Δημόσιοι υπάλληλοι: Τι σημαίνει η απόφαση του Μισθοδικείου για τη μη επαναφορά δώρων στους δικαστές

Διπλής ανά­γνω­σης για τη διεκ­δί­κηση του 13ου και 14ου μισθού από τους δημο­σί­ους υπαλ­λή­λους είναι η απόφαση του Μισθο­δι­κείου, με την οποία απορ­ρί­φθηκε η επα­να­φορά των Δώρων στις συντά­ξεις των δικα­στών.

Η μία και προ­φα­νής ανά­γνωση είναι ότι επειδή οι δικα­στι­κοί λει­τουρ­γοί δεν πέτυχαν να πάρουν πίσω τα Δώρα στις συντά­ξεις τους, είναι προ­δια­γε­γραμ­μένο ότι δεν θα επι­στρέ­ψουν ούτε στους μισθούς των δημο­σίων υπαλ­λή­λων με την απόφαση που ανα­μέ­νε­ται να εκδοθεί από το ΣτΕ στους επό­με­νους μήνες.

Η δεύτερη ανά­γνωση όμως είναι πολύ δια­φο­ρε­τική και σύμφωνα με νομι­κούς κύκλους που μετέ­χουν στη διεκ­δί­κηση της επα­να­φο­ράς των Δώρων στους μισθούς των δημο­σίων υπαλ­λή­λων, η απόφαση για τα Δώρα των συντα­ξιού­χων δικα­στών δεν μπορεί να συσχε­τι­στεί και να επη­ρε­ά­σει την απόφαση του ΣτΕ για τα Δώρα των δημο­σίων υπαλ­λή­λων.

Ως εκ τούτου, υπο­γραμ­μί­ζουν οι ίδιοι κύκλοι που μίλησαν στο Capital.gr, “όλα είναι ανοιχτά για τα Δώρα των δημο­σίων υπαλ­λή­λων”.

Δύο είναι τα κύρια στοι­χεία που κάνουν τη διαφορά ανάμεσα στην απόφαση του Μισθο­δι­κείου και στην επι­κεί­μενη απόφαση του ΣτΕ:

*Το πρώτο στοι­χείο ανα­φέ­ρε­ται στο σκε­πτικό του Μισθο­δι­κείου που απέρ­ριψε την κατα­βολή ανα­δρο­μι­κών δώρων σε συντα­ξιούχο δικαστή για τα έτη 2021-2023, με το επι­χεί­ρημα ότι οι απο­δο­χές των δικα­στών έχουν επα­νέλ­θει στα επίδομα που ήταν πριν από τα μνη­μό­νια. Και ως εκ τούτου δεν τίθεται σε κίνδυνο η αξιο­πρε­πής τους δια­βί­ωση.

*Το δεύτερο στοι­χείο αφορά στην εισή­γηση του ΣτΕ για τα δώρα των δημο­σίων υπαλ­λή­λων στην οποία  τίθεται το ζήτημα της εξί­σω­σης των βασικών απο­δο­χών σε δημόσιο και ιδιω­τικό τομέα με τον ίδιο αριθμό μισθών μαζί με τα Δώρα που λαμ­βά­νουν οι ιδιω­τι­κοί υπάλ­λη­λοι.

Στα δυο αυτά σημεία πιθανώς και να υπάρχει κάποιο παρά­θυρο που σύμ­φω­ναμε τις επι­διώ­ξεις των δικη­γό­ρων της ΑΔΕΔΥ, μπορεί να οδη­γή­σει στο ΣτΕ στην άποψη ότι πρώτον οι μισθοί των δημο­σίων υπαλ­λή­λων δεν έχουν επα­νέλ­θει στα προ μνη­μο­νίου επίπεδα  όπως έγινε με τους δικα­στές και δεύ­τε­ρον ότι οι βασικές απο­δο­χές σε ιδιω­τικό και δημόσιο τομέα είναι 880 ευρώ, αλλά χωρίς να κατα­βάλ­λο­νται Δώρα στους δημο­σί­ους υπαλ­λή­λους.

Το Μισθο­δι­κείο έκρινε ομόφωνα ότι η κατάρ­γηση με τον ν. 4093/2012 των επι­δο­μά­των εορτών και αδείας για τους δικα­στι­κούς λει­τουρ­γούς και η δια­τή­ρηση της κατάρ­γη­σης αυτής στη συνέ­χεια, δεν μπορεί να θεω­ρη­θεί ούτε ότι θέτει σε δια­κιν­δύ­νευση την αξιο­πρεπή δια­βί­ωση των δικα­στι­κών λει­τουρ­γών κατά τρόπο μη συνά­δο­ντα προς το κύρος του λει­τουρ­γή­μα­τός τους ούτε ότι παρα­βιά­ζει την αρχή της διά­κρι­σης των λει­τουρ­γιών και τη δικα­στική ανε­ξαρ­τη­σία.

