Περιφέρεια vs ΔΕΥΑΡ: Εξώδικο ανάκλησης και δήλωση τρίτου καταγγέλλουν το κατασχετήριο των €7.020.284,91!

• Η Πε­ρι­φέ­ρεια Νο­τί­ου Αι­γαί­ου περνά από τις επι­στο­λές στη θε­σμι­κή όχλη­ση, κοι­νο­ποιεί την υπό­θε­ση στην ει­σαγ­γε­λι­κή αρχή και στη διοί­κη­ση της ΑΑΔΕ και δη­λώ­νει επι­σή­μως ότι δεν οφεί­λει στη ΔΕΥΑΡ από τα 4 τι­μο­λό­για €9.468.838,05, ενώ απο­τυ­πώ­νει και το πλαί­σιο των λο­γα­ρια­σμών κα­τα­νά­λω­σης νερού που εμ­φα­νί­ζο­νται στο κα­τα­σχε­τή­ριο

Πέντε ημέ­ρες μετά την κοι­νο­ποί­η­ση του κα­τα­σχε­τη­ρί­ου εις χεί­ρας τρί­του, η αντι­δι­κία γύρω από τις οι­κο­νο­μι­κές αξιώ­σεις που εμ­φα­νί­ζο­νται ανά­με­σα στη ΔΕΥΑΡ και την Πε­ρι­φέ­ρεια Νο­τί­ου Αι­γαί­ου πέ­ρα­σε σε νέο στά­διο, με κι­νή­σεις που δεν πε­ριο­ρί­ζο­νται πλέον σε ανταλ­λα­γή εγ­γρά­φων, αλλά απο­κτούν μορφή θε­σμι­κής σύ­γκρου­σης με πολ­λα­πλούς απο­δέ­κτες.

Η Πε­ρι­φέ­ρεια, αφε­νός, επι­λέ­γει το ερ­γα­λείο του εξώ­δι­κου για να ζη­τή­σει την ανά­κλη­ση της πρά­ξης, αφε­τέ­ρου, κα­τα­θέ­τει δή­λω­ση τρί­του στη ΔΟΥ Ρόδου, κα­τα­γρά­φο­ντας λε­πτο­με­ρώς ότι δεν υφί­στα­ται υπο­χρέ­ω­σή της προς τη ΔΕΥΑΡ, όπως αυτή επι­χει­ρεί­ται να θε­με­λιω­θεί μέσω των επι­συ­να­πτό­με­νων τι­μο­λο­γί­ων και λο­γα­ρια­σμών.

Η χρο­νι­κή αλ­λη­λου­χία των ενερ­γειών απο­τυ­πώ­νει την έντα­ση που έχει δη­μιουρ­γη­θεί.

Στις 26 Μαρ­τί­ου 2026 κοι­νο­ποι­ή­θη­κε στην Πε­ρι­φέ­ρεια κα­τα­σχε­τή­ριο εις χεί­ρας τρί­του μέχρι του ποσού €7.020.284,91, το οποίο εμ­φα­νί­ζει τη ΔΕΥΑΡ ως οφει­λέ­τη του Δη­μο­σί­ου και την Πε­ρι­φέ­ρεια ως τρίτο που οφεί­λει ή μέλ­λει να οφεί­λει χρη­μα­τι­κά ποσά προς αυτήν. Στις 2 Απρι­λί­ου 2026, η Πε­ρι­φέ­ρεια απο­στέλ­λει εξώ­δι­κη δή­λω­ση πρό­σκλη­ση όχλη­ση δια­μαρ­τυ­ρία προς τη ΔΟΥ Ρόδου, με κοι­νο­ποί­η­ση στην ει­σαγ­γε­λι­κή αρχή και στη διοί­κη­ση της ΑΑΔΕ, ζη­τώ­ντας ανά­κλη­ση εντός 3 ημε­ρών.

Την 3η Απρι­λί­ου 2026, υπο­βάλ­λει και δή­λω­ση τρί­του, κα­ταγ­γέλ­λο­ντας τη δια­δι­κα­σία και δη­λώ­νο­ντας ρητά την ανυ­παρ­ξία οφει­λής της προς τη ΔΕΥΑΡ από τα συ­γκε­κρι­μέ­να πα­ρα­στα­τι­κά που επι­κα­λεί­ται το κα­τα­σχε­τή­ριο.

