Τελεσίδικη καταδίκη πρώην δικηγόρου της Ρόδου για απάτη με φόντο ανύπαρκτες επενδύσεις στη Νότια Αφρική

• Το Τρι­με­λές Εφετείο Δωδε­κα­νή­σου έκρινε και σε δεύτερο βαθμό ένοχο τον κατη­γο­ρού­μενο για κακουρ­γη­μα­τική απάτη • Στο ίδιο ύψος παρέ­μεινε η ποινή των τριών ετών με ανα­στολή, με το ελα­φρυ­ντικό της μετέ­πειτα καλής συμπε­ρι­φο­ράς

Ένοχος και σε δεύτερο βαθμό κρίθηκε πρώην δικη­γό­ρος που κατη­γο­ρή­θηκε για εμπλοκή σε απάτη μεγάλης κλί­μα­κας, με επί­κε­ντρο επενδύσεις-φάντασμα στη Νότια Αφρική. Το Τρι­με­λές Εφετείο Δωδε­κα­νή­σου επί κακουρ­γη­μά­των επι­κύ­ρωσε την πρω­τό­δικη απόφαση, δια­τη­ρώ­ντας την ποινή φυλά­κι­σης των τριών ετών με τριετή ανα­στολή

Η υπόθεση, που είχε προ­κα­λέ­σει αίσθηση στους νομι­κούς και επαγ­γελ­μα­τι­κούς κύκλους της Ρόδου, αφορά καταγ­γε­λίες για εξα­πά­τηση με επίφαση επεν­δυ­τι­κών ευκαι­ριών σε real estate στη Νότια Αφρική, σε μια περίοδο που η κρίση στην Ελλάδα οδη­γούσε πολλούς στην ανα­ζή­τηση εναλ­λα­κτι­κών επεν­δυ­τι­κών λύσεων.

Η υπόθεση εκδι­κά­στηκε προχθές, έπειτα από σειρά ανα­βο­λών, και αφορά καταγ­γε­λίες που κατα­τέ­θη­καν για πρώτη φορά το 2014 στην Υπο­διεύ­θυνση Ασφα­λείας Ρόδου, με επί­κε­ντρο την περίοδο 2008–2012.

Το ιστο­ρικό της υπό­θε­σης

Ο κατη­γο­ρού­με­νος, πρώην δικη­γό­ρος με δράση στη Ρόδο, κρίθηκε πρω­το­δί­κως ένοχος για κακουρ­γη­μα­τική απάτη, με το ελα­φρυ­ντικό της μετέ­πειτα καλής συμπε­ρι­φο­ράς, και του επι­βλή­θηκε ποινή φυλά­κι­σης τριών ετών με ανα­στολή. Το ίδιο απο­τέ­λε­σμα επι­κύ­ρωσε και η δευ­τε­ρο­βάθ­μια κρίση του Εφε­τείου.

Ο πολι­τι­κώς ενάγων, επίσης κάτοι­κος Ρόδου, υπο­στή­ριξε ότι ο κατη­γο­ρού­με­νος τον έπεισε να επεν­δύ­σει μεγάλα χρη­μα­τικά ποσά σε επι­χει­ρη­μα­τικά σχήματα στη Νότια Αφρική, τα οποία απο­δεί­χθη­καν ανύ­παρ­κτα. Συγκε­κρι­μένα, φέρεται να του απέ­σπασε στα­διακά ποσό που αρχικά υπο­λο­γί­στηκε σε πάνω από 1.000.000 ευρώ, ενώ αργό­τερα, με δήλωσή του στην Ανα­κρί­τρια Ρόδου τον Ιούνιο του 2017, περιό­ρισε το ύψος της ζημίας στο ποσό των 600.000 ευρώ.

Η δικο­γρα­φία περι­λαμ­βά­νει απο­δει­κτικά στοι­χεία μετα­φο­ράς χρη­μά­των προς αλλο­δα­πές εται­ρείες, καθώς και σε φυσικά πρόσωπα με έδρα τη Μαδρίτη, το Γιο­χά­νε­σμπουργκ και το Κέιπ Τάουν. Οι μετα­φο­ρές φέρο­νται να έγιναν τμη­μα­τικά και σε συνεν­νό­ηση με τον κατη­γο­ρού­μενο, ο οποίος λει­τουρ­γούσε – σύμφωνα με τον ενά­γο­ντα – ως ενδιά­με­σος ή συντο­νι­στής της υπο­τι­θέ­με­νης επέν­δυ­σης.

