Απορρίφθηκε η αγωγή της εταιρείας «Μαρίνες Ρόδου ΑΕ» κατά του Ιάκωβου Γρύλλη

• Η απόφαση 2/2026 ξεκα­θα­ρί­ζει γιατί κρίθηκε απα­ρά­δε­κτο το σκέλος για ανάρ­τηση στο Facebook και γιατί απορ­ρί­φθη­καν ως αβά­σι­μες οι αιτιά­σεις για δημο­σί­ευση και για τηλε­ο­πτική εκπομπή, ενώ επι­δι­κά­στη­καν 5.500 ευρώ δικα­στικά έξοδα υπέρ του ενα­γο­μέ­νου

Η υπόθεση που απα­σχό­λησε έντονα τη δημόσια συζή­τηση στη Ρόδο, με φόντο την εξέλιξη και την επέ­κταση του Του­ρι­στι­κού Λιμένα, κατέ­ληξε σε καθαρό δικα­στικό απο­τέ­λε­σμα.

Το Πολυ­με­λές Πρω­το­δι­κείο Ρόδου, με την υπ’ αριθμ. 2/2026 απόφασή του, απέρ­ριψε την αγωγή που είχε κατα­θέ­σει η ανώνυμη εται­ρεία «ΜΑΡΙΝΕΣ ΡΟΔΟΥ ΑΝΑΠΤΥΞΙΑΚΗ ΚΑΙ ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΤΙΚΗ ΜΑΡΙΝΩΝ ΑΝΩΝΥΜΗ ΕΜΠΟΡΙΚΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ» με δια­κρι­τικό τίτλο «ΜΑΡΙΝΕΣ ΡΟΔΟΥ Α.Ε.» κατά του πολι­τι­κού μηχα­νι­κού κ. Ιάκωβου Γρύλλη, στο πλαίσιο της ειδικής δια­δι­κα­σίας περιου­σια­κών δια­φο­ρών και δια­φο­ρών από δημο­σιεύ­ματα.

Η απόφαση είναι εκτενής, με ανα­λυ­τικό σκε­πτικό, και απο­τυ­πώ­νει τόσο το δια­δι­κα­στικό φίλτρο που απαι­τεί­ται σε υπο­θέ­σεις που συν­δέ­ο­νται με δημο­σιεύ­σεις και δημό­σιες ανα­φο­ρές, όσο και τον τρόπο με τον οποίο σταθ­μί­ζε­ται η προ­στα­σία της φήμης ενός νομικού προ­σώ­που απέ­να­ντι στην ελευ­θε­ρία της έκφρα­σης και στην τεκ­μη­ρί­ωση των ισχυ­ρι­σμών.

Η ενά­γουσα εται­ρεία εκπρο­σω­πή­θηκε από τον νόμιμο εκπρό­σωπό της κ. Θωμά Τρια­ντα­φύλ­λου και από τον πλη­ρε­ξού­σιο δικη­γόρο κ. Ιωάννη Κοντούλα. Ο ενα­γό­με­νος κ. Ιάκωβος Γρύλλης παρα­στά­θηκε με τους πλη­ρε­ξου­σί­ους δικη­γό­ρους του κ.κ. Γεώργιο Μαυ­ρομ­μάτη, Χρι­στό­δουλο Μαλ­λια­ράκη και Πέτρο Σταυ­ριανό.

Τι ζητούσε η αγωγή και πώς δια­μορ­φώ­θηκε το οικο­νο­μικό αίτημα

Σύμφωνα με την αγωγή, ο κ. Γρύλλης, πολι­τι­κός μηχα­νι­κός, πρώην πρό­ε­δρος του ΤΕΕ Δωδε­κα­νή­σου και επι­κε­φα­λής της παρά­τα­ξης «Ανε­ξάρ­τητη Κίνηση Μηχα­νι­κών Δωδε­κα­νή­σου», φέρεται να προέβη, κυρίως μέσω αναρ­τή­σεων στον προ­σω­πικό του λογα­ρια­σμό στο Facebook και σε δηλώ­σεις σε τηλε­ο­πτικά, ραδιο­φω­νικά και έντυπα μέσα, σε ψευδείς, συκο­φα­ντι­κούς και δυσφη­μι­στι­κούς ισχυ­ρι­σμούς που, κατά την εται­ρεία, προ­κά­λε­σαν σημα­ντική βλάβη στη φήμη της και επη­ρέ­α­σαν δυσμε­νώς επι­χει­ρη­μα­τι­κές δια­πραγ­μα­τεύ­σεις.

