ΔΕΥΑΡ κατά Περιφέρειας: Μία προσφυγή για να μην πληρώσουν και να κάνουν και… φασαρία

Οταν το δημόσιο αγαθό γίνεται πολι­τικό εργα­λείο • Η ΔΕΥΑΡ σύρεται στα δικα­στή­ρια με εκα­τομ­μύ­ρια απλή­ρωτα ευρώ στην πλάτη, καταγ­γέλ­λει τη σύμβαση που ίδια υπέ­γραψε και βάζει στο στό­χα­στρο εκείνον που δια­σφα­λί­ζει το νερό των πολιτών

Τι γίνεται όταν ένας δημό­σιος φορέας αρνεί­ται να πλη­ρώ­σει για κάτι που απο­δε­δειγ­μένα του παρέ­χε­ται – όχι για κέρδος, αλλά για τη λει­τουρ­γία ενός έργου κοινής ωφέ­λειας; Γίνεται… ΔΕΥΑΡ.

Ό,τι δεν έκανε μια δεκα­ε­τία γεω­τρή­σεων και υδρο­δο­τι­κών παλι­νω­διών στη Ρόδο, το πέτυχε ένας… φάκελος από την ΑΑΔΕ. Στις 13 Μαΐου 2025, η ΔΕΥΑΡ ενη­με­ρώ­νε­ται επι­σή­μως πως της βεβαιώ­θηκε οφειλή άνω των 6,5 εκα­τομ­μυ­ρίων ευρώ από την Περι­φέ­ρεια Νοτίου Αιγαίου. Όχι γιατί της που­λή­θηκε νερό, αλλά γιατί –σύμφωνα με την υπο­γε­γραμ­μένη Προ­γραμ­μα­τική Σύμβαση του 2022– πρέπει να καλύ­πτει τα λει­τουρ­γικά έξοδα του έργου «Φράγμα Γαδουρά». Μια υπο­χρέ­ωση την οποία όχι μόνο είχε απο­δε­χθεί αλλά και είχε εγκρί­νει ο νυν δήμαρ­χος Ρόδου, ως μέλος της ΔΕΥΑΡ τότε.

Η αντί­δραση της ΔΕΥΑΡ; Δικα­στική προ­σφυγή. Όχι δια­κα­νο­νι­σμός. Όχι δια­βού­λευση. Όχι απο­πλη­ρωμή. Μόνο καταγ­γε­λίες και αναρ­τή­σεις στο Facebook.

Η Δημο­τική Επι­χεί­ρηση Ύδρευ­σης και Απο­χέ­τευ­σης Ρόδου, σε μια πρω­το­φανή ενέρ­γεια, προ­χώ­ρησε σε ανακοπή και προ­σφυγή κατά της Περι­φέ­ρειας Νοτίου Αιγαίου και της ΑΑΔΕ διεκ­δι­κώ­ντας την ακύρωση βεβαιω­μέ­νης οφειλής ύψους 6.537.312,36 ευρώ, που προ­έ­κυψε –ούτε λίγο ούτε πολύ– από τη σύμβαση που η ίδια υπέ­γραψε στις 6 Ιουνίου 2022.

Η αλήθεια πίσω από τη «δια­φω­νία» – Οι αριθμοί είναι αμεί­λι­κτοι

Η Προ­γραμ­μα­τική Σύμβαση του 2022, συνυ­πο­γε­γραμ­μένη από Δήμο Ρόδου, ΔΕΥΑΡ και Περι­φέ­ρεια, όριζε με απόλυτη σαφή­νεια: η ΔΕΥΑΡ πλη­ρώ­νει μόνο τα έξοδα λει­τουρ­γίας, συντή­ρη­σης και ηλε­κτρο­δό­τη­σης του έργου – όχι το νερό. Η Περι­φέ­ρεια μετα­κυ­λίει απο­κλει­στικά τις δαπάνες, δεν κερ­δί­ζει ούτε ευρώ.

Ας ξεκα­θα­ρί­σουμε λοιπόν. Η Περι­φέ­ρεια Νοτίου Αιγαίου δεν πουλάει νερό. Ποτέ δεν πούλησε. Το φράγμα Γαδουρά είναι ένα δημόσιο έργο. Η ΔΕΥΑΡ δεν αγο­ρά­ζει νερό από την Περι­φέ­ρεια – πλη­ρώ­νει μόνο το κόστος λει­τουρ­γίας και συντή­ρη­σης του δικτύου που το φέρνει στις δεξα­με­νές της.