Η ουσία της εξέ­λι­ξης δεν βρί­σκε­ται μόνο στο ύψος των ποσών ή στο γε­γο­νός της κα­τά­σχε­σης εις χεί­ρας τρί­του, αλλά στο πε­ριε­χό­με­νο των πα­ρα­στα­τι­κών που χρη­σι­μο­ποιού­νται ως βάση για να εμ­φα­νι­στεί η Πε­ρι­φέ­ρεια ως δήθεν οφει­λέ­της.

Στο επί­κε­ντρο, σύμ­φω­να με τη θέση της Πε­ρι­φέ­ρειας όπως απο­τυ­πώ­νε­ται τόσο στην έγκλη­ση όσο και στα με­τα­γε­νέ­στε­ρα έγ­γρα­φα, βρί­σκο­νται τι­μο­λό­για και ει­δι­κοί λο­γα­ρια­σμοί που αφο­ρούν κατά συ­ντρι­πτι­κή πλειο­ψη­φία χρε­ώ­σεις για το πό­τι­σμα νη­σί­δων, κόμ­βων, πρα­σί­νου και δεν­δρο­φυ­τεύ­σε­ων σε ση­μεία του οδι­κού δι­κτύ­ου, δη­λα­δή για άρ­δευ­ση μι­κρών φυ­τεύ­σε­ων και όχι για κα­τα­νά­λω­ση που θα μπο­ρού­σε να δι­καιο­λο­γή­σει τις πο­σό­τη­τες που απο­δί­δο­νται.

Αυτό το ση­μείο, που η Πε­ρι­φέ­ρεια το πα­ρου­σιά­ζει ως κε­ντρι­κό στοι­χείο της κα­ταγ­γε­λί­ας της, λει­τουρ­γεί ως ο συν­δε­τι­κός κρί­κος ανά­με­σα στη μή­νυ­ση του Μαρ­τί­ου 2026 και στην κλι­μά­κω­ση που ακο­λού­θη­σε με το εξώ­δι­κο και τη δή­λω­ση τρί­του στις αρχές Απρι­λί­ου 2026. Με απλά λόγια, η Πε­ρι­φέ­ρεια υπο­στη­ρί­ζει ότι το σχέ­διο δεν στη­ρί­χθη­κε σε πραγ­μα­τι­κά δε­δο­μέ­να κα­τα­νά­λω­σης, αλλά σε τι­μο­λό­γη­ση που εμ­φα­νί­ζει την άρ­δευ­ση νη­σί­δων ως τε­ρά­στια οι­κο­νο­μι­κή απαί­τη­ση, ικανή να χρη­σι­μο­ποι­η­θεί για συμ­ψη­φι­σμό με βε­βαιω­μέ­νες οφει­λές της ΔΕΥΑΡ προς την Πε­ρι­φέ­ρεια.

Το κρί­σι­μο στοι­χείο της μή­νυ­σης, οι νη­σί­δες και η αφή­γη­ση της υδρο­κλο­πής

Στη μή­νυ­ση η Πε­ρι­φέ­ρεια πε­ρι­γρά­φει ότι μετά τις κι­νή­σεις εί­σπρα­ξης για τις οφει­λές που συν­δέ­ο­νται με τη λει­τουρ­γία του φράγ­μα­τος Γα­δου­ρά, εμ­φα­νί­στη­κε ένα αντί­στρο­φο αφή­γη­μα, όπου ο οφει­λέ­της επι­χει­ρεί να πα­ρου­σια­στεί ως πι­στω­τής. Στον κορμό αυτής της αφή­γη­σης εντάσ­σο­νται, κατά την Πε­ρι­φέ­ρεια, πράξη επι­βο­λής προ­στί­μου για υδρο­κλο­πή που απο­δί­δε­ται σε 38 συν­δέ­σεις υδρο­λη­ψί­ας και ει­δι­κοί λο­γα­ρια­σμοί με πο­σό­τη­τες νερού που, όπως ισχυ­ρί­ζε­ται, δεν αντι­στοι­χούν σε πραγ­μα­τι­κή χρήση για πό­τι­σμα νη­σί­δων και πρα­σί­νου.

