Διπλό όχι του Μικτού Ορκωτού Εφετείου Δωδεκανήσου στις αιτήσεις αναστολής για την καταδίκη ομαδικού βιασμού Νορβηγής

• Απορ­ρί­φθη­καν και τα 2 αιτή­ματα των κατα­δι­κα­σθέ­ντων για πάγωμα της εκτέ­λε­σης της ποινής, ενώ η υπε­ρά­σπιση συνε­χί­ζει την αναί­ρεση

Η υπόθεση που επί χρόνια απα­σχό­λησε τη Ρόδο και ευρύ­τερα την κοινή γνώμη στα Δωδε­κά­νησα μπήκε σε ακόμη ένα κρίσιμο σημείο, αυτή τη φορά με σαφή δικα­στική κατά­ληξη. Το Μικτό Ορκωτό Εφετείο Δωδε­κα­νή­σου απέρ­ριψε χθες και τις δύο αιτή­σεις ανα­στο­λής εκτέ­λε­σης της ποινής που είχαν κατα­θέ­σει οι δύο κατα­δι­κα­σθέ­ντες, οι οποίοι έχουν ήδη κριθεί ένοχοι σε δεύτερο βαθμό για ομαδικό βιασμό Νορ­βη­γής του­ρί­στριας στη Ρόδο. Το δικα­στή­ριο έκρινε ότι, παρά την εκκρε­μό­τητα της αναί­ρε­σης στον Άρειο Πάγο, δεν συντρέ­χουν οι προ­ϋ­πο­θέ­σεις για να δια­κο­πεί η εκτέ­λεση της ποινής μέχρι την κρίση του ανώ­τα­του δικα­στη­ρίου.

Η απόφαση έρχεται σε μια χρονική συγκυ­ρία όπου η υπε­ρά­σπιση έχει ήδη επι­λέ­ξει να μετα­φέ­ρει τη σύγκρουση στο ανώτατο επίπεδο, προ­βάλ­λο­ντας ισχυ­ρι­σμούς περί από­λυ­της ακυ­ρό­τη­τας και υπέρ­βα­σης εξου­σίας. Στο επί­κε­ντρο της στρα­τη­γι­κής αυτής βρί­σκο­νται οι δικη­γό­ροι κ.κ. Στέλιος Αλε­ξαν­δρής και Αχιλ­λέας Δασκα­λά­κης, οι οποίοι, σύμφωνα με το πλαίσιο των ισχυ­ρι­σμών που έχουν τεθεί, επι­χει­ρούν να χτίσουν ένα δικο­νο­μικό και ουσια­στικό αφήγημα που να στη­ρί­ζει την αναί­ρεση και να αμφι­σβη­τεί κρί­σι­μες πλευρές της δευ­τε­ρο­βάθ­μιας κατα­δι­κα­στι­κής από­φα­σης.

Η απόρ­ριψη και των 2 αιτή­σεων και το άμεσο απο­τέ­λε­σμα στην εκτέ­λεση της ποινής

Με την απορ­ρι­πτική κρίση του Μικτού Ορκωτού Εφε­τείου Δωδε­κα­νή­σου, το βασικό ζητού­μενο των 2 αιτού­ντων, δηλαδή η προ­σω­ρινή ανα­στολή εκτέ­λε­σης της ποινής τους, δεν έγινε δεκτό. Στην πράξη, αυτό σημαί­νει ότι η ποινή κάθειρ­ξης που έχει επι­βλη­θεί σε δεύτερο βαθμό, 6 έτη για τον καθένα, εξα­κο­λου­θεί να εκτε­λεί­ται, χωρίς το ενδιά­μεσο «πάγωμα» που θα μπο­ρούσε να προ­κύ­ψει αν το δικα­στή­ριο έκρινε ότι υπάρ­χουν επαρ­κείς εγγυ­ή­σεις και ειδικοί λόγοι για ανα­στολή μέχρι την εκδί­καση της αναί­ρε­σης.