Η κατάρ­γηση των Δώρων στον δημόσιο τομέα απο­φα­σί­στηκε προ­κει­μέ­νου να προ­κύ­ψει ετήσιο δημο­σιο­νο­μικό όφελος 496.6000.000 ευρώ και να συγκρα­τη­θούν οι δαπάνες του κρτά­τους ώστε να επι­τευ­χθούν πλε­ο­νά­σματα όπως προ­έ­βλεπε το δεύτερο μνη­μό­νιο.

Επίσης, το Μισθο­δι­κείο έλαβε υπόψη στην απόφασή του ότι οι απο­δο­χές των δικα­στι­κών λει­τουρ­γών επα­νήλ­θαν, ως προς τον βασικό μισθό και τα επι­δό­ματα, στα επίπεδα προ του ν. 4093/2012 (άρθρα 181 παρ. 1 του ν. 4270/2014  και 86 παρ. 6 του ν. 4307/2014).

Με τα δεδο­μένα αυτά, το Δικα­στή­ριο έκρινε ότι η κατάρ­γηση με τον ν. 4093/2012 των επι­δο­μά­των εορτών και αδείας και η δια­τή­ρησή της στη συνέ­χεια, δεν μπορεί να θεω­ρη­θεί ότι θέτει σε δια­κιν­δύ­νευση την αξιο­πρεπή δια­βί­ωση των δικα­στι­κών λει­τουρ­γών κατά τρόπο μη συνά­δο­ντα προς το κύρος του λει­τουρ­γή­μα­τός τους ούτε ότι παρα­βιά­ζει την αρχή της διά­κρι­σης των λει­τουρ­γιών και τη δικα­στική ανε­ξαρ­τη­σία.

Το παρά­θυρο της Οδηγίας

Το παρά­θυρο ως προς τα Δώρα των δημο­σίων υπαλ­λή­λων, βρί­σκε­ται στην ερμη­νεία που θα δώσει το ΣτΕ στην οδηγία για τον κατώ­τατο μισθό η οποία προ­βλέ­πει την εξίσωση των κατώ­τα­των αμοιβών σε ιδιω­τικό και δημόσιο τομέα, χωρίς όμως τις δια­κρί­σεις που δια­τή­ρησε η κυβέρ­νηση ως προς τα Δώρα των δημο­σίων υπαλ­λή­λων.

Αν υιο­θε­τη­θεί το πλήρες περιε­χό­μενο της κοι­νο­τι­κής οδηγίας (2022/2041 Ε.Ε) που εξι­σώ­νει τον εισα­γω­γικό μισθό του Δημο­σίου με τον εκά­στοτε κατώ­τατο μισθό στον ιδιω­τικό τομέα, τότε το ζήτημα που ανα­φύ­ε­ται είναι ότι θα πρέπει και οι Δημό­σιοι υπάλ­λη­λοι να αμεί­βο­νται με 14 μισθούς το χρόνο όπως οι ιδιω­τι­κοί υπάλ­λη­λοι. Η οδηγία δεν κάνει καμία μισθο­λο­γική διά­κριση ως προς τον αριθμό των μηνιαίων απο­δο­χών, ενώ ο νόμος που ψήφισε η κυβέρ­νηση για να εφαρ­μό­σει την εξίσωση των αμοιβών, θεσπί­ζει μεν ίδιες κατώ­τα­τες αμοιβές για δημόσιο και ιδιω­τικό τομέα (σ.σ: εν προ­κει­μένω στα 880 ευρώ από 1/4/2025), πλην όμως δια­τη­ρεί τους 12 μισθούς στο Δημόσιο ενώ στο ιδιω­τικό τομέα είναι 14. Τυχόν αποδοχή της οδηγίας από τους Δικα­στές του ΣτΕ θα σημάνει του­λά­χι­στον ότι στο Δημόσιο θα πρέπει να κατα­βάλ­λο­νται 12 τακτι­κοί μισθοί συν 2 επι­πλέον στο ύψος των εκά­στοτε εισα­γω­γι­κών απο­δο­χών που θα ισχύουν για το Δημόσιο λόγω της εξί­σω­σης με τον κατώ­τατο μισθό. Αν εφαρ­μο­ζό­ταν σήμερα η πλήρη εξίσωση των κατώ­τα­των αμοιβών τότε στο Δημόσιο θα έπρεπε να κατα­βάλ­λο­νται επι­πλέον 2 μισθοί των 880 ευρώ τον χρόνο.

Πηγή: capital.gr