ήδη ενεργού μέτρου της αργίας.

Η εξέλιξη αυτή, ωστόσο, αφήνει τη δημο­τική αρχή σε ένα θεσμικό μεταίχ­μιο, καθώς οι υπάλ­λη­λοι παρα­μέ­νουν εκτός υπη­ρε­σίας χωρίς να έχει δια­μορ­φω­θεί τελε­σί­δικη εικόνα για την υπόθεση και χωρίς να έχει απο­σα­φη­νι­στεί ποια θα είναι η πορεία τους όταν ξεπε­ρα­στεί το χρονικό όριο των δύο ετών.

Το άρθρο 103 του Υπαλ­λη­λι­κού Κώδικα ως πυρήνας του προ­βλη­μα­τι­σμού

Στο επί­κε­ντρο του ερω­τή­μα­τος βρί­σκε­ται η εφαρ­μογή του άρθρου 103 του Υπαλ­λη­λι­κού Κώδικα, που ρυθ­μί­ζει με ακρί­βεια τη διάρ­κεια της αργίας και τις προ­ϋ­πο­θέ­σεις άρσης της.

Σύμφωνα με την ισχύ­ουσα διάταξη, η αργία αίρεται αυτο­δι­καίως μετά την παρέ­λευση διετίας από την έκδοση της από­φα­σης, ανε­ξαρ­τή­τως αν έχει ολο­κλη­ρω­θεί η ποινική δια­δι­κα­σία. Η ίδια διάταξη προ­βλέ­πει ότι η επά­νο­δος μπορεί να επέλθει είτε με πράξη επα­να­φο­ράς, είτε με τελε­σί­δικη ποινική απόφαση που δεν συνε­πά­γε­ται έκπτωση, είτε με κοι­νο­ποί­ηση πει­θαρ­χι­κής από­φα­σης που δεν επι­βάλ­λει ορι­στική παύση, είτε με τη συμπλή­ρωση του διετούς ορίου.

Είναι ακριβώς αυτό το χρονικό όριο που γεννά την ανάγκη παρέμ­βα­σης. Καθώς οι μήνες κυλούν χωρίς ποινική κρίση και χωρίς πει­θαρ­χική εισή­γηση, η διοί­κηση οδη­γεί­ται προς ένα σενάριο όπου οι υπάλ­λη­λοι θα επι­στρέ­ψουν αυτο­δί­καια στα καθή­κο­ντά τους, σε μια υπη­ρε­σία η οποία βρί­σκε­ται στο επί­κε­ντρο σοβαρής ποι­νι­κής έρευνας. Το ζήτημα, λοιπόν, που ετέθη στο Υπουρ­γείο Εσω­τε­ρι­κών αφορά στο πώς πρέπει να κινηθεί η δημο­τική αρχή ώστε να μην υπάρξει θεσμικό κενό, αλλά και να μη ληφθούν απο­φά­σεις που θα μπο­ρού­σαν να ερμη­νευ­θούν ως προ­ε­ξό­φληση της δικα­στι­κής κρίσης.

Το κοινό σκέλος του ερω­τή­μα­τος για όλους τους εμπλε­κο­μέ­νους

Το ερώτημα δεν δια­μορ­φώ­θηκε για κάποιον από τους υπαλ­λή­λους ξεχω­ρι­στά, αλλά λει­τουρ­γεί ως ενιαία ανα­ζή­τηση κατεύ­θυν­σης για το σύνολο των δημο­σίων λει­τουρ­γών που εμπλέ­κο­νται στην υπόθεση. Η επιλογή αυτή έχει συγκε­κρι­μένη λογική, καθώς όλοι οι ελεγ­χό­με­νοι βρί­σκο­νται στο ίδιο πει­θαρ­χικό καθε­στώς και αντι­με­τω­πί­ζουν παρό­μοιες συνέ­πειες, παρά τις δια­φο­ρο­ποι­ή­σεις στα καθή­κο­ντα και τους ρόλους τους. Στο πεδίο της διοι­κη­τι­κής εξέ­τα­σης βρέ­θη­καν ημεδαπή προϊ­στα­μένη Τμή­μα­τος Έκδοσης Οικο­δο­μι­κών Αδειών ηλικίας 48 ετών, ημε­δα­πός ανα­πλη­ρω­τής διευ­θυ­ντής Υπη­ρε­σίας Δόμησης ηλικίας 56 ετών, ημε­δα­πός προϊ­στά­με­νος Τμή­μα­τος Ελέγχου Κατα­σκευών ηλικίας 55 ετών, ημε­δα­πός υπεύ­θυ­νος Αρχείου ηλικίας 65 ετών, καθώς και ημε­δα­πός υπάλ­λη­λος ηλικίας 54 ετών. Παρά το δια­φο­ρε­τικό λει­τουρ­γικό επίπεδο, το πει­θαρ­χικό πλαίσιο που τους περι­βάλ­λει είναι κοινό και απαιτεί ενιαία αντι­με­τώ­πιση.