Αυτό το κόστος, λοιπόν, απο­φά­σισε να αμφι­σβη­τή­σει η ΔΕΥΑΡ, παρά το γεγονός ότι προ­βλέ­πε­ται ρητά στην Προ­γραμ­μα­τική Σύμβαση: «Ανε­ξαρ­τή­τως της ποσό­τη­τας του νερού που θα λαμ­βά­νει η ΔΕΥΑΡ, αυτή ανα­λαμ­βά­νει να πλη­ρώ­νει στην Περι­φέ­ρεια το τίμημα για τη λει­τουρ­γία του έργου».

Με άλλα λόγια: δεν έχει σημασία αν πάρεις 10 ή 20 εκα­τομ­μύ­ρια κυβικά. Πλη­ρώ­νεις για να δου­λεύει το σύστημα που έχεις υπο­γρά­ψει ότι χρειά­ζε­σαι. Σαν να πας σε ένα πάρ­κινγκ, να έχεις ζητήσει φύλαξη, φώτα και καθα­ριό­τητα – αλλά να αρνεί­σαι να πλη­ρώ­σεις γιατί σήμερα δεν πάρ­κα­ρες.

Η προ­σφυγή της ΔΕΥΑΡ: Τεχνικά επι­χει­ρή­ματα, πολι­τική στό­χευση

Η προ­σφυγή που κατα­τέ­θηκε επι­κα­λεί­ται μεταξύ άλλων «πρόδηλη αορι­στία», «παρα­βί­αση της σύμ­βα­σης», και «κατά­χρηση δικαιώ­μα­τος» από την Περι­φέ­ρεια. Προ­σπα­θεί δηλαδή να απο­δο­μή­σει το πλαίσιο της σύμ­βα­σης που… συνέ­ταξε και υπέ­γραψε η ίδια.

Το δελτίο τύπου της ΔΕΥΑΡ κάνει λόγο για «εσφαλ­μένη ερμη­νεία της σύμ­βα­σης» και «αδι­καιο­λό­γητη οικο­νο­μική επι­βά­ρυνση», χωρίς να ανα­φέ­ρει λέξη για το γεγονός ότι το έργο λει­τουρ­γεί και η ΔΕΥΑΡ παρα­λαμ­βά­νει κανο­νικά το νερό.

Το νερό δεν είναι εργα­λείο εκδί­κη­σης – η Περι­φέ­ρεια το δια­χει­ρί­ζε­ται ως αγαθό

Η απά­ντηση της Περι­φέ­ρειας Νοτίου Αιγαίου είναι απο­λύ­τως σαφής:

«Δεν κάνουμε πολι­τική με τις οφειλές. Ασκούμε διοί­κηση με αρχές και δια­φά­νεια. Δεν πουλάμε νερό – χρε­ώ­νουμε μόνο τα έξοδα συντή­ρη­σης του έργου που δια­σφα­λί­ζει τη δημόσια υδρο­δό­τηση».

Όταν η Περι­φέ­ρεια βεβαί­ωσε το ποσό στην ΑΑΔΕ –όπως υπο­χρε­ού­ται εκ του νόμου– η ΔΕΥΑΡ “θυμή­θηκε” να αντι­δρά­σει.

Η ειρω­νεία των αριθμών και της… πολι­τι­κής αμνη­σίας

Στο ειρω­νικό αυτό αφήγημα, το πιο οξύμωρο ίσως είναι ότι ο νυν δήμαρ­χος Ρόδου κ. Αλέ­ξαν­δρος Κολιά­δης, είχε υπερ­ψη­φί­σει την Προ­γραμ­μα­τική Σύμβαση που τώρα η ΔΕΥΑΡ επι­χει­ρεί να ακυ­ρώ­σει. Δύο φορές μάλιστα, ως μέλος του ΔΣ της ΔΕΥΑΡ και της Οικο­νο­μι­κής Επι­τρο­πής του Δήμου.

