Στο ανώτατο ακυρωτικό ποινικό δικαστήριο η υπόθεση βασανισμού και αρπαγής στη Ρόδο

• Εξε­τά­ζε­ται στις 24 Οκτω­βρίου 2025 στο Ε’ Τμήμα του Αρείου Πάγου η αίτηση αναί­ρε­σης δύο Ιταλών, 49 και 38 ετών, κατα­δι­κα­σθέ­ντων για σειρά αδι­κη­μά­των περι­λαμ­βα­νο­μέ­νης δια­κε­κρι­μέ­νης αρπαγής, επι­κίν­δυ­νης σωμα­τι­κής βλάβης, οπλο­κα­το­χής και οπλο­χρη­σίας

Στις 24 Οκτω­βρίου 2025 ανα­μέ­νε­ται να εξε­τα­στεί ενώπιον του Ε’ Ποι­νι­κού Τμή­μα­τος του Αρείου Πάγου η αίτηση αναί­ρε­σης που κατέ­θε­σαν δύο Ιταλοί υπήκοοι, ηλικίας 49 και 38 ετών, κατα­δι­κα­σθέ­ντες με την υπ’ αριθμόν 39/2024 απόφαση του Μικτού Ορκωτού Εφε­τείου Δωδε­κα­νή­σου. Πρό­κει­ται για υπόθεση με έντονο κοι­νω­νικό και δικα­στικό ενδια­φέ­ρον, η οποία ξεκί­νησε με ένα βίαιο επει­σό­διο το καλο­καίρι του 2016 στη Ρόδο.

Σύμφωνα με το ανα­λυ­τικό ιστο­ρικό που απο­τυ­πώ­θηκε τόσο στην πρω­τό­δικη όσο και στην εφε­τειακή απόφαση, όλα ξεκί­νη­σαν το από­γευμα της 24ης Ιουλίου 2016. Ο πρώτος κατη­γο­ρού­με­νος, τότε 40 ετών, κάτοι­κος Ρόδου και ιδιο­κτή­της κατα­στή­μα­τος υγειο­νο­μι­κού ενδια­φέ­ρο­ντος στην Παλιά Πόλη, κάλεσε τον παθόντα, υπήκοο αλβα­νι­κής κατα­γω­γής, προ­κει­μέ­νου –κατά δήλωσή του– να «διευ­θε­τή­σουν» μεταξύ τους μια σοβαρή διαφορά.

Η διαφορά, όπως υπο­στη­ρί­χθηκε από τον ίδιο, αφο­ρούσε χρη­μα­τικό ποσό και την κλοπή αντι­κει­μέ­νων από την οικία του, πράξη για την οποία κατο­νό­μασε τον παθόντα ως υπαίτιο.

Η κατά­σταση ξέφυγε από τον έλεγχο, και, όπως περι­γρά­φε­ται στο κατη­γο­ρη­τή­ριο, με τη συν­δρομή του δεύ­τε­ρου κατη­γο­ρου­μέ­νου, που βρι­σκό­ταν στον ίδιο χώρο, ο παθών ακι­νη­το­ποι­ή­θηκε, χτυ­πή­θηκε βάναυσα με χρήση δια­φό­ρων αντι­κει­μέ­νων –ανάμεσά τους και συσκευή ηλε­κτρι­κής εκκέ­νω­σης (taser), τσε­κούρι και μαχαίρι–, δεσμεύ­τηκε χει­ρο­πό­δαρα, φιμώ­θηκε και στη συνέ­χεια κρα­τή­θηκε επί ώρες υπό περιο­ρι­σμό.

Ο σκοπός, σύμφωνα με το δια­τα­κτικό της πρω­τό­δι­κης από­φα­σης, ήταν ο εξα­να­γκα­σμός του θύματος να προβεί σε πράξη που δεν είχε υπο­χρέ­ωση, πιθανώς να παρα­δε­χτεί κάποια οφειλή ή να επι­στρέ­ψει χρήματα.

Το θύμα εντο­πί­στηκε τα ξημε­ρώ­ματα της 25ης Ιουλίου 2016 από δημο­τι­κούς υπαλ­λή­λους καθα­ριό­τη­τας, δεμένος πίσω από κάδους απορ­ριμ­μά­των, αιμό­φυρ­τος και σε ημι­λι­πό­θυμη κατά­σταση.

Η εικόνα του προ­κά­λεσε άμεση κινη­το­ποί­ηση των αρχών. Η αστυ­νο­μία που έσπευσε στο σημείο εντό­πισε ευρή­ματα τόσο στον χώρο του κατα­στή­μα­τος όσο και στην οικία του πρώτου κατη­γο­ρου­μέ­νου. Μεταξύ αυτών, βρέ­θη­καν ιατρο­δι­κα­στικά στοι­χεία που επι­βε­βαί­ω­ναν τη βιαιό­τητα του επει­σο­δίου, καθώς και ναρ­κω­τικά δισκία που, κατά δήλωσή του, προ­ο­ρί­ζο­νταν για προ­σω­πική χρήση.

Το 2019, το Μικτό Ορκωτό Δικα­στή­ριο Κω εξέδωσε την υπ’ αριθμ. 47–56/2019 απόφαση, κρί­νο­ντας ένοχο τον πρώτο κατη­γο­ρού­μενο για δια­κε­κρι­μένη αρπαγή, επι­κίν­δυνη σωμα­τική βλάβη, παρά­νομη οπλο­κα­τοχή, οπλο­χρη­σία και κατοχή ναρ­κω­τι­κών για ιδία χρήση. Η συνο­λική ποινή που του επι­βλή­θηκε ήταν πρό­σκαιρη κάθειρξη οκτώ ετών και τριών μηνών. Ο δεύ­τε­ρος κατη­γο­ρού­με­νος κρίθηκε ένοχος για συμ­με­τοχή στη δια­κε­κρι­μένη αρπαγή και κατα­δι­κά­στηκε σε κάθειρξη πέντε ετών, ποινή που μετα­τρά­πηκε σε χρη­μα­τική προς δέκα ευρώ ημε­ρη­σίως.

Και οι δύο άσκησαν εφέσεις, οι οποίες εξε­τά­στη­καν από το Μικτό Ορκωτό Εφετείο Δωδε­κα­νή­σου. Η απόφαση 39/2024, που εκδό­θηκε στις 3 Ιουνίου 2024, απο­δέ­χθηκε εν μέρει την έφεση του πρώτου κατη­γο­ρου­μέ­νου, κηρύσ­σο­ντας απα­ρά­δε­κτη τη συζή­τηση για τα αδι­κή­ματα της οπλο­χρη­σίας και της κατοχής ναρ­κω­τι­κών, λόγω παρα­γρα­φής βάσει του άρθρου 64 του Ν. 4689/2020. Ωστόσο, για τα υπό­λοιπα αδι­κή­ματα η έφεση απορ­ρί­φθηκε επί της ουσίας, επι­βε­βαιώ­νο­ντας την πρω­τό­δικη ενοχή.

Ο δεύ­τε­ρος κατη­γο­ρού­με­νος, παρότι είχε ασκήσει έφεση, δεν παρέστη κατά τη συνε­δρί­αση, με απο­τέ­λε­σμα η έφεσή του να απορ­ρι­φθεί ως ανυ­πο­στή­ρι­κτη.

Κατά την ακρο­α­μα­τική δια­δι­κα­σία στο Εφετείο, ο πρώτος κατη­γο­ρού­με­νος προ­έ­βαλε εκτε­νείς αυτο­τε­λείς ισχυ­ρι­σμούς. Υπο­στή­ριξε πως βρι­σκό­ταν σε άμυνα απέ­να­ντι σε βίαιη επίθεση από το θύμα, επι­κα­λού­με­νος σωμα­τικά σημάδια που, όπως είπε, πιστο­ποιού­νταν από ιατρο­δι­κα­στι­κές εκθέ­σεις. Επίσης ζήτησε να του ανα­γνω­ρι­στούν δύο ελα­φρυ­ντι­κές περι­στά­σεις: η καλή μετα­γε­νέ­στερη συμπε­ρι­φορά του και ο σύν­νο­μος βίος μέχρι τον χρόνο τέλεσης των πράξεων.

Προ­σκο­μί­στη­καν πολυά­ριθμα έγγραφα: ιατρι­κές γνω­μα­τεύ­σεις, ψυχια­τρι­κές αξιο­λο­γή­σεις, βεβαιώ­σεις από προ­γράμ­ματα απε­ξάρ­τη­σης, μαρ­τυ­ρίες της πρώην συζύγου του και άλλων μαρ­τύ­ρων υπε­ρά­σπι­σης, που περιέ­γρα­ψαν τον κατη­γο­ρού­μενο ως πατέρα, επαγ­γελ­μα­τία και μέλος της τοπικής κοι­νω­νίας.

Η αίτηση αναί­ρε­σης που κατα­τέ­θηκε στον Άρειο Πάγο επι­κε­ντρώ­νε­ται κυρίως σε ζητή­ματα εσφαλ­μέ­νης νομικής κρίσης. Τίθεται ζήτημα παρα­βί­α­σης της δικο­νο­μι­κής τάξης, ανε­παρ­κούς αιτιο­λο­γίας στην εφε­τειακή απόφαση, καθώς και μη ορθής εφαρ­μο­γής των δια­τά­ξεων περί άμυνας και ελα­φρυ­ντι­κών. Επι­πλέον, γίνεται λόγος για παρα­βί­αση του δικαιώ­μα­τος νόμιμης εκπρο­σώ­πη­σης του δεύ­τε­ρου κατη­γο­ρου­μέ­νου, η έφεση του οποίου απορ­ρί­φθηκε χωρίς να έχει ακου­στεί.