Η Πε­ρι­φέ­ρεια ανα­δει­κνύ­ει ως χα­ρα­κτη­ρι­στι­κό πα­ρά­δειγ­μα τον ει­δι­κό λο­γα­ρια­σμό της 2ας Ιου­λί­ου 2025, ύψους €8.046.255,17, με χρέ­ω­ση 3.005.288,00 κυ­βι­κών μέ­τρων νερού, πο­σό­τη­τα που, κατά τη θέση της, δεν μπο­ρεί να στα­θεί λο­γι­κά ή τε­χνι­κά ως άρ­δευ­ση νη­σί­δων και μι­κρών φυ­τεύ­σε­ων. Κατά την ίδια αφή­γη­ση, στο ποσό εν­σω­μα­τώ­νο­νται επι­πλέ­ον χρε­ώ­σεις και πρό­στι­μα, με απο­τέ­λε­σμα να κα­τα­σκευά­ζε­ται μια συ­νο­λι­κή απαί­τη­ση που πα­ρου­σιά­ζε­ται ως οφει­λή της Πε­ρι­φέ­ρειας. Το κρί­σι­μο είναι ότι η Πε­ρι­φέ­ρεια υπο­στη­ρί­ζει πως το πα­ρα­στα­τι­κό απορ­ρί­φθη­κε άμεσα στο My Data, επει­δή δεν αντα­πο­κρι­νό­ταν στην πραγ­μα­τι­κό­τη­τα και ζη­τή­θη­κε η έκ­δο­ση πι­στω­τι­κού.

Η ίδια γραμ­μή συ­νε­χί­ζε­ται, όπως πε­ρι­γρά­φε­ται στη μή­νυ­ση, με τη δεύ­τε­ρη παρ­τί­δα τι­μο­λο­γί­ων. Στις 13 Αυ­γού­στου 2025 εκ­δό­θη­καν 4 νέα τι­μο­λό­για συ­νο­λι­κού ποσού €9.468.838,05, τα οποία κατά την Πε­ρι­φέ­ρεια συν­δέ­ο­νται ξανά με το ίδιο αντι­κεί­με­νο, δη­λα­δή χρε­ώ­σεις άρ­δευ­σης νη­σί­δων, κόμ­βων και δε­ντρο­φυ­τεύ­σε­ων, μαζί με στοι­χεία προ­στί­μων που η Πε­ρι­φέ­ρεια χα­ρα­κτη­ρί­ζει κα­τα­σκευα­σμέ­να.

Και αυτά, κατά τα ανα­φε­ρό­με­να, κα­τα­χω­ρή­θη­καν στο My Data και απορ­ρί­φθη­καν εκ νέου. Το κα­θα­ρό συ­μπέ­ρα­σμα που η Πε­ρι­φέ­ρεια ζητά να γίνει αντι­λη­πτό είναι ότι τα κα­ταγ­γελ­λό­με­να ως ει­κο­νι­κά τι­μο­λό­για δεν αφο­ρούν κά­ποια γε­νι­κή πα­ρο­χή νερού, αλλά κατά κύριο λόγο χρε­ώ­σεις που απο­δί­δο­νται σε πό­τι­σμα νη­σί­δων και πρα­σί­νου, δη­λα­δή σε δρα­στη­ριό­τη­τα που σε πραγ­μα­τι­κούς όρους δεν μπο­ρεί να πα­ρά­γει τις πο­σό­τη­τες και τα ποσά που εμ­φα­νί­ζο­νται στα πα­ρα­στα­τι­κά.