Η προ­σπά­θεια απο­φυ­γής διπλής επι­βά­ρυν­σης

Στη συλ­λο­γι­στική που φέρεται να ανα­πτύσ­σε­ται, σημα­ντικό βάρος δίνεται στο γεγονός ότι οι υπάλ­λη­λοι έχουν ήδη υποστεί τις συνέ­πειες της αργίας, μέτρου που από μόνο του παράγει σοβαρές επι­πτώ­σεις τόσο στην υπη­ρε­σιακή τους κατά­σταση όσο και στο μισθο­λο­γικό σκέλος. Η διοί­κηση φέρεται να επι­διώ­κει να μη σωρευ­τούν παράλ­λη­λες κυρώ­σεις πάνω σε ένα ήδη ενεργό μέτρο ανα­στο­λής καθη­κό­ντων, ιδίως όταν η ποινική δια­δι­κα­σία δεν έχει απο­δώ­σει τελε­σί­δικη κρίση. Η ανάγκη ισορ­ρο­πίας ανάμεσα στην προ­στα­σία του δημο­σίου συμ­φέ­ρο­ντος και στην τήρηση των αρχών του δικαίου, που επι­βάλ­λουν να μην προ­ε­ξο­φλού­νται δικα­στι­κές απο­φά­σεις, καθιστά την παρέμ­βαση του υπουρ­γείου ιδιαί­τερα κρίσιμη.

Η σύνδεση με την εισαγ­γε­λική παρέμ­βαση και την ποινική εκκρε­μό­τητα

Η Ένορκη Διοι­κη­τική Εξέταση είχε ενερ­γο­ποι­η­θεί ύστερα από έγγραφο της Εισαγ­γε­λίας Πλημ­με­λειο­δι­κών Ρόδου, με το οποίο η Διεύ­θυνση Δόμησης και η δημο­τική αρχή ενη­με­ρώ­θη­καν για την άσκηση κακουρ­γη­μα­τι­κών διώξεων σε βάρος υπαλ­λή­λων της υπη­ρε­σίας. Η εξέταση είχε ανα­τε­θεί σε δύο στελέχη με βαθμό Διευ­θυ­ντή και αντι­κεί­μενό της ήταν να απο­τυ­πώ­σει τυχόν πει­θαρ­χι­κές ευθύνες, με βάση τα στοι­χεία που προ­έ­κυ­πταν από τις κατα­θέ­σεις και τις εξη­γή­σεις των ελεγ­χό­με­νων. Η δια­δι­κα­σία κινή­θηκε ανε­ξάρ­τητα από την ποινική δια­δρομή, αλλά πάτησε στο ίδιο πραγ­μα­τικό υπό­βα­θρο, με απο­τέ­λε­σμα οι δύο δια­δι­κα­σίες να αλλη­λο­ε­πη­ρε­ά­ζο­νται σε επίπεδο χρο­νι­σμού και τελικής έκβασης.