Η απόρ­ριψη έχει και μια δεύτερη ανά­γνωση. Σε υπο­θέ­σεις υψηλής κοι­νω­νι­κής φόρ­τι­σης, η ανα­στολή δεν λει­τουρ­γεί μόνο ως τεχνικό δικο­νο­μικό εργα­λείο, αλλά και ως δείκτης της στάθ­μι­σης που κάνει το δικα­στή­ριο ανάμεσα σε αντι­κρουό­με­νες παρα­μέ­τρους, όπως είναι ο κίν­δυ­νος φυγής, η πιθα­νό­τητα τέλεσης νέων αδι­κη­μά­των, η προ­σω­πική και κοι­νω­νική κατά­σταση του κατα­δι­κα­σθέ­ντος, αλλά και το βάρος της κατα­δι­κα­στι­κής κρίσης για ένα αδίκημα ιδιαί­τε­ρης απαξίας. Η απορ­ρι­πτική κατά­ληξη δείχνει ότι το δικα­στή­ριο δεν πεί­στηκε πως η εκτέ­λεση της ποινής πρέπει να δια­κο­πεί, ακόμη και προ­σω­ρινά.

Τα επι­χει­ρή­ματα που  είχαν τεθεί και το πλαίσιο των περιο­ρι­στι­κών όρων

Στα δικό­γραφα των αιτή­σεων ανα­στο­λής είχε προ­βλη­θεί ότι οι 2 κατα­δι­κα­σθέ­ντες δια­θέ­τουν μόνιμη κατοι­κία και σταθερή εργα­σιακή βάση, ότι δεν είναι υπό­τρο­ποι και ότι, κατά τους ισχυ­ρι­σμούς τους, δεν υπάρχει κίν­δυ­νος τέλεσης νέων αδι­κη­μά­των. Στο ίδιο πλαίσιο είχε τεθεί και η δυνα­τό­τητα επι­βο­λής περιο­ρι­στι­κών όρων, όπως εγγυο­δο­σία, απα­γό­ρευση εξόδου από τη χώρα, υπο­χρε­ω­τική εμφά­νιση σε αστυ­νο­μική αρχή ή ακόμη και κατ’ οίκον περιο­ρι­σμός με ηλε­κτρο­νική επι­τή­ρηση, με δαπάνες που υπο­στή­ρι­ζαν ότι θα ανα­λάμ­βα­ναν οι ίδιοι.

Ωστόσο, η απορ­ρι­πτική κρίση δείχνει ότι, είτε τα στοι­χεία που τέθηκαν δεν κρί­θη­καν επαρκή, είτε η συνο­λική στάθ­μιση δεν οδήγησε στη λύση της ανα­στο­λής. Η απόφαση αυτή, σε κάθε περί­πτωση, μετα­φέ­ρει το βάρος της εξέ­λι­ξης πλέον καθαρά στον Άρειο Πάγο, όπου η αναί­ρεση θα κριθεί με εντελώς δια­φο­ρε­τικά κρι­τή­ρια, εστιά­ζο­ντας όχι στην ουσία της υπό­θε­σης, αλλά σε ζητή­ματα νόμιμης δια­δι­κα­σίας και ορθής εφαρ­μο­γής του δικαίου.

Το χρονικό της υπό­θε­σης και η ετυ­μη­γο­ρία σε 1ο και 2ο βαθμό

Σύμφωνα με το δικο­νο­μικό ιστο­ρικό που συνο­δεύει την υπόθεση, το πρω­το­βάθ­μιο δικα­στή­ριο είχε κηρύξει ενόχους τους 2 ημε­δα­πούς, ανα­γνω­ρί­ζο­ντας ελα­φρυ­ντικό πρό­τε­ρου σύν­νο­μου βίου και επι­βάλ­λο­ντας ποινές κάθειρ­ξης 7 ετών, με ανα­σταλ­τικό απο­τέ­λε­σμα στην έφεση. Σε δεύτερο βαθμό, το Μικτό Ορκωτό Εφετείο Δωδε­κα­νή­σου έκρινε εκ νέου ενόχους τους 2 ημε­δα­πούς και επέβαλε ποινή κάθειρ­ξης 6 ετών στον καθένα.