Το εξώ­δι­κο ως επί­ση­μη όχλη­ση και το αί­τη­μα άμε­σης ανά­κλη­σης

Στο εξώ­δι­κο, που απε­στά­λη από τον νο­μι­κό σύμ­βου­λο της Πε­ρι­φέ­ρειας κ. Γιώρ­γο Μαυ­ρομ­μά­τη, η Πε­ρι­φέ­ρεια δεν πε­ριο­ρί­ζε­ται σε μια γε­νι­κή αμ­φι­σβή­τη­ση της πρά­ξης, αλλά στο­χεύ­ει στον πυ­ρή­να της ει­κό­νας που δη­μιουρ­γεί το κα­τα­σχε­τή­ριο. Υπο­στη­ρί­ζει ότι από τον πί­να­κα χρεών που το συ­νο­δεύ­ει προ­κύ­πτει πως οι οφει­λές που εμ­φα­νί­ζο­νται υπό συ­γκε­κρι­μέ­να στοι­χεία δεν είναι χρέη προς την ΑΑΔΕ με την ου­σια­στι­κή έν­νοια, αλλά βε­βαιω­μέ­νες οφει­λές της ΔΕΥΑΡ προς την ίδια την Πε­ρι­φέ­ρεια, τις οποί­ες η φο­ρο­λο­γι­κή αρχή ει­σπράτ­τει για λο­γα­ρια­σμό της Πε­ρι­φέ­ρειας και τις απο­δί­δει σε αυτήν.

Με αυτό το σκε­πτι­κό, το εξώ­δι­κο πε­ρι­γρά­φει μια αντί­φα­ση, ότι δη­λα­δή η ίδια δια­δι­κα­σία εί­σπρα­ξης εμ­φα­νί­ζε­ται να αξιο­ποιεί­ται για να στη­ρί­ξει κα­τά­σχε­ση εις χεί­ρας της Πε­ρι­φέ­ρειας, ενώ τα ποσά που ανα­φέ­ρο­νται σε με­γά­λο μέρος τους συν­δέ­ο­νται με βε­βαιω­μέ­νες απαι­τή­σεις της Πε­ρι­φέ­ρειας κατά της ΔΕΥΑΡ και όχι το αντί­στρο­φο.

Κρί­σι­μη διά­στα­ση της όχλη­σης είναι ότι η Πε­ρι­φέ­ρεια επι­κα­λεί­ται πως η ΔΕΥΑΡ έχει προ­βεί σε ρύθ­μι­ση 48 δό­σε­ων για τα συ­γκε­κρι­μέ­να ποσά και ότι η ρύθ­μι­ση τη­ρεί­ται, όπως έχει γνω­στο­ποι­η­θεί από την αρ­μό­δια υπη­ρε­σία. Πάνω σε αυτό, το εξώ­δι­κο επι­χει­ρεί να προσ­δώ­σει στην πράξη χα­ρα­κτη­ρι­στι­κά μη συμ­βα­τά με το πλαί­σιο που, κατά την Πε­ρι­φέ­ρεια, θέτει ο κώ­δι­κας φο­ρο­λο­γι­κής δια­δι­κα­σί­ας για πε­ρι­πτώ­σεις ρυθ­μι­σμέ­νων οφει­λών. Πα­ράλ­λη­λα, ζη­τεί­ται ρητά η ανά­κλη­ση του κα­τα­σχε­τη­ρί­ου εντός 3 ημε­ρών από τη λήψη του εξώ­δι­κου, με προει­δο­ποί­η­ση ότι θα ακο­λου­θή­σουν ενέρ­γειες κατά πα­ντός υπευ­θύ­νου σε πε­ρί­πτω­ση μη ανά­κλη­σης.

Η επι­λο­γή κοι­νο­ποί­η­σης του εξώ­δι­κου στην ει­σαγ­γε­λι­κή αρχή και στη διοί­κη­ση της ΑΑΔΕ προ­σθέ­τει βάρος στην υπό­θε­ση.

Δεν πρό­κει­ται μόνο για υπη­ρε­σια­κή αμ­φι­σβή­τη­ση ενός μέ­τρου εί­σπρα­ξης, αλλά για κί­νη­ση που εντάσ­σει τη δια­μά­χη σε πλαί­σιο ελέγ­χου και θε­σμι­κής λο­γο­δο­σί­ας, με την Πε­ρι­φέ­ρεια να ζητά ου­σια­στι­κά να εξε­τα­στεί και η ίδια η βάση της ενέρ­γειας και το πώς αυτή στη­ρί­χθη­κε διοι­κη­τι­κά.