Στο δημόσιο πεδίο είχε ανα­φερ­θεί ότι το διεκ­δι­κού­μενο ποσό έφτανε τις 700.000 ευρώ, συν­δε­δε­μένο με ισχυ­ρι­σμούς περί ηθικής και οικο­νο­μι­κής βλάβης. Ωστόσο, μέσα στη δια­δι­κα­σία, το δικα­στή­ριο κατα­γρά­φει ότι έγινε παρα­δε­κτός περιο­ρι­σμός του αιτού­με­νου ποσού χρη­μα­τι­κής ικα­νο­ποί­η­σης και τελικά ζητή­θη­καν 300.000 ευρώ, με τόκο από την επίδοση, αίτημα προ­σω­ρι­νής εκτε­λε­στό­τη­τας και κατα­δίκη του ενα­γο­μέ­νου στα δικα­στικά έξοδα της ενά­γου­σας.

Οι 3 επί­μα­χες δημό­σιες ενέρ­γειες που τέθηκαν στο μικρο­σκό­πιο

Το δικό­γραφο της αγωγής, όπως το ανα­πα­ρά­γει η απόφαση, στη­ρί­χθηκε σε 3 χρονικά και επι­κοι­νω­νιακά σημεία. Πρώτον, σε ανάρ­τηση στο δημόσιο προφίλ που δια­τη­ρεί ο Ιάκωβος Γρύλλης στο Facebook στις 03.02.2024. Δεύ­τε­ρον, σε ανάρ­τηση δημο­σιεύ­μα­τος σε ιστο­σε­λίδα στις 16.03.2024. Τρίτον, σε τηλε­ο­πτική εκπομπή στις 11.04.2024.

Η στάση του Ιάκωβου Γρύλλη

Ο κ. Γρύλλης σε δημό­σιες δηλώ­σεις του υπο­στή­ριξε ότι η αγωγή απο­σκο­πεί στην ηθική και οικο­νο­μική του εξό­ντωση. Επε­σή­μανε ότι οι δημό­σιες παρεμ­βά­σεις του έγιναν με ιδιό­τητα συν­δι­κα­λι­στική, ως μέλος του ΤΕΕ, και ότι απο­τυ­πώ­νουν τεκ­μη­ριω­μέ­νες θέσεις για τη χρήση και δια­χεί­ριση του παρα­λια­κού μετώπου της Ρόδου, στο πλαίσιο της δια­βού­λευ­σης για την επίμαχη ΚΥΑ.

Όπως ανέφερε, η αγωγή δεν κατα­τέ­θηκε εξαι­τίας της δημό­σιας κρι­τι­κής του αλλά επειδή συμ­με­τέ­χει ως φυσικό πρόσωπο σε προ­σφυγή ενώπιον του Συμ­βου­λίου της Επι­κρα­τείας, με αίτημα την ακύρωση της ΚΥΑ. Κατά τον ίδιο, η προ­σφυγή στρέ­φε­ται κατά της από­φα­σης των υπουρ­γών Περι­βάλ­λο­ντος και Του­ρι­σμού και όχι κατά της εται­ρείας.

Σε σχετική συνέ­ντευξή του στα τοπικά μέσα, σημεί­ωσε: «Η αγωγή είναι προ­σω­πική. Δεν στρέ­φε­ται κατά συλ­λο­γι­κού οργάνου ή άλλων προ­σώ­πων που έχουν εκφρά­σει αντί­στοι­χες απόψεις. Στόχος είναι να σταλεί μήνυμα φίμωσης δημό­σιου λόγου».