Από εκείνο το σημείο, η υπόθεση πέρασε στη φάση της αναί­ρε­σης. Οι 2 κατα­δι­κα­σθέ­ντες άσκησαν αιτή­σεις αναί­ρε­σης, οι οποίες, σύμφωνα με όσα έχουν τεθεί, εκκρε­μούν ενώπιον του Αρείου Πάγου. Παράλ­ληλα κατα­τέ­θη­καν οι αιτή­σεις ανα­στο­λής, οι οποίες πλέον απορ­ρί­φθη­καν, κλεί­νο­ντας το ενδε­χό­μενο μιας προ­σω­ρι­νής δια­κο­πής της εκτέ­λε­σης της ποινής μέχρι να απο­φαν­θεί το ανώτατο δικα­στή­ριο.

Η καταγ­γε­λία για τα γεγο­νότα στη Ρόδο και οι κρί­σι­μες ανα­φο­ρές  της δικο­γρα­φίας

Σύμφωνα με την καταγ­γε­λία, οι 2 ημε­δα­ποί φέρο­νται να βίασαν από κοινού και δια­δο­χικά τη Νορβηγή του­ρί­στρια σε κατοι­κία στη Ρόδο την 30ή Ιουλίου 2017, με ανα­φο­ρές σε ιδιαί­τερη βία. Η γυναίκα, μητέρα ανή­λι­κου παιδιού, κατέ­θεσε στο δικα­στή­ριο ότι είχε έρθει για δια­κο­πές στο νησί με φίλες της και ότι πριν από το συμβάν είχε έρθει σε επαφή με ακόμη 2 άτομα με τη συναί­νεσή της, χωρίς προ­φυ­λά­ξεις, στοι­χείο που περι­λαμ­βά­νε­ται στο αφη­γη­μα­τικό πλαίσιο της δικο­γρα­φίας.

Στην περι­γραφή της, η φερό­μενη ως παθούσα υπο­στη­ρί­ζει ότι χτυ­πή­θηκε, δέχθηκε εξευ­τε­λι­στική συμπε­ρι­φορά και εξα­να­γκά­στηκε σε κολ­πι­κές, στο­μα­τι­κές και πρω­κτι­κές συνου­σίες, επα­νει­λημ­μένα, σε κατοι­κία στις παρυφές της πόλης της Ρόδου, όπου, όπως ισχυ­ρί­ζε­ται, οδη­γή­θηκε αφού γνώρισε τον έναν από τους 2 ως μέλος μπάντας σε νυχτε­ρινό κέντρο. Κατά την ίδια εκδοχή, η ταυ­το­ποί­ηση ακο­λού­θησε δια­δρομή που ξεκί­νησε από φωτο­γρα­φίες σε σελίδα νυχτε­ρι­νού κέντρου στο Facebook και οδήγησε τις νορ­βη­γι­κές αρχές στην ταυ­τό­τητα των 2 καταγ­γελ­λό­με­νων.

Στο ίδιο χρονικό, κατα­γρά­φε­ται ότι στις 4 Αυγού­στου 2017 η γυναίκα παρου­σιά­στηκε στις αστυ­νο­μι­κές αρχές του Όσλο συνο­δευό­μενη από τη δικη­γόρο της και έδωσε κατά­θεση με ήχο και εικόνα, ενώ στη συνέ­χεια υπέβαλε μήνυση. Περι­γρά­φε­ται επίσης η έξοδος σε γνωστό κέντρο στη Ρόδο, η προ­σέγ­γιση από εργα­ζό­μενο, η απο­χώ­ρηση τα ξημε­ρώ­ματα με αυτο­κί­νητο, η μετα­φορά σε κατοι­κία άγνω­στης τοπο­θε­σίας και η επι­στροφή της στο νυχτε­ρινό κέντρο μετά το περι­στα­τικό, πριν μεταβεί σε ταχυ­φα­γείο και κατόπιν στο ξενο­δο­χείο της. Η ίδια έχει ανα­φέ­ρει ότι όταν επι­χεί­ρησε να απευ­θυν­θεί σε αστυ­νο­μικό τμήμα στη Ρόδο, δεν έτυχε της αντι­με­τώ­πι­σης που θεω­ρούσε δέουσα.

