Απορρίφθηκε τελεσιδίκως η αγωγή εταιρείας που μίσθωνε ακίνητο από την εταιρεία Μαρίνες Ρόδου Α.Ε.

Mε απόφαση που εξέδωσε το Μονο­με­λές Εφετείο Δωδε­κα­νή­σου απορ­ρί­φθηκε η έφεση που άσκησε μια ετε­ρόρ­ρυθμη εται­ρεία κατά της εται­ρείας «Μαρίνες Ρόδου ΑΕ» με την δια­δι­κα­σία των μισθω­τι­κών δια­φο­ρών διεκ­δι­κώ­ντας απο­ζη­μιώ­σεις.

Η ενά­γουσα με την από 13 Σεπτεμ­βρίου 2006 σύμβαση μίσθω­σης, που συνήψε με το Δήμο Ροδίων, ως φορέα δια­χεί­ρι­σης του του­ρι­στι­κού λιμένα Ρόδου (ιδιό­τητα που προ­σέ­λαβε ο εν λόγω Δήμος δυνάμει της από 13-06-2003 σύμ­βα­σης παρα­χώ­ρη­σης της χρήσης και εκμε­τάλ­λευ­σης της ζώνης του του­ρι­στι­κού λιμένα Ρόδου, που συνήφθη μεταξύ αυτού και του Ελλη­νι­κού Δημο­σίου, εκπρο­σω­που­μέ­νου από τον υπουργό Ανά­πτυ­ξης), η ενά­γουσα ανέλαβε, ως μισθώ­τρια, την κατα­σκευή με δικές της δαπάνες των χερ­σαίων και θαλάσ­σιων εγκα­τα­στά­σεων του του­ρι­στι­κού λιμένα, ο δε Δήμος Ροδίων μίσθωσε όλους τους χώρους των εγκα­τα­στά­σεων αυτών και παρα­χώ­ρησε ταυ­τό­χρονα το δικαί­ωμα απο­κλει­στι­κής λει­τουρ­γίας και εκμε­τάλ­λευ­σης του ως άνω του­ρι­στι­κού λιμένα για 35 χρόνια στην ενά­γουσα εται­ρεία, δικαιου­μέ­νης αυτής, ως φορέα εκμε­τάλ­λευ­σης αυτού, να μετέρ­χε­ται όλες τις επι­χει­ρη­μα­τι­κές λει­τουρ­γίες που συνά­δουν με τις χερ­σαίες και λιμε­νι­κές εγκα­τα­στά­σεις του του­ρι­στι­κού λιμένα Ρόδου, όπως και να παρα­χω­ρεί σε τρίτους πολυετή ενοχικά δικαιώ­ματα εκμε­τάλ­λευ­σης των χερ­σαίων εγκα­τα­στά­σεων.

Δυνάμει δε του από 3 Απρι­λίου 2017 ιδιω­τι­κού συμ­φω­νη­τι­κού υπεκ­μί­σθω­σης προς εκμε­τάλ­λευση (κατά το Ν. 2160/1993) στον του­ρι­στικό λιμένα Ρόδου, η ενά­γουσα υπεκ­μί­σθωσε στην ενα­γο­μένη – υπό σύσταση τότε – εται­ρεία, κατά­στημα επι­φα­νείας 65,45 τ.μ., που βρί­σκε­ται εντός του ως άνω του­ρι­στι­κού λιμένα, προ­κει­μέ­νου να το χρη­σι­μο­ποι­ή­σει ως κομ­μω­τή­ριο, ινστι­τούτο αισθη­τι­κής και εργα­στή­ριο ονυ­χο­πλα­στι­κής, για να εμπο­ρεύ­ε­ται εντός αυτού καλ­λυ­ντικά και είδη κομ­μω­τη­ρίου και αισθη­τι­κής και να παρέχει υπη­ρε­σίες ευεξίας και μασάζ.

Η διάρ­κεια της μίσθω­σης ορί­στηκε δωδε­κα­ε­τής.

Στη συνέ­χεια, στις 26 Απρι­λίου 2017 συστή­θηκε η ενα­γό­μενη εται­ρεία, η οποία υπει­σήλθε στην επίδικη μισθω­τική σχέση ως υπο­μι­σθώ­τρια.