Τα 4 τι­μο­λό­για €9.468.838,05 και ο ισχυ­ρι­σμός περί απόρ­ρι­ψης στο My Data

Το ση­μείο που με­τα­τρέ­πει τη δια­φω­νία σε υπό­θε­ση υψη­λής έντα­σης είναι η ρητή θέση της Πε­ρι­φέ­ρειας ότι τα 4 τι­μο­λό­για συ­νο­λι­κού ποσού €9.468.838,05, τα οποία επι­συ­νά­πτο­νται στο κα­τα­σχε­τή­ριο ως τεκ­μή­ρια φε­ρό­με­νης οφει­λής της Πε­ρι­φέ­ρειας προς τη ΔΕΥΑΡ, δεν έχουν γίνει απο­δε­κτά από τις υπη­ρε­σί­ες της στο σύ­στη­μα My Data.

Η Πε­ρι­φέ­ρεια υπο­στη­ρί­ζει ότι τα τι­μο­λό­για απορ­ρί­φθη­καν άμεσα και ότι έχει υπο­βλη­θεί έγκλη­ση κατά πα­ντός υπευ­θύ­νου για αδι­κή­μα­τα κα­κουρ­γη­μα­τι­κού χα­ρα­κτή­ρα, όπως αυτά πε­ρι­γρά­φο­νται στο έγ­γρα­φο.

Στη δή­λω­ση τρί­του, ο ισχυ­ρι­σμός αυτός επα­να­δια­τυ­πώ­νε­ται με ακόμη πιο δο­μη­μέ­νο τρόπο, καθώς πα­ρα­τί­θε­νται τα 4 τι­μο­λό­για και οι αι­τιο­λο­γί­ες τους μαζί με τα επι­μέ­ρους ποσά, ως «αυ­θαί­ρε­της και πα­ρά­νο­μης έκ­δο­σης» κατά την Πε­ρι­φέ­ρεια, και δη­λώ­νε­ται κα­τη­γο­ρη­μα­τι­κά ότι δεν υφί­στα­ται οφει­λή της Πε­ρι­φέ­ρειας προς τη ΔΕΥΑΡ από αυτά.

Στο ίδιο έγ­γρα­φο ανα­φέ­ρε­ται ότι υπάρ­χει και ηλε­κτρο­νι­κό από­σπα­σμα από το My Data που απο­τυ­πώ­νει την απόρ­ρι­ψη των τι­μο­λο­γί­ων, ως συ­νημ­μέ­νο στοι­χείο.

Το πρα­κτι­κό απο­τέ­λε­σμα αυτής της θέσης είναι ότι η Πε­ρι­φέ­ρεια προ­σπα­θεί να απο­κό­ψει την αξί­ω­ση της ΔΕΥΑΡ από κάθε διοι­κη­τι­κή νο­μι­μο­ποί­η­ση που θα μπο­ρού­σε να πα­ρα­χθεί μέσω της ίδιας της δια­δι­κα­σί­ας κα­τά­σχε­σης.

Με άλλα λόγια, δεν αντι­με­τω­πί­ζει τα τι­μο­λό­για ως «δια­φο­ρά ως προς το ύψος ή την αιτία», αλλά ως πα­ρα­στα­τι­κά που κατά την ίδια δεν πα­ρά­γουν καν υπο­χρέ­ω­ση πλη­ρω­μής, αφού απορ­ρί­φθη­καν και έχουν τεθεί υπό το βάρος ποι­νι­κής διε­ρεύ­νη­σης.

Οι λο­γα­ρια­σμοί κα­τα­νά­λω­σης νερού, οι εξο­φλή­σεις και οι μη εκ­κα­θα­ρι­σμέ­νες χρε­ώ­σεις

Το δεύ­τε­ρο πεδίο στο οποίο εστιά­ζουν τα έγ­γρα­φα της Πε­ρι­φέ­ρειας αφορά στους λο­γα­ρια­σμούς κα­τα­νά­λω­σης νερού που επι­συ­νά­πτο­νται στο κα­τα­σχε­τή­ριο. Η Πε­ρι­φέ­ρεια δια­χω­ρί­ζει τις πε­ρι­πτώ­σεις σε δια­φο­ρε­τι­κές κα­τη­γο­ρί­ες.