Η ποινική σκηνή παρα­μέ­νει ενεργή και βαριά. Επτά πρόσωπα, μεταξύ των οποίων προϊ­στά­με­νοι, υπάλ­λη­λοι και ιδιώτες μηχα­νι­κοί, αντι­με­τω­πί­ζουν κατη­γο­ρίες για σοβαρά αδι­κή­ματα, με τη δικο­γρα­φία να περι­λαμ­βά­νει ανα­φο­ρές για συγκρό­τηση εγκλη­μα­τι­κής οργά­νω­σης, δωρο­λη­ψία, πλα­στο­γρα­φία, εμπορία επιρ­ροής και παρά­βαση καθή­κο­ντος. Στον κύκλο των κατη­γο­ρου­μέ­νων εντάσ­σο­νται επίσης ημε­δα­πός αρχι­τέ­κτο­νας μηχα­νι­κός ηλικίας 68 ετών και ημεδαπή ιδιώτης πολι­τι­κός μηχα­νι­κός ηλικίας 48 ετών. Όλοι οι κατη­γο­ρού­με­νοι αφέ­θη­καν ελεύ­θε­ροι με περιο­ρι­στι­κούς όρους, οι οποίοι περι­λαμ­βά­νουν υπο­χρέ­ωση εμφά­νι­σης μία φορά τον μήνα στο αστυ­νο­μικό τμήμα του τόπου κατοι­κίας, απα­γό­ρευση εξόδου από τη χώρα και χρη­μα­τι­κές εγγυ­ή­σεις δια­φο­ρο­ποι­η­μέ­νου ύψους.

Το σταυ­ρο­δρόμι του διοι­κη­τι­κού μηχα­νι­σμού

Η ανα­με­νό­μενη απά­ντηση του Υπουρ­γείου Εσω­τε­ρι­κών εκτι­μά­ται ότι θα δώσει συγκε­κρι­μένη κατεύ­θυνση για τους χει­ρι­σμούς που οφείλει να ακο­λου­θή­σει η δημο­τική αρχή.

Πρό­κει­ται για ζήτημα με ευρύ­τερο ενδια­φέ­ρον, καθώς η κατά­ληξη της Ένορκης Διοι­κη­τι­κής Εξέ­τα­σης χωρίς εισή­γηση πει­θαρ­χι­κής ποινής, σε συν­δυα­σμό με την επι­κεί­μενη συμπλή­ρωση της διετίας, ανα­δει­κνύει ένα θεσμικό κενό που δεν αφορά απο­κλει­στικά τη συγκε­κρι­μένη υπόθεση. Στην πράξη, ανοίγει η συζή­τηση για το πώς πρέπει να κινεί­ται η διοί­κηση όταν η ποινική δια­δι­κα­σία καθυ­στε­ρεί, όταν η πει­θαρ­χική εξέταση δεν κατα­λή­γει σε πρόταση κυρώ­σεων και όταν ο χρο­νι­κός κανόνας του Υπαλ­λη­λι­κού Κώδικα οδηγεί σε αυτο­δί­καιη επάνοδο.

Η ανα­ζή­τηση οδηγίας από το αρμόδιο υπουρ­γείο φέρεται να απο­σκο­πεί σε τέσ­σε­ρις συγκε­κρι­μέ­νες κατευ­θύν­σεις. Πρώτη, στο πώς θα δια­σφα­λι­στεί η εύρυθμη λει­τουρ­γία της Υπη­ρε­σίας Δόμησης σε περί­πτωση επα­νό­δου υπαλ­λή­λων που εξα­κο­λου­θούν να βρί­σκο­νται υπό ποινική διε­ρεύ­νηση. Δεύτερη, στο αν υπάρχει δυνα­τό­τητα μετα­κί­νη­σης ή τοπο­θέ­τη­σής τους σε άλλες θέσεις με δια­φο­ρε­τικά καθή­κο­ντα, ώστε να μη βρεθούν εκ νέου σε σημεία ευθύνης που σχε­τί­ζο­νται με το αντι­κεί­μενο της δικο­γρα­φίας.

Τρίτη, στο αν η δημο­τική αρχή έχει περι­θώ­ρια να κινηθεί με νέες πει­θαρ­χι­κές πράξεις σε περί­πτωση που από την ποινική πορεία προ­κύ­ψουν στοι­χεία που να αλλά­ζουν την εικόνα. Τέταρτη, στο πώς συν­δυά­ζε­ται η αυτο­δί­καιη επά­νο­δος με τους περιο­ρι­στι­κούς όρους που έχουν επι­βλη­θεί δικα­στικά και οι οποίοι παρα­μέ­νουν σε ισχύ, ανε­ξαρ­τή­τως του πει­θαρ­χι­κού καθε­στώ­τος.