Κατόπιν αίτησης της Eurobank, εκδό­θηκε διαταγή πλη­ρω­μής του Δικαστή του Μονο­με­λούς Πρω­το­δι­κείου Αθηνών κατά της ενά­γου­σας και της εται­ρείας με την επω­νυ­μία «ΠΤΕΡΕΛΑΟΣ ΑΝΩΝΥΜΗ ΤΕΧΝΙΚΗ, ΕΜΠΟΡΙΚΗ, ΒΙΟΜΗΧΑΝΙΚΗ ΚΑΙ ΤΟΥΡΙΣΤΙ0ΚΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ», δυνάμει τις οποίας κατα­σχέ­θηκε συντη­ρη­τικά, με το από 24 Νοεμ­βρίου 2017 κατα­σχε­τή­ριο, εις χείρας και της ενα­γο­μέ­νης η απαί­τηση της ενά­γου­σας από τη μεταξύ τους μισθω­τική σχέση μέχρι του ποσού των 3.000.000 ευρώ, η δε ενα­γό­μενη προέβη στην ενώπιον του Ειρη­νο­δι­κείου Ρόδου δήλωση τρίτου, ανα­φο­ρικά με την υπο­χρέ­ωσή της να κατα­βάλ­λει επίδικα μισθώ­ματα, όπου ομο­λο­γούσε ότι είχε κατα­βά­λει στην ενά­γουσα τα μισθώ­ματα μέχρι και του μηνός Νοεμ­βρίου 2017 και δεσμευό­ταν ότι θα δεσμεύ­σει, θα φυλάξει και δεν θα απο­δώ­σει στην τελευ­ταία τα μελ­λο­ντικά μισθώ­ματα έως το ποσό της κατά­σχε­σης,

Οπως ισχυ­ρί­ζε­ται η ενά­γουσα, η ενα­γό­μενη δεν της κατέ­βαλε από δυστρο­πία τα μισθώ­ματα από τον Μάιο του έτους 2018 και έπειτα.

Όπως υπο­στη­ρί­ζει η εται­ρεία Μαρίνες Ρόδου, ένα χρόνο μετά την άσκηση της αγωγής και συγκε­κρι­μένα τον Απρίλιο του έτους 2021 της επι­δό­θηκε αγωγή της εται­ρείας με την οποία της ζητά το ποσό των 12.185,07 ευρώ ως θετική ζημία για δαπάνες που πραγ­μα­το­ποί­ησε στο μίσθιο κατά­στημά της, το ποσό των 133.777,96 ευρώ για δια­φυ­γό­ντα κέρδη της επι­χεί­ρη­σής της και το ποσό των 100.000 ευρώ ως χρη­μα­τική ικα­νο­ποί­ηση λόγω ηθικής βλάβης, για τη θεμε­λί­ωση της αγωγής αυτής.

Πιο συγκε­κρι­μένα, όπως δια­τεί­νε­ται η εται­ρεία Μαρίνες Ρόδου ΑΕ οι ισχυ­ρι­σμοί της εται­ρείας περί δια­βε­βαί­ω­σης ότι θα ανε­λάμ­βανε η ίδια την κατα­σκευή της επι­χεί­ρη­σης που θα λει­τουρ­γούσε η ενα­γο­μένη και περί καθυ­στε­ρή­σεων πλη­ρω­μής των μαστό­ρων, όπως επίσης και περί μη υλο­ποί­η­σης του σχεδίου της μαρίνας όπως είχε οριστεί από το Δήμο Ρόδου, δεν ευστα­θούν. Ακόμη, όπως υπο­στη­ρί­ζει η ενά­γουσα οι ισχυ­ρι­σμοί της ενα­γο­μέ­νης ότι δεν υπήρξε καμία δια­φή­μιση για την προ­σέλ­κυση ντόπιων πολιτών στη μαρίνα κι ότι σε όσους έρχο­νταν με τα σκάφη στη μαρίνα δεν καθι­στούσε γνωστές τις υπη­ρε­σίες που παρείχε, είναι ανα­λη­θείς.

Επι­πλέον, όπως ισχυ­ρί­ζε­ται η εται­ρεία οι ανα­φο­ρές της ενα­γο­μέ­νης ότι δήθεν δεν διέθετε προ­σω­πικό για να εξυ­πη­ρε­τεί τους ιδιο­κτή­τες των σκαφών κατά την έλευση και την ανα­χώ­ρησή τους γιατί το αρχικό προ­σω­πικό είχε τάχα παραι­τη­θεί λόγω μη κατα­βο­λής δεδου­λευ­μέ­νων, είναι ανα­λη­θείς.