Στη δή­λω­ση τρί­του, ανα­φέ­ρε­ται ότι για συ­γκε­κρι­μέ­νους λο­γα­ρια­σμούς δεν υπάρ­χει οφει­λή επει­δή έχουν ήδη εξο­φλη­θεί πριν από την κοι­νο­ποί­η­ση του κα­τα­σχε­τη­ρί­ου, με επί­κλη­ση απο­δει­κτι­κών εξό­φλη­σης ως συ­νημ­μέ­νων. Πα­ράλ­λη­λα, ανα­φέ­ρε­ται ότι υπάρ­χουν λο­γα­ρια­σμοί που δεν δη­μιουρ­γούν λη­ξι­πρό­θε­σμη υπο­χρέ­ω­ση της Πε­ρι­φέ­ρειας, επει­δή αφο­ρούν ακί­νη­τα μι­σθω­μέ­να σε τρί­τους, οι οποί­οι κα­τα­βάλ­λουν οι ίδιοι τις οφει­λές στη ΔΕΥΑΡ.

Επι­πλέ­ον, δια­τυ­πώ­νε­ται ότι υπάρ­χει ομάδα λο­γα­ρια­σμών που κατά την Πε­ρι­φέ­ρεια δεν είναι εκ­κα­θα­ρι­σμέ­νοι και τε­λούν υπό έλεγ­χο ως προς το πραγ­μα­τι­κό ύψος των κα­τα­να­λώ­σε­ων και των χρε­ώ­σε­ων, επει­δή φέ­ρο­νται να πε­ρι­λαμ­βά­νουν μη νό­μι­μες ή πα­ρα­γε­γραμ­μέ­νες επι­βα­ρύν­σεις.

Η «ανα­τρο­πή ρόλων» στο κα­τα­σχε­τή­ριο

Κε­ντρι­κός άξο­νας και στα δύο κεί­με­να είναι η θέση ότι η Πε­ρι­φέ­ρεια δεν μπο­ρεί να αντι­με­τω­πί­ζε­ται ως «τρί­τος» με την κλα­σι­κή έν­νοια ενός άσχε­του οφει­λέ­τη του φο­ρο­λο­γού­με­νου, διότι η ίδια έχει ανα­θέ­σει στη φο­ρο­λο­γι­κή διοί­κη­ση την εί­σπρα­ξη βε­βαιω­μέ­νων απαι­τή­σε­ών της από τη ΔΕΥΑΡ και τα ποσά αυτά απο­δί­δο­νται στην Πε­ρι­φέ­ρεια.

Με αυτή τη λο­γι­κή, η Πε­ρι­φέ­ρεια εμ­φα­νί­ζει την κα­τά­σχε­ση ως δια­δι­κα­σία που, αντί να υπη­ρε­τεί την εί­σπρα­ξη δη­μο­σί­ων εσό­δων ή τη δια­χεί­ρι­ση πραγ­μα­τι­κών λη­ξι­πρό­θε­σμων οφει­λών, επι­χει­ρεί να λει­τουρ­γή­σει ως μη­χα­νι­σμός συμ­ψη­φι­σμού για απαι­τή­σεις που η ίδια αμ­φι­σβη­τεί ως ανύ­παρ­κτες.