Ο πολι­τι­κώς ενάγων δήλωσε ότι ξεκί­νησε την εμπλοκή του στην υπόθεση ύστερα από ηλε­κτρο­νικό μήνυμα αγνώ­στου, που τον προ­σκά­λεσε σε επεν­δυ­τική συνερ­γα­σία. Λόγω άγνοιας της αγγλι­κής γλώσσας, απευ­θύν­θηκε στον κατη­γο­ρού­μενο, ο οποίος αρχικά του παρου­σί­ασε την επέν­δυση ως νόμιμη δρα­στη­ριό­τητα στον τομέα του real estate.

Στη συνέ­χεια, όπως κατέ­θεσε, του απο­κά­λυψε ότι πρό­κει­ται για μη νόμιμη δρα­στη­ριό­τητα – συγκε­κρι­μένα για ξέπλυμα χρή­μα­τος – και ότι πλέον δεν μπο­ρούσε να απο­συρ­θεί, αφού είχε ήδη επεν­δύ­σει μεγάλα ποσά.

Ο ενάγων υπο­στή­ριξε ακόμη ότι τα έγγραφα που ζητούσε για την επέν­δυση δεν του παρα­δό­θη­καν ποτέ, καθώς – όπως του δήλωσε ο κατη­γο­ρού­με­νος – είχαν κατα­στρα­φεί για λόγους ασφα­λείας.

Η υπε­ρα­σπι­στική γραμμή

Κατά την προ­δι­κα­σία, ο κατη­γο­ρού­με­νος αρνή­θηκε κάθε στοι­χείο που συν­δέ­ε­ται με απάτη. Αντί­θετα, ισχυ­ρί­στηκε ότι το 2004 είχε παρά­σχει στον ενά­γο­ντα δάνειο ύψους 181.300 ευρώ, και ότι το 2008 τού ανα­τέ­θηκε επεν­δυ­τική εργασία για Trust με έδρα τη Νότια Αφρική. Υπο­στή­ριξε πως πρό­κει­ται για κατα­πί­στευμα που είχε δημιουρ­γη­θεί από κλη­ρο­νο­μιά και αφο­ρούσε επεν­δύ­σεις σε ακίνητα, αλλά ήταν δεσμευ­μένο από τις αρχές του Γιο­χά­νε­σμπουργκ.

Πρό­σθεσε ότι ο ενάγων ενήρ­γησε με δική του ευθύνη, αφού, ακόμη και όταν ο ίδιος δια­πί­στωσε ότι πιθανόν να πρό­κει­ται για ξέπλυμα χρή­μα­τος και τον ενη­μέ­ρωσε, εκείνος συνέ­χισε να στέλνει χρήματα στους δια­χει­ρι­στές του Trust. Επι­πλέον, προ­σκό­μισε ιδιω­τικό συμ­φω­νη­τικό και συναλ­λαγ­μα­τι­κές που – κατά τον ίδιο – απο­δει­κνύ­ουν ότι τα χρήματα που έλαβε συν­δέ­ο­νται με επι­στροφή δανείου και όχι με απάτη.

Η ετυ­μη­γο­ρία του Εφε­τείου

Το Τρι­με­λές Εφετείο, αξιο­λο­γώ­ντας τα απο­δει­κτικά στοι­χεία και τις κατα­θέ­σεις, δια­τή­ρησε την ετυ­μη­γο­ρία της πρω­το­βάθ­μιας κρίσης. Έκρινε ότι ο κατη­γο­ρού­με­νος ενήρ­γησε με δόλο, καθώς δεν παρέσχε ουσια­στι­κές εγγυ­ή­σεις για την επέν­δυση, ούτε ενη­μέ­ρωσε εγκαί­ρως για το πραγ­μα­τικό περιε­χό­μενο των συναλ­λα­γών.

Το δικα­στή­ριο ανα­γνώ­ρισε στον κατη­γο­ρού­μενο το ελα­φρυ­ντικό της μετέ­πειτα καλής συμπε­ρι­φο­ράς, κρί­νο­ντας ότι από τη διά­πραξη της πράξης και μετά δεν υπήρξε συνέ­χεια σε αντί­στοι­χες δρα­στη­ριό­τη­τες. Έτσι, επέβαλε ποινή τριών ετών φυλά­κι­σης με ανα­στολή για τρία έτη, χωρίς περιο­ρι­στι­κούς όρους.

Οι δικη­γό­ροι που εκπρο­σώ­πη­σαν τις δύο πλευρές ήταν ο κ. Δήμος Μου­τά­φης για την υπε­ρά­σπιση και ο κ. Άκης Δημη­τριά­δης για την πολι­τική αγωγή.