Κατα­θέ­σεις υπέρ του ενα­γο­μέ­νου

Κατά τη διάρ­κεια της δίκης, υπέρ του κ. Γρύλλη κατέ­θεσε ο πρώην δήμαρ­χος Ρόδου, Στάθης Κου­σουρ­νάς, ο οποίος τόνισε ότι ο ενα­γό­με­νος, λόγω της θεσμι­κής του ιδιό­τη­τας στο ΤΕΕ, είχε δικαί­ωμα να εκφρά­σει άποψη για ζητή­ματα δημό­σιου συμ­φέ­ρο­ντος. Ειδι­κό­τερα ανέφερε ότι οι δημό­σιες τοπο­θε­τή­σεις του κ. Γρύλλη στό­χευαν στη δια­τύ­πωση κρι­τι­κής για τις πολε­ο­δο­μι­κές και περι­βαλ­λο­ντι­κές προ­βλέ­ψεις της ΚΥΑ και δεν ανα­φέ­ρο­νταν σε πρόσωπα ή εται­ρείες. Με ένορκες κατα­θέ­σεις υπέρ του κ. Γρύλλη παρε­νέ­βη­σαν επίσης ο πρώην δήμαρ­χος κ. Γιώργος Γιαν­νό­που­λος, ο μηχα­νι­κός κ. Φιλή­μο­νας Κων­στα­ντι­νί­δης και ο συντα­ξιού­χος μηχα­νι­κός κ. Πάνος Βενέρης.

Το κρίσιμο δια­δι­κα­στικό φίλτρο που έκρινε το Facebook σκέλος ως απα­ρά­δε­κτο

Ένα από τα πιο καθο­ρι­στικά σημεία της από­φα­σης είναι ότι έκρινε απα­ρά­δε­κτο το μέρος της αγωγής που αφο­ρούσε στην ανάρ­τηση στο Facebook. Ο λόγος δεν ήταν αξιο­λο­γι­κός, αλλά καθαρά δια­δι­κα­στι­κός και συν­δέ­θηκε με την υπο­χρε­ω­τική προ­δι­κα­σία που προ­βλέ­πει η διάταξη της παρ. 5 του άρθρου μόνου του Ν. 1178/1981, όπως τρο­πο­ποι­ή­θηκε με τον Ν. 4356/2015.

Το δικα­στή­ριο εξηγεί ότι πριν κάποιος ασκήσει αγωγή για προ­σβολή από δημο­σί­ευμα, οφείλει να καλέσει με έγγραφη εξώδικη πρό­σκληση τον ιδιο­κτήτη του εντύπου ή όπου αυτός δεν είναι γνωστός, τον εκδότη ή τον διευ­θυ­ντή σύντα­ξης, ώστε να υπάρξει απο­κα­τά­σταση με συγκε­κρι­μένο κείμενο ανά­κλη­σης και αναφορά των φράσεων που θεω­ρού­νται προ­σβλη­τι­κές. Η παρά­λειψη αυτής της δια­δι­κα­σίας έχει ρητή συνέ­πεια την απόρ­ριψη της αγωγής ως απα­ρά­δε­κτης.

Έτσι, κρίθηκε ότι, αφού η φερό­μενη προ­σβολή στο Facebook προ­ερ­χό­ταν από τον ίδιο τον χρήστη και δια­χει­ρι­στή του λογα­ρια­σμού, ο οποίος εξο­μοιώ­νε­ται με τον ιδιο­κτήτη του εντύπου, η ενά­γουσα όφειλε να έχει προη­γη­θεί εξώδικη πρό­σκληση προς τον Ιάκωβο Γρύλλη για απο­κα­τά­σταση, κάτι που δεν συνέβη. Με αυτό το σκε­πτικό, το Facebook σκέλος απο­κό­πηκε από τη δίκη ως απα­ρά­δε­κτο, πριν καν εξε­τα­στεί η ουσία του.