Δεν μπορείς να είσαι και υδρο­δο­τού­με­νος και δυσα­ρε­στη­μέ­νος

Η Περι­φέ­ρεια Νοτίου Αιγαίου έχει κάνει το καθήκον της. Υλο­ποί­ησε το μεγα­λύ­τερο έργο ύδρευ­σης του νησιού, λει­τουρ­γεί με νομι­μό­τητα, και παρέχει νερό χωρίς να το εμπο­ρεύ­ε­ται. Η ΔΕΥΑΡ, αντι­θέ­τως, μετα­τρέ­πει την ανι­κα­νό­τητα οργά­νω­σης και τις πολι­τι­κές της αγκυ­λώ­σεις σε επίθεση κατά του φορέα που πλη­ρώ­νει για να έχει η Ρόδος νερό. Σε κάθε πολι­τική κόντρα υπάρχει το δίκαιο και το πρό­σχημα. Στην περί­πτωση αυτή, το πρό­σχημα είναι η “δια­φω­νία για τη χρέωση”. Και το δίκαιο –όσο κι αν ενοχλεί ορι­σμέ­νους– είναι με την Περι­φέ­ρεια.

Τι δια­κυ­βεύ­ε­ται στην πραγ­μα­τι­κό­τητα

Το δια­κύ­βευμα δεν είναι απλώς λογι­στικό. Είναι πολι­τικό. Αν ένα δημόσιο έργο, που σχε­διά­στηκε για να αντι­κα­τα­στή­σει τις αλό­γι­στες γεω­τρή­σεις και να εξα­σφα­λί­σει καθαρό νερό στη Ρόδο, αφεθεί να υπο­νο­μεύ­ε­ται από τον ίδιο τον φορέα που το δια­χει­ρί­ζε­ται, τότε μιλάμε για αυτο­χει­ρία. Όχι απλή δια­φω­νία. Και μην ρωτήσει κανείς τι γίνεται με τις γεω­τρή­σεις γιατί η ΔΕΥΑΡ ακόμη δεν απά­ντησε στην Περι­φέ­ρεια.

Η ΔΕΥΑΡ δεν έχει το δικαί­ωμα να παρα­κάμ­πτει τις υπο­χρε­ώ­σεις της, ειδικά όταν απο­λαμ­βά­νει τη δυνα­τό­τητα παροχής νερού υψηλής ποιό­τη­τας στους πολίτες. Όχι γιατί το λέει η Περι­φέ­ρεια. Αλλά γιατί το υπέ­γραψε η ίδια. Και είναι να απορεί κανείς, η Περι­φέ­ρεια εισπράτ­τει για να απο­δώ­σει στην εται­ρεία το κόστος από την υδρο­δό­τηση, η ΔΕΥΑΡ που εισπράτ­τει από τους λογα­ρια­σμούς των πολιτών τι έχει απο­δώ­σει και που; Δηλαδή πού είναι τα λεφτά αυτά πού πλη­ρώ­θη­καν για αγορά συγκε­κρι­μέ­νου αγαθού;

Η σύγκρουση είναι επιλογή. Και σε αυτήν, κάθε πλευρά κρί­νε­ται

Η Περι­φέ­ρεια Νοτίου Αιγαίου δεν επέλεξε τη σύγκρουση. Έκανε αυτό που της επι­βά­λει η νομι­μό­τητα: να προ­στα­τεύ­σει το δημόσιο συμ­φέ­ρον, να δια­σφα­λί­σει την απρό­σκο­πτη λει­τουρ­γία του μεγα­λύ­τε­ρου υδρο­δο­τι­κού έργου του νησιού και να εισπρά­ξει δαπάνες που οφείλει για λογα­ρια­σμό τρίτων.

Αντι­θέ­τως, η ΔΕΥΑΡ προ­σέ­φυγε στη δικαιο­σύνη όχι για να απο­δεί­ξει κάτι, αλλά –κατά τα φαι­νό­μενα– για να κερ­δί­σει χρόνο και εντυ­πώ­σεις.

Η Ρόδος, όμως, δεν έχει περι­θώ­ρια για εντυ­πω­σια­σμούς. Έχει ανάγκη από καθαρό νερό, δια­φά­νεια και σοβαρή διοί­κηση. Και αυτά, αυτή τη στιγμή, φαί­νε­ται να τα παρέχει μόνο ένας από τους δύο θεσμούς.

Σε κάθε πολι­τική κόντρα υπάρχει το δίκαιο και το πρό­σχημα. Στην περί­πτωση αυτή, το πρό­σχημα είναι η “δια­φω­νία για τη χρέωση”. Και το δίκαιο –όσο κι αν ενοχλεί ορι­σμέ­νους– είναι με την Περι­φέ­ρεια.

Ο πολίτης ας κρίνει.