Η δή­λω­ση τρί­του πάει ένα βήμα πα­ρα­πέ­ρα, καθώς δεν αρ­κεί­ται στη διά­ψευ­ση των αξιώ­σε­ων κατά της Πε­ρι­φέ­ρειας, αλλά κα­τα­γρά­φει και την αντί­στρο­φη ει­κό­να, ότι δη­λα­δή υφί­στα­νται λη­ξι­πρό­θε­σμες χρη­μα­τι­κές οφει­λές της ΔΕΥΑΡ προς την Πε­ρι­φέ­ρεια από τη λει­τουρ­γία του φράγ­μα­τος “Γα­δου­ρά”, στο πλαί­σιο προ­γραμ­μα­τι­κών συμ­βά­σε­ων που ανα­φέ­ρο­νται ως 1η και 2η, με πί­να­κα που εμ­φα­νί­ζει ει­σπρα­χθέ­ντα ποσά και υπό­λοι­πα. Έτσι, η Πε­ρι­φέ­ρεια επι­χει­ρεί να δεί­ξει ότι το πραγ­μα­τι­κό οι­κο­νο­μι­κό ισο­ζύ­γιο δεν στη­ρί­ζει την ει­κό­να «οφει­λής της Πε­ρι­φέ­ρειας προς τη ΔΕΥΑΡ» που προ­ϋ­πο­θέ­τει το κα­τα­σχε­τή­ριο.

Η ουσία της κλι­μά­κω­σης

Η απο­στο­λή εξώ­δι­κου και η κα­τά­θε­ση δή­λω­σης τρί­του απο­τε­λούν, στην πράξη, διπλή θε­σμι­κή απά­ντη­ση. Το εξώ­δι­κο λει­τουρ­γεί ως ρητή πρό­σκλη­ση ανά­κλη­σης και ως προει­δο­ποί­η­ση πε­ραι­τέ­ρω ενερ­γειών, ενώ η δή­λω­ση τρί­του απο­τυ­πώ­νει επί­ση­μα την άρ­νη­ση ύπαρ­ξης οφει­λής και επι­χει­ρεί να «ακυ­ρώ­σει» στην πράξη το θε­μέ­λιο πάνω στο οποίο στη­ρί­ζε­ται η κα­τά­σχε­ση, δη­λα­δή την πα­ρα­δο­χή ότι η Πε­ρι­φέ­ρεια οφεί­λει στη ΔΕΥΑΡ.

Πα­ράλ­λη­λα, με την κοι­νο­ποί­η­ση και την επι­χει­ρη­μα­το­λο­γία περί χρή­σης «ψευ­δών στοι­χεί­ων» και περί ενερ­γειών που, κατά την Πε­ρι­φέ­ρεια, δη­μιουρ­γούν ζή­τη­μα χρη­στής διοί­κη­σης, η υπό­θε­ση απο­κτά χα­ρα­κτη­ρι­στι­κά που υπερ­βαί­νουν το στενό πλαί­σιο μιας οι­κο­νο­μι­κής δια­φο­ράς. Με­τα­τρέ­πε­ται σε σύ­γκρου­ση για το πώς ενερ­γο­ποι­ή­θη­κε ο μη­χα­νι­σμός ανα­γκα­στι­κής εκτέ­λε­σης, ποια πα­ρα­στα­τι­κά κρί­θη­καν επαρ­κή για να συ­νο­δεύ­σουν την πράξη και κατά πόσο η δια­δι­κα­σία ευ­θυ­γραμ­μί­ζε­ται με το κα­θε­στώς ρύθ­μι­σης που, σύμ­φω­να με τα έγ­γρα­φα, τη­ρεί­ται.

Σε αυτή τη φάση, το βάρος πέ­φτει στο διοι­κη­τι­κό απο­τύ­πω­μα των εγ­γρά­φων. Η Πε­ρι­φέ­ρεια έχει πλέον κα­τα­θέ­σει στο τρα­πέ­ζι μια πλήρη, επί­ση­μη θέση, ότι δεν οφεί­λει από τα 4 τι­μο­λό­για, ότι με­γά­λο μέρος των λο­γα­ρια­σμών έχει εξο­φλη­θεί, ότι άλλοι λο­γα­ρια­σμοί τε­λούν υπό έλεγ­χο και ότι η ίδια έχει απαι­τή­σεις κατά της ΔΕΥΑΡ που ει­σπράτ­το­νται μέσω της φο­ρο­λο­γι­κής οδού.

Αυτό το σύ­νο­λο ισχυ­ρι­σμών είναι εκεί­νο που, κατά την Πε­ρι­φέ­ρεια, κα­θι­στά το κα­τα­σχε­τή­ριο όχι απλώς αμ­φι­σβη­τού­με­νο, αλλά πράξη που πρέ­πει να ανα­κλη­θεί.