Η στρα­τη­γική της αναί­ρε­σης και τα επι­χει­ρή­ματα περί ακυ­ρό­τη­τας και υπέρ­βα­σης εξου­σίας

Στο πεδίο της αναί­ρε­σης, η υπε­ρά­σπιση, εμφα­νί­ζε­ται να στη­ρί­ζει την προ­σφυγή της σε 2 βασι­κούς άξονες. Ο πρώτος αφορά στην επί­κληση από­λυ­της ακυ­ρό­τη­τας με αναφορά στην αξιο­ποί­ηση ξενό­γλωσ­σων εγγρά­φων χωρίς επίσημη μετά­φραση. Ο δεύ­τε­ρος αφορά στην επί­κληση υπέρ­βα­σης εξου­σίας, με τη μορφή αρνη­τι­κής υπέρ­βα­σης, λόγω μη ανα­γνώ­ρι­σης ελα­φρυ­ντι­κού που, σύμφωνα με τους ισχυ­ρι­σμούς της υπε­ρά­σπι­σης, είχε τεθεί νόμιμα και τεκ­μη­ριω­μένα, χωρίς να υπάρξει η απαι­τού­μενη δικα­στική κρίση.

Στον τρόπο που παρου­σιά­ζε­ται η επι­χει­ρη­μα­το­λο­γία, κρίσιμα έγγραφα από νορ­βη­γι­κές αρχές, όπως καταγ­γε­λία και ιατρικό υλικό, φέρο­νται να ανα­γνώ­στη­καν και να αξιο­ποι­ή­θη­καν χωρίς να πλη­ρού­νται οι προ­ϋ­πο­θέ­σεις επί­ση­μης μετά­φρα­σης. Γίνεται επίσης λόγος για υλικό που, κατά τους ισχυ­ρι­σμούς, ήταν περι­λη­πτικό και όχι πλήρες.

Παράλ­ληλα, υπο­στη­ρί­ζε­ται ότι είχε ζητηθεί είτε να μη γίνει ανά­γνωση είτε να δοθεί χρόνος για επίσημη μετά­φραση και για προ­σκό­μιση πρω­τό­τυ­που φωτο­γρα­φι­κού υλικού.

Το δεύτερο σκέλος, αυτό της υπέρ­βα­σης εξου­σίας, συν­δέ­ε­ται με τη μετα­γε­νέ­στερη συμπε­ρι­φορά και τη μη εμπλοκή με τις αρχές για μεγάλο χρονικό διά­στημα μετά το συμβάν, καθώς και με την τήρηση περιο­ρι­στι­κών όρων, επι­χει­ρή­ματα που χρη­σι­μο­ποιού­νται για να στη­ρι­χθεί η θέση ότι θα έπρεπε να αξιο­λο­γη­θεί δια­φο­ρε­τικά το ζήτημα ελα­φρυ­ντι­κών. Στον Άρειο Πάγο, τέτοιοι ισχυ­ρι­σμοί απο­κτούν ιδιαί­τερη βαρύ­τητα μόνο στο μέτρο που μετα­φρά­ζο­νται σε συγκε­κρι­μέ­νες πλημ­μέ­λειες της δια­δι­κα­σίας ή σε νομικά σφάλ­ματα και όχι σε επα­νε­κτί­μηση των πραγ­μα­τι­κών περι­στα­τι­κών.