• Η Περιφέρεια Νοτίου Αιγαίου περνά από τις επιστολές στη θεσμική όχληση, κοινοποιεί την υπόθεση στην εισαγγελική αρχή και στη διοίκηση της ΑΑΔΕ και δηλώνει επισήμως ότι δεν οφείλει στη ΔΕΥΑΡ από τα 4 τιμολόγια €9.468.838,05, ενώ αποτυπώνει και το πλαίσιο των λογαριασμών κατανάλωσης νερού που εμφανίζονται στο κατασχετήριο
Πέντε ημέρες μετά την κοινοποίηση του κατασχετηρίου εις χείρας τρίτου, η αντιδικία γύρω από τις οικονομικές αξιώσεις που εμφανίζονται ανάμεσα στη ΔΕΥΑΡ και την Περιφέρεια Νοτίου Αιγαίου πέρασε σε νέο στάδιο, με κινήσεις που δεν περιορίζονται πλέον σε ανταλλαγή εγγράφων, αλλά αποκτούν μορφή θεσμικής σύγκρουσης με πολλαπλούς αποδέκτες.
Η Περιφέρεια, αφενός, επιλέγει το εργαλείο του εξώδικου για να ζητήσει την ανάκληση της πράξης, αφετέρου, καταθέτει δήλωση τρίτου στη ΔΟΥ Ρόδου, καταγράφοντας λεπτομερώς ότι δεν υφίσταται υποχρέωσή της προς τη ΔΕΥΑΡ, όπως αυτή επιχειρείται να θεμελιωθεί μέσω των επισυναπτόμενων τιμολογίων και λογαριασμών.
Η χρονική αλληλουχία των ενεργειών αποτυπώνει την ένταση που έχει δημιουργηθεί.
Στις 26 Μαρτίου 2026 κοινοποιήθηκε στην Περιφέρεια κατασχετήριο εις χείρας τρίτου μέχρι του ποσού €7.020.284,91, το οποίο εμφανίζει τη ΔΕΥΑΡ ως οφειλέτη του Δημοσίου και την Περιφέρεια ως τρίτο που οφείλει ή μέλλει να οφείλει χρηματικά ποσά προς αυτήν. Στις 2 Απριλίου 2026, η Περιφέρεια αποστέλλει εξώδικη δήλωση πρόσκληση όχληση διαμαρτυρία προς τη ΔΟΥ Ρόδου, με κοινοποίηση στην εισαγγελική αρχή και στη διοίκηση της ΑΑΔΕ, ζητώντας ανάκληση εντός 3 ημερών.
Την 3η Απριλίου 2026, υποβάλλει και δήλωση τρίτου, καταγγέλλοντας τη διαδικασία και δηλώνοντας ρητά την ανυπαρξία οφειλής της προς τη ΔΕΥΑΡ από τα συγκεκριμένα παραστατικά που επικαλείται το κατασχετήριο.
Η ουσία της εξέλιξης δεν βρίσκεται μόνο στο ύψος των ποσών ή στο γεγονός της κατάσχεσης εις χείρας τρίτου, αλλά στο περιεχόμενο των παραστατικών που χρησιμοποιούνται ως βάση για να εμφανιστεί η Περιφέρεια ως δήθεν οφειλέτης.
Στο επίκεντρο, σύμφωνα με τη θέση της Περιφέρειας όπως αποτυπώνεται τόσο στην έγκληση όσο και στα μεταγενέστερα έγγραφα, βρίσκονται τιμολόγια και ειδικοί λογαριασμοί που αφορούν κατά συντριπτική πλειοψηφία χρεώσεις για το πότισμα νησίδων, κόμβων, πρασίνου και δενδροφυτεύσεων σε σημεία του οδικού δικτύου, δηλαδή για άρδευση μικρών φυτεύσεων και όχι για κατανάλωση που θα μπορούσε να δικαιολογήσει τις ποσότητες που αποδίδονται.