Το απο­δει­κτικό υλικό που έλαβε υπόψη και το υλικό που απέρ­ριψε

Κομβικό σημείο για την έκβαση του σκέλους της τηλε­ο­πτι­κής εκπο­μπής είναι ότι το δικα­στή­ριο ρητά δεν έλαβε υπόψη το USB που προ­σκο­μί­στηκε από την ενά­γουσα και στο οποίο απο­τυ­πω­νό­ταν η συνέ­ντευξη σε τηλε­ο­πτικό σταθμό. Αιτιο­λο­γεί ότι δεν συνο­δεύ­ε­ται από έγγραφο κείμενο που να περιέ­χει το περιε­χό­μενο του ακου­στι­κού όπως απο­τυ­πώ­θηκε, με σχετική πιστο­ποί­ηση αρμό­διου οργάνου που να βεβαιώ­νει την ακρί­βεια της μετα­φο­ράς. Συνεπώς κρίθηκε ότι προ­σκο­μί­ζε­ται απα­ρα­δέ­κτως, με απο­τέ­λε­σμα να μην απο­δει­χθεί δικα­στικά τι ακριβώς ειπώ­θηκε στην εκπομπή.

Τι δέχτηκε το δικα­στή­ριο για το δημο­σί­ευμα στις 16.03.2024

Το δικα­στή­ριο δέχτηκε ότι στις 16.03.2024 σε ιστο­σε­λίδα ο ενα­γό­με­νος, ως επι­κε­φα­λής της παρά­τα­ξης «ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΗ ΚΙΝΗΣΗ ΜΗΧΑΝΙΚΩΝ ΔΩΔΕΚΑΝΗΣΟΥ», προέβη σε ανάρ­τηση και ότι το μεγα­λύ­τερο μέρος του κει­μέ­νου συνιστά ανα­κοί­νωση της παρά­τα­ξης που εκπρο­σω­πεί, με σκοπό ενη­μέ­ρωση της κοι­νω­νίας της Ρόδου για τους λόγους που οδή­γη­σαν στην ανα­τροπή της από­φα­σης της Διοι­κού­σας Επι­τρο­πής του ΤΕΕ Δωδε­κα­νή­σου να προ­σφύ­γει κατά της τρο­πο­ποί­η­σης χωρο­θέ­τη­σης της νέας μαρίνας Ρόδου. Στη συνέ­χεια, το δικα­στή­ριο έδωσε ειδικό βάρος σε αυτό που η ίδια η ενά­γουσα ανέ­δειξε ως δήθεν δυσφη­μι­στικό πυρήνα, τις προ­σω­πι­κές τοπο­θε­τή­σεις του ενα­γο­μέ­νου που βρί­σκο­νται στο τέλος της ανάρ­τη­σης, με τη φράση «Προ­φα­νώς και οι απόψεις μπορούν να αλλά­ζουν, με προ­τά­σεις και επι­χει­ρή­ματα όμως. Όχι με κιν­δυ­νο­λο­γικά διλήμ­ματα, πιέσεις κι απειλές». Εδώ η κρίση του δικα­στη­ρίου είναι κατη­γο­ρη­μα­τική. Δέχτηκε ότι από το συνο­λικά εκτι­μώ­μενο περιε­χό­μενο της δημο­σί­ευ­σης, αλλά και από την ειδική αξιο­λό­γηση των παρα­πάνω φράσεων, «καμία μομφή για το κύρος και την επαγ­γελ­μα­τική πίστη της ενά­γου­σας δεν προ­κύ­πτει». Το θεμε­λιώ­νει σε 2 κρίσιμα δεδο­μένα.

Το πρώτο είναι ότι ο ενα­γό­με­νος δεν ανα­φέ­ρε­ται ευθέως, ονο­μα­στικά, στην ενά­γουσα εταιρία, ούτε την φωτο­γρα­φί­ζει με τις τοπο­θε­τή­σεις του αυτές. Με αυτό το σκε­πτικό απο­κό­πτει τον ισχυ­ρι­σμό ότι οι φράσεις κατευ­θύ­νο­νται στην εται­ρεία, αφού δεν προ­κύ­πτει ότι ο απο­δέ­κτης της αιχμής είναι η ενά­γουσα.

