ΑΠΟΨΕΙΣ

Οταν ο Δήμαρχος εξισώνει τη συλλογική διάσταση του νερού με την κρεβατοκάμαρα!

Ρένα Παυλάκη
4 λεπτά ανάγνωση

Ο διά­λο­γος αφο­ρούσε την  δια­χεί­ριση του νερού ως δημο­σίου αγαθού από τη ΔΕΥΑΡ και έχει ως εξής:

Λοΐζος Λοΐζος: Έθεσε και οκτώ ερω­τή­ματα ο κ. Χατζη­μάρ­κος

Αλέ­ξαν­δρος Κολιά­δης: Καλά έκανε. Ποιος θα πρέπει να τα απα­ντή­σει;

Λοΐζος Λοΐζος: Η ΔΕΥΑΡ, εσείς, δεν ξέρω.

Αλέ­ξαν­δρος Κολιά­δης:  Δεν ξέρω. Το δικα­στή­ριο δεν θα απο­φα­σί­σει; Θα απα­ντήσω εγώ για τα οικο­νο­μικά της ΔΕΥΑΡ; Δεν κατα­λα­βαίνω. Είμαι εγώ υπό­λο­γος να απα­ντήσω στην Περι­φέ­ρεια ποια είναι τα οικο­νο­μικά της ΔΕΥΑΡ; Δεν ξέρω, δεν το έχω ξανα­κού­σει αυτό το πράγμα. Εγώ απαντάω αυτά που οφείλω να απα­ντήσω. Να με καλέσει το δικα­στή­ριο να απα­ντήσω. Να απα­ντήσω εγώ, αύριο το πρωί θα μου πούνε πόσες ώρες κοι­μά­μαι και με ποιόν κοι­μά­μαι, θα απα­ντήσω; Θα απα­ντή­σετε; Γιατί; Τι είμαι, είμαι εγώ υπό­λο­γος να δώσω απα­ντή­σεις σε πράγ­ματα που έχουν να κάνουν με εμάς;

Ο διά­λο­γος αυτός συνιστά μια θεσμικά και πολι­τικά απο­κα­λυ­πτική στιγμή. Ο τρόπος με τον οποίο ο δήμαρ­χος αντιδρά απέ­να­ντι σε θεμε­λιώδη ερω­τή­ματα για τη ΔΕΥΑΡ, και ειδικά για τη δια­χεί­ριση του νερού, ως κοι­νω­νι­κού αγαθού, με δια­στά­σεις που αφορούν την οικο­νο­μία, τη δημόσια υγεία και το περι­βάλ­λον, φανε­ρώ­νει μια ανη­συ­χη­τική αντί­ληψη εξου­σίας — αδια­φανή και ιδιο­κτη­σιακή.

Ο δήμαρ­χος όχι μόνο αρνή­θηκε να απα­ντή­σει, αλλά προ­χώ­ρησε σε δύο πρω­το­φα­νείς και βαθιά προ­βλη­μα­τι­κές απο­κα­λύ­ψεις:

πρώτον, ότι θεωρεί τα θέματα δια­χεί­ρι­σης του νερού ως “πράγ­ματα που έχουν να κάνουν με εμάς”, και δεύ­τε­ρον, ότι εξι­σώ­νει τη δια­φά­νειας στην δια­χεί­ριση ζητη­μά­των της δημό­σιας ζωής με ερω­τή­σεις για την προ­σω­πική του ζωή.

«Τι είμαι, είμαι εγώ υπό­λο­γος να δώσω απα­ντή­σεις σε πράγ­ματα που έχουν να κάνουν με εμάς;», ερωτά ο δήμαρ­χος

Εδώ δεν έχουμε απλώς μία άρνηση ευθύνης· έχουμε καθαρή απο­τύ­πωση ιδιο­κτη­σια­κής αντί­λη­ψης για ένα δημόσιο αγαθό. Ο δήμαρ­χος δια­χω­ρί­ζει το “εμείς” από την κοι­νω­νία, υπο­νο­ώ­ντας ότι η ΔΕΥΑΡ —και κατ’ επέ­κταση το ίδιο το νερό— δεν ανήκει στους πολίτες, αλλά στον ίδιο και τους συνερ­γά­τες του. Σαν να λέει, δικό μας είναι το νερό, με ποιο δικαί­ωμα με ρωτάτε; Αυτό είναι θεσμικά ανε­πί­τρε­πτο και πολι­τικά επι­κίν­δυνο.

Το νερό, ως συνταγ­μα­τικά κατο­χυ­ρω­μένο δημόσιο αγαθό, δεν ανήκει σε κανέναν οργα­νι­σμό, καμία παρά­ταξη, κανένα πρόσωπο. Ανήκει στην κοι­νω­νία η οποία  απαιτεί δια­φά­νεια, λογο­δο­σία και κοι­νω­νικό έλεγχο. Η δήλωση του δημάρ­χου κινεί­ται έξω από κάθε έννοια δημό­σιας διοί­κη­σης και θυμίζει φεου­δαρ­χι­κές αντι­λή­ψεις, όπου ο τοπικός άρχο­ντας δια­χει­ρί­ζε­ται κατά το δοκούν τα δημόσια αγαθά, χωρίς να αισθά­νε­ται υπό­λο­γος. Όταν  δεν αντι­λαμ­βά­νε­ται ότι οφείλει απα­ντή­σεις για τον τρόπο που ο Δήμος  δια­χει­ρί­ζε­ται το νερό, τότε έχουμε να κάνουμε με ιδιο­κτη­σιακή νοο­τρο­πία εξου­σίας, που παρα­πέ­μπει σε άλλες εποχές.

Η πιο προ­κλη­τική, ωστόσο, η πιο εξω­φρε­νική δήλωση του δημάρ­χου δεν ήταν η άρνηση ευθύνης. Ήταν η από­πειρα γελοιο­ποί­η­σης του θεσμι­κού ελέγχου, με την εξίσωση της λογο­δο­σίας με την “κλει­δα­ρό­τρυπα”.

Η φράση «Αύριο το πρωί θα μου πούνε πόσες ώρες κοι­μά­μαι και με ποιον κοι­μά­μαι, θα απα­ντήσω;»  είναι σοκα­ρι­στική όχι μόνο ως ύφος, αφού η πολι­τική λογο­δο­σία εκχυ­δα­ΐ­ζε­ται, αλλά και ως μετα­τό­πιση της συζή­τη­σης από τον δημόσιο στον ιδιω­τικό χώρο!

Πρό­κει­ται για σκόπιμη ρητο­ρική εκτροπή που εξι­σώ­νει ένα κρίσιμο ζήτημα δημο­σίου συμ­φέ­ρο­ντος —το οικο­νο­μικό και περι­βαλ­λο­ντικό απο­τύ­πωμα της δια­χεί­ρι­σης του νερού— με ερω­τή­σεις για την προ­σω­πική ζωή. Ο δήμαρ­χος επι­χει­ρεί να γελοιο­ποι­ή­σει το ερώτημα για να το απο­δο­μή­σει.  Επι­διώ­κει  τον ευτε­λι­σμό της συζή­τη­σης, ώστε να απο­φευ­χθεί η ουσία. Λέει: αν τολμάτε να με ρωτάτε για το νερό, αύριο θα με ρωτάτε και για το κρεβάτι μου!

Αλλά τα ερω­τή­ματα για τη ΔΕΥΑΡ δεν είναι… αδιά­κριτα, ούτε προ­σω­πικά. Είναι απο­λύ­τως θεσμικά γιατί σχε­τί­ζο­νται με τον τρόπο που διοι­κεί­ται ένας ολό­κλη­ρος Δήμος, με τα οικο­νο­μικά των πολιτών, με την ποιό­τητα του νερού που πίνουμε, με την περι­βαλ­λο­ντική πολι­τική που επη­ρε­ά­ζει γενιές.

Αυτός ο σοκα­ρι­στι­κός διά­λο­γος πρέπει να απο­τε­λέ­σει καμπα­νάκι για όλους. Για την κοι­νω­νία της Ρόδου, για τα ΜΜΕ,  για τους ίδιους τους θεσμούς. Το νερό δεν είναι κτήμα κανενός. Και η λογο­δο­σία δεν είναι προ­αι­ρε­τική, ούτε πεδίο χλευα­σμού και εκχυ­δαϊ­σμού από ανθρώ­πους που αδυ­να­τούν να αντι­λη­φθούν το βάρος των θεσμών που εκπρο­σω­πούν.  Είναι η θεμέλια λίθος της δημο­κρα­τίας. Είναι η στρεβλή και επι­κίν­δυνη αντί­ληψη περί ιδιω­τι­κό­τη­τας που απο­κτούν συνήθως πολι­τι­κοί όταν πια συμπλη­ρώ­σουν κάποιες δεκα­ε­τίες σε θέσεις ευθύνης και εδώ προ­κύ­πτει το ερώτημα: πότε πρόλαβε ο δήμαρ­χος Ρόδου να απο­κτή­σει την αντί­ληψη ότι τα ζητή­ματα του δημό­σιου βίου είναι προ­σω­πικά του ζητή­ματα;

Στους 17 μήνες που βρί­σκε­ται ο Αλέ­ξαν­δρος Κολιά­δης στο τιμόνι του Δήμου Ρόδου, πρόλαβε να απο­κτή­σει την αντί­ληψη ότι η συζή­τηση για την συλλογική-κοινωνική διά­σταση του πολυ­τι­μό­τε­ρου δημό­σιου αγαθού, του νερού, είναι ισότιμη με αυτή που τον αφορά στις επι­λο­γές του στην κρε­βα­το­κά­μαρα του;

Πώς σας φάνηκε το άρθρο;

Ένα πάτημα, χωρίς λογαριασμό. Μία ψήφος ανά συσκευή.

Σχολιασμός άρθρου

Προσθέστε ένα σχόλιο

Εμφανίζεται μετά από έγκριση · το e-mail δεν δημοσιεύεται0 / 2000

Τα σχόλια εκφράζουν τον σχολιαστή, όχι τη Δημοκρατική. Όροι σχολιασμού

Τα σχόλια εκφράζουν αποκλειστικά τον εκάστοτε σχολιαστή. Η Δημοκρατική δεν υιοθετεί αυτές τις απόψεις. Διατηρούμε το δικαίωμα να διαγράψουμε όποια σχόλια θεωρούμε προσβλητικά ή περιέχουν ύβρεις, χωρίς καμία προειδοποίηση. Χρήστες που δεν τηρούν τους όρους χρήσης αποκλείονται. Τα σχόλια δημοσιεύονται μετά από έγκριση· το e-mail δεν δημοσιεύεται.

Γίνετε ο πρώτος που θα σχολιάσει.