Αυτό το σημείο, που η Περιφέρεια το παρουσιάζει ως κεντρικό στοιχείο της καταγγελίας της, λειτουργεί ως ο συνδετικός κρίκος ανάμεσα στη μήνυση του Μαρτίου 2026 και στην κλιμάκωση που ακολούθησε με το εξώδικο και τη δήλωση τρίτου στις αρχές Απριλίου 2026. Με απλά λόγια, η Περιφέρεια υποστηρίζει ότι το σχέδιο δεν στηρίχθηκε σε πραγματικά δεδομένα κατανάλωσης, αλλά σε τιμολόγηση που εμφανίζει την άρδευση νησίδων ως τεράστια οικονομική απαίτηση, ικανή να χρησιμοποιηθεί για συμψηφισμό με βεβαιωμένες οφειλές της ΔΕΥΑΡ προς την Περιφέρεια.
Το κρίσιμο στοιχείο της μήνυσης, οι νησίδες και η αφήγηση της υδροκλοπής
Στη μήνυση η Περιφέρεια περιγράφει ότι μετά τις κινήσεις είσπραξης για τις οφειλές που συνδέονται με τη λειτουργία του φράγματος Γαδουρά, εμφανίστηκε ένα αντίστροφο αφήγημα, όπου ο οφειλέτης επιχειρεί να παρουσιαστεί ως πιστωτής. Στον κορμό αυτής της αφήγησης εντάσσονται, κατά την Περιφέρεια, πράξη επιβολής προστίμου για υδροκλοπή που αποδίδεται σε 38 συνδέσεις υδροληψίας και ειδικοί λογαριασμοί με ποσότητες νερού που, όπως ισχυρίζεται, δεν αντιστοιχούν σε πραγματική χρήση για πότισμα νησίδων και πρασίνου.
Η Περιφέρεια αναδεικνύει ως χαρακτηριστικό παράδειγμα τον ειδικό λογαριασμό της 2ας Ιουλίου 2025, ύψους €8.046.255,17, με χρέωση 3.005.288,00 κυβικών μέτρων νερού, ποσότητα που, κατά τη θέση της, δεν μπορεί να σταθεί λογικά ή τεχνικά ως άρδευση νησίδων και μικρών φυτεύσεων. Κατά την ίδια αφήγηση, στο ποσό ενσωματώνονται επιπλέον χρεώσεις και πρόστιμα, με αποτέλεσμα να κατασκευάζεται μια συνολική απαίτηση που παρουσιάζεται ως οφειλή της Περιφέρειας. Το κρίσιμο είναι ότι η Περιφέρεια υποστηρίζει πως το παραστατικό απορρίφθηκε άμεσα στο My Data, επειδή δεν ανταποκρινόταν στην πραγματικότητα και ζητήθηκε η έκδοση πιστωτικού.
Η ίδια γραμμή συνεχίζεται, όπως περιγράφεται στη μήνυση, με τη δεύτερη παρτίδα τιμολογίων. Στις 13 Αυγούστου 2025 εκδόθηκαν 4 νέα τιμολόγια συνολικού ποσού €9.468.838,05, τα οποία κατά την Περιφέρεια συνδέονται ξανά με το ίδιο αντικείμενο, δηλαδή χρεώσεις άρδευσης νησίδων, κόμβων και δεντροφυτεύσεων, μαζί με στοιχεία προστίμων που η Περιφέρεια χαρακτηρίζει κατασκευασμένα.
Και αυτά, κατά τα αναφερόμενα, καταχωρήθηκαν στο My Data και απορρίφθηκαν εκ νέου. Το καθαρό συμπέρασμα που η Περιφέρεια ζητά να γίνει αντιληπτό είναι ότι τα καταγγελλόμενα ως εικονικά τιμολόγια δεν αφορούν κάποια γενική παροχή νερού, αλλά κατά κύριο λόγο χρεώσεις που αποδίδονται σε πότισμα νησίδων και πρασίνου, δηλαδή σε δραστηριότητα που σε πραγματικούς όρους δεν μπορεί να παράγει τις ποσότητες και τα ποσά που εμφανίζονται στα παραστατικά.
Το εξώδικο ως επίσημη όχληση και το αίτημα άμεσης ανάκλησης
Στο εξώδικο, που απεστάλη από τον νομικό σύμβουλο της Περιφέρειας κ. Γιώργο Μαυρομμάτη, η Περιφέρεια δεν περιορίζεται σε μια γενική αμφισβήτηση της πράξης, αλλά στοχεύει στον πυρήνα της εικόνας που δημιουργεί το κατασχετήριο. Υποστηρίζει ότι από τον πίνακα χρεών που το συνοδεύει προκύπτει πως οι οφειλές που εμφανίζονται υπό συγκεκριμένα στοιχεία δεν είναι χρέη προς την ΑΑΔΕ με την ουσιαστική έννοια, αλλά βεβαιωμένες οφειλές της ΔΕΥΑΡ προς την ίδια την Περιφέρεια, τις οποίες η φορολογική αρχή εισπράττει για λογαριασμό της Περιφέρειας και τις αποδίδει σε αυτήν.
Με αυτό το σκεπτικό, το εξώδικο περιγράφει μια αντίφαση, ότι δηλαδή η ίδια διαδικασία είσπραξης εμφανίζεται να αξιοποιείται για να στηρίξει κατάσχεση εις χείρας της Περιφέρειας, ενώ τα ποσά που αναφέρονται σε μεγάλο μέρος τους συνδέονται με βεβαιωμένες απαιτήσεις της Περιφέρειας κατά της ΔΕΥΑΡ και όχι το αντίστροφο.
Κρίσιμη διάσταση της όχλησης είναι ότι η Περιφέρεια επικαλείται πως η ΔΕΥΑΡ έχει προβεί σε ρύθμιση 48 δόσεων για τα συγκεκριμένα ποσά και ότι η ρύθμιση τηρείται, όπως έχει γνωστοποιηθεί από την αρμόδια υπηρεσία. Πάνω σε αυτό, το εξώδικο επιχειρεί να προσδώσει στην πράξη χαρακτηριστικά μη συμβατά με το πλαίσιο που, κατά την Περιφέρεια, θέτει ο κώδικας φορολογικής διαδικασίας για περιπτώσεις ρυθμισμένων οφειλών. Παράλληλα, ζητείται ρητά η ανάκληση του κατασχετηρίου εντός 3 ημερών από τη λήψη του εξώδικου, με προειδοποίηση ότι θα ακολουθήσουν ενέργειες κατά παντός υπευθύνου σε περίπτωση μη ανάκλησης.
Η επιλογή κοινοποίησης του εξώδικου στην εισαγγελική αρχή και στη διοίκηση της ΑΑΔΕ προσθέτει βάρος στην υπόθεση.
Δεν πρόκειται μόνο για υπηρεσιακή αμφισβήτηση ενός μέτρου είσπραξης, αλλά για κίνηση που εντάσσει τη διαμάχη σε πλαίσιο ελέγχου και θεσμικής λογοδοσίας, με την Περιφέρεια να ζητά ουσιαστικά να εξεταστεί και η ίδια η βάση της ενέργειας και το πώς αυτή στηρίχθηκε διοικητικά.
Τα 4 τιμολόγια €9.468.838,05 και ο ισχυρισμός περί απόρριψης στο My Data
Το σημείο που μετατρέπει τη διαφωνία σε υπόθεση υψηλής έντασης είναι η ρητή θέση της Περιφέρειας ότι τα 4 τιμολόγια συνολικού ποσού €9.468.838,05, τα οποία επισυνάπτονται στο κατασχετήριο ως τεκμήρια φερόμενης οφειλής της Περιφέρειας προς τη ΔΕΥΑΡ, δεν έχουν γίνει αποδεκτά από τις υπηρεσίες της στο σύστημα My Data.
Η Περιφέρεια υποστηρίζει ότι τα τιμολόγια απορρίφθηκαν άμεσα και ότι έχει υποβληθεί έγκληση κατά παντός υπευθύνου για αδικήματα κακουργηματικού χαρακτήρα, όπως αυτά περιγράφονται στο έγγραφο.
Στη δήλωση τρίτου, ο ισχυρισμός αυτός επαναδιατυπώνεται με ακόμη πιο δομημένο τρόπο, καθώς παρατίθενται τα 4 τιμολόγια και οι αιτιολογίες τους μαζί με τα επιμέρους ποσά, ως «αυθαίρετης και παράνομης έκδοσης» κατά την Περιφέρεια, και δηλώνεται κατηγορηματικά ότι δεν υφίσταται οφειλή της Περιφέρειας προς τη ΔΕΥΑΡ από αυτά.
Στο ίδιο έγγραφο αναφέρεται ότι υπάρχει και ηλεκτρονικό απόσπασμα από το My Data που αποτυπώνει την απόρριψη των τιμολογίων, ως συνημμένο στοιχείο.
Το πρακτικό αποτέλεσμα αυτής της θέσης είναι ότι η Περιφέρεια προσπαθεί να αποκόψει την αξίωση της ΔΕΥΑΡ από κάθε διοικητική νομιμοποίηση που θα μπορούσε να παραχθεί μέσω της ίδιας της διαδικασίας κατάσχεσης.
Με άλλα λόγια, δεν αντιμετωπίζει τα τιμολόγια ως «διαφορά ως προς το ύψος ή την αιτία», αλλά ως παραστατικά που κατά την ίδια δεν παράγουν καν υποχρέωση πληρωμής, αφού απορρίφθηκαν και έχουν τεθεί υπό το βάρος ποινικής διερεύνησης.
Οι λογαριασμοί κατανάλωσης νερού, οι εξοφλήσεις και οι μη εκκαθαρισμένες χρεώσεις
Το δεύτερο πεδίο στο οποίο εστιάζουν τα έγγραφα της Περιφέρειας αφορά στους λογαριασμούς κατανάλωσης νερού που επισυνάπτονται στο κατασχετήριο. Η Περιφέρεια διαχωρίζει τις περιπτώσεις σε διαφορετικές κατηγορίες.
Στη δήλωση τρίτου, αναφέρεται ότι για συγκεκριμένους λογαριασμούς δεν υπάρχει οφειλή επειδή έχουν ήδη εξοφληθεί πριν από την κοινοποίηση του κατασχετηρίου, με επίκληση αποδεικτικών εξόφλησης ως συνημμένων. Παράλληλα, αναφέρεται ότι υπάρχουν λογαριασμοί που δεν δημιουργούν ληξιπρόθεσμη υποχρέωση της Περιφέρειας, επειδή αφορούν ακίνητα μισθωμένα σε τρίτους, οι οποίοι καταβάλλουν οι ίδιοι τις οφειλές στη ΔΕΥΑΡ.
Επιπλέον, διατυπώνεται ότι υπάρχει ομάδα λογαριασμών που κατά την Περιφέρεια δεν είναι εκκαθαρισμένοι και τελούν υπό έλεγχο ως προς το πραγματικό ύψος των καταναλώσεων και των χρεώσεων, επειδή φέρονται να περιλαμβάνουν μη νόμιμες ή παραγεγραμμένες επιβαρύνσεις.
Η «ανατροπή ρόλων» στο κατασχετήριο
Κεντρικός άξονας και στα δύο κείμενα είναι η θέση ότι η Περιφέρεια δεν μπορεί να αντιμετωπίζεται ως «τρίτος» με την κλασική έννοια ενός άσχετου οφειλέτη του φορολογούμενου, διότι η ίδια έχει αναθέσει στη φορολογική διοίκηση την είσπραξη βεβαιωμένων απαιτήσεών της από τη ΔΕΥΑΡ και τα ποσά αυτά αποδίδονται στην Περιφέρεια.
Με αυτή τη λογική, η Περιφέρεια εμφανίζει την κατάσχεση ως διαδικασία που, αντί να υπηρετεί την είσπραξη δημοσίων εσόδων ή τη διαχείριση πραγματικών ληξιπρόθεσμων οφειλών, επιχειρεί να λειτουργήσει ως μηχανισμός συμψηφισμού για απαιτήσεις που η ίδια αμφισβητεί ως ανύπαρκτες.
Η δήλωση τρίτου πάει ένα βήμα παραπέρα, καθώς δεν αρκείται στη διάψευση των αξιώσεων κατά της Περιφέρειας, αλλά καταγράφει και την αντίστροφη εικόνα, ότι δηλαδή υφίστανται ληξιπρόθεσμες χρηματικές οφειλές της ΔΕΥΑΡ προς την Περιφέρεια από τη λειτουργία του φράγματος “Γαδουρά”, στο πλαίσιο προγραμματικών συμβάσεων που αναφέρονται ως 1η και 2η, με πίνακα που εμφανίζει εισπραχθέντα ποσά και υπόλοιπα. Έτσι, η Περιφέρεια επιχειρεί να δείξει ότι το πραγματικό οικονομικό ισοζύγιο δεν στηρίζει την εικόνα «οφειλής της Περιφέρειας προς τη ΔΕΥΑΡ» που προϋποθέτει το κατασχετήριο.
Η ουσία της κλιμάκωσης
Η αποστολή εξώδικου και η κατάθεση δήλωσης τρίτου αποτελούν, στην πράξη, διπλή θεσμική απάντηση. Το εξώδικο λειτουργεί ως ρητή πρόσκληση ανάκλησης και ως προειδοποίηση περαιτέρω ενεργειών, ενώ η δήλωση τρίτου αποτυπώνει επίσημα την άρνηση ύπαρξης οφειλής και επιχειρεί να «ακυρώσει» στην πράξη το θεμέλιο πάνω στο οποίο στηρίζεται η κατάσχεση, δηλαδή την παραδοχή ότι η Περιφέρεια οφείλει στη ΔΕΥΑΡ.
Παράλληλα, με την κοινοποίηση και την επιχειρηματολογία περί χρήσης «ψευδών στοιχείων» και περί ενεργειών που, κατά την Περιφέρεια, δημιουργούν ζήτημα χρηστής διοίκησης, η υπόθεση αποκτά χαρακτηριστικά που υπερβαίνουν το στενό πλαίσιο μιας οικονομικής διαφοράς. Μετατρέπεται σε σύγκρουση για το πώς ενεργοποιήθηκε ο μηχανισμός αναγκαστικής εκτέλεσης, ποια παραστατικά κρίθηκαν επαρκή για να συνοδεύσουν την πράξη και κατά πόσο η διαδικασία ευθυγραμμίζεται με το καθεστώς ρύθμισης που, σύμφωνα με τα έγγραφα, τηρείται.
Σε αυτή τη φάση, το βάρος πέφτει στο διοικητικό αποτύπωμα των εγγράφων. Η Περιφέρεια έχει πλέον καταθέσει στο τραπέζι μια πλήρη, επίσημη θέση, ότι δεν οφείλει από τα 4 τιμολόγια, ότι μεγάλο μέρος των λογαριασμών έχει εξοφληθεί, ότι άλλοι λογαριασμοί τελούν υπό έλεγχο και ότι η ίδια έχει απαιτήσεις κατά της ΔΕΥΑΡ που εισπράττονται μέσω της φορολογικής οδού.
Αυτό το σύνολο ισχυρισμών είναι εκείνο που, κατά την Περιφέρεια, καθιστά το κατασχετήριο όχι απλώς αμφισβητούμενο, αλλά πράξη που πρέπει να ανακληθεί.