Το δεύτερο είναι ότι οι ανα­φο­ρές του ενα­γο­μέ­νου στο κείμενο συνι­στούν σχόλια και κρίσεις του αφενός επί του εγκρι­θέ­ντος σχε­δια­σμού του έργου και αφε­τέ­ρου επί της από­φα­σης του ΤΕΕ Δωδε­κα­νή­σου να μην προ­σφύ­γει για ακύρωση της τρο­πο­ποί­η­σης χωρο­θέ­τη­σης. Το δικα­στή­ριο σημειώ­νει μάλιστα ότι οι κρίσεις αυτές δια­τυ­πώ­νο­νται με ευπρέ­πεια και ήπιο τρόπο, χωρίς προ­κλή­σεις και χωρίς να ενέχουν μομφή ως προς ενέρ­γειες που η ενά­γουσα μετήλθε, άρα χωρίς να ενέχουν απα­ξί­ωση της επαγ­γελ­μα­τι­κής πίστης και του κύρους της.

Προ­σθέ­τει ακόμη ότι οι απόψεις που εξέ­φρασε ο ενα­γό­με­νος είναι προ­σω­πι­κές και ότι ανε­ξαρ­τή­τως ορθό­τη­τάς τους ή μη υιο­θε­τού­νται από σημα­ντική μερίδα μελε­τη­τών και της κοινής γνώμης, σύμφωνα με δημο­σιεύ­ματα στον δια­δι­κτυακό τύπο, στα οποία παρα­πέ­μπει και προ­σκο­μί­ζει ο ενα­γό­με­νος. Με αυτή τη δια­τύ­πωση το δικα­στή­ριο δεν κρίνει ότι η ύπαρξη δημό­σιας συζή­τη­σης αρκεί από μόνη της για να ακυ­ρώ­σει μια αγωγή, αλλά τη χρη­σι­μο­ποιεί ως ένδειξη ότι πρό­κει­ται για τοπο­θε­τή­σεις ενταγ­μέ­νες σε δημόσιο διάλογο για ένα έργο, όχι για στο­χευ­μένη συκο­φα­ντία κατά συγκε­κρι­μέ­νου νομικού προ­σώ­που.

Τέλος, το δικα­στή­ριο παίρνει θέση και για το πιο αιχμηρό σημείο, τις λέξεις «πιέσεις κι απειλές». Δέχεται ότι οι ανα­φε­ρό­με­νες πιέσεις και απειλές στις οποίες εστιά­ζει η ενά­γουσα, παρα­πέ­μπουν σε έτερα πρόσωπα, πλην της ενά­γου­σας, τα οποία σε προη­γού­μενο σημείο της ίδιας ανάρ­τη­σης κατο­νο­μά­ζο­νται ρητά. Αυτό απο­τε­λεί την πλέον καθαρή απά­ντηση στην κατη­γο­ρία ότι ο ενα­γό­με­νος απέδωσε τέτοια συμπε­ρι­φορά στην εται­ρεία. Με αυτή τη λογική, το δικα­στή­ριο κατα­λή­γει ότι ο αγω­γι­κός ισχυ­ρι­σμός περί συκο­φα­ντι­κών δημό­σιων ανα­φο­ρών μέσω της συγκε­κρι­μέ­νης ανάρ­τη­σης είναι ουσια­στικά αβά­σι­μος και τον απορ­ρί­πτει.

Η τελική κατά­ληξη,  πλήρης απόρ­ριψη  και 5.500 ευρώ  δικα­στικά έξοδα

Το δικα­στή­ριο κατέ­ληξε ότι η αγωγή πρέπει να απορ­ρι­φθεί. Κατόπιν, λόγω ήττας της ενά­γου­σας, την κατα­δί­κασε στην κατα­βολή των δικα­στι­κών εξόδων του ενα­γο­μέ­νου, τα οποία όρισε στο ποσό των 5.500 ευρώ, στη­ρι­ζό­μενο στις σχε­τι­κές δια­τά­ξεις του ΚΠολΔ και του Ν. 4194/2013.