Οι ψεύτες τον πρώτο χρόνο χαίρονται

Τα fake news δεν είναι νέο φαι­νό­μενο. Το βιώ­νουμε εδώ και χρόνια, όπως και τα απο­τε­λέ­σματά του. Τον λαϊ­κι­σμό, τα ψέματα και τις υπε­ρα­πλου­στεύ­σεις. Υπό κανο­νι­κές συν­θή­κες θα έπρεπε να έχουμε ανα­πτύ­ξει αντι­σώ­ματα. Κι όμως όχι.

Η Ελλάδα, σύμφωνα με τα ευρή­ματα του Ευρω­βα­ρό­με­τρου, βρί­σκε­ται στις πρώτες θέσεις έκθεσης στην παρα­πλη­ρο­φό­ρηση. Σε εννέα χώρες της Ευρω­παϊ­κής Ένωσης, περισ­σό­τε­ροι από τους μισούς νέους δηλώ­νουν ότι εκτί­θε­νται σε παρα­πλη­ρο­φό­ρηση «συχνά» ή «πολύ συχνά». Στην Ελλάδα, το ποσοστό αυτό αγγίζει το 57%, τοπο­θε­τώ­ντας τη χώρα ανάμεσα στις πέντε πρώτες της Ευρω­παϊ­κής Ένωσης.

Απο­γοη­τευ­τικό, γιατί αφορά στους νέους που θεω­ρη­τικά είναι εξοι­κειω­μέ­νοι με την τεχνο­λο­γία και τους κιν­δύ­νους που υπάρ­χουν.

Τι είναι όμως ακόμα πιο απο­γοη­τευ­τικό;

Τα fake news να τα δημιουρ­γούν εκείνοι που οφεί­λουν να τα κατα­δει­κνύ­ουν και να τα κατα­δι­κά­ζουν. Εκείνοι που πρέπει να είναι σοβαροί και πραγ­μα­τικά θεσμι­κοί.

Κατα­ντάει εξορ­γι­στικό, γιατί περί κατά­ντιας πρό­κει­ται, όταν ένας που έχει ορκι­στεί να είναι «πιστός στην Πατρίδα και το δημο­κρα­τικό πολί­τευμα» και υπακοή «στο Σύνταγμα και τους νόμους» να ακούει κάτι που δια­τυ­πώ­νε­ται με ακρί­βεια και σαφή­νεια, να το παραλ­λάσ­σει και να δια­σπεί­ρει μία ψευδή είδηση μόνο και μόνο για τη δημιουρ­γία πρό­σκαι­ρων εντυ­πώ­σεων, πόσω μάλλον όταν γνω­ρί­ζει ότι το ψέμα έχει «κοντά ποδάρια». Όσες πλάτες κι αν χτυ­πή­σει κάποιος, όσα ψέματα κι αν πει, στο τέλος οι πολίτες γνω­ρί­ζουν ποιος τους λέει την αλήθεια, μπορεί να τους αντι­κρί­σει στα μάτια και να πει ειλι­κρινή λόγια. Εκτός από εξορ­γι­στικό όμως είναι και ανόητο, γιατί στην εποχή που δια­νύ­ουμε και με τη συν­δρομή της τεχνο­λο­γίας όποιος θέλει μπορεί με χαρα­κτη­ρι­στική ευκολία να δια­πι­στώ­σει την πραγ­μα­τι­κό­τητα. Όπως οι ίδιοι πολίτες είναι εκείνοι που θα δια­πι­στώ­σουν εκτός από το ποιος δια­κι­νεί fake news και ποιος ενδια­φέ­ρε­ται να εξυ­πη­ρε­τεί μόνο τις εμμονές του με έναν δήθεν μανδύα θεσμι­κό­τη­τας και σοβα­ρό­τη­τας.

Γιατί, στο τέλος της ημέρας, η αλήθεια δεν έχει ανάγκη από κραυγές, έχει δύναμη από μόνη της. Όσο κι αν την πολε­μούν με ψέματα και δια­στρε­βλώ­σεις, όσο κι αν προ­σπα­θούν να την αλλοιώ­σουν πίσω από δήθεν θεσμι­κές κου­βέ­ντες, οι πολίτες ξέρουν. Βλέπουν. Κρίνουν.

Το οφεί­λουμε στη Δημο­κρα­τία μας να μιλάμε καθαρά, με στοι­χεία και όχι με εντυ­πώ­σεις. Το οφεί­λουμε στους συμπο­λί­τες μας, που αξίζουν πολι­τική αλήθεια και όχι φθηνά κατα­σκευά­σματα.

Όσοι πιστεύ­ουν ότι θα χτίσουν πολι­τική καριέρα πάνω στο ψέμα, θα δια­ψευ­στούν – όπως δια­ψεύ­δο­νται πάντα εκείνοι που υπο­τι­μούν τη μνήμη και τη νοη­μο­σύνη ενός περή­φα­νου λαού.