Ο Αρειος Πάγος απέρριψε την αίτηση αναίρεσης 59χρονου που είχε καταδικαστεί για οικονομική απάτη

• Με την υπ’ αριθμ. 816/21.5.2025 απόφαση, το Ζ΄ Ποινικό Τμήμα επι­κύ­ρωσε πλήρως την απόφαση 26/2023 του Πεντα­με­λούς Εφε­τείου Δωδε­κα­νή­σου

Με απόφασή του στις 21 Μαΐου 2025 (αριθμ. 816/2025), το Ζ΄ Ποινικό Τμήμα του Αρείου Πάγου απέρ­ριψε την αίτηση αναί­ρε­σης που είχε ασκήσει ο 59χρονος κατη­γο­ρού­με­νος, με την οποία επε­δί­ωκε την ακύρωση της από­φα­σης υπ’ αριθμ. 26/2023 του Πεντα­με­λούς Εφε­τείου Δωδε­κα­νή­σου. Το Ανώτατο Δικα­στή­ριο έκρινε ότι η κατα­δι­κα­στική απόφαση πλη­ρούσε τις προ­ϋ­πο­θέ­σεις νόμιμης και αιτιο­λο­γη­μέ­νης δικα­νι­κής κρίσης, χωρίς να δια­πι­στω­θεί καμία από τις αιτίες ακυ­ρό­τη­τας που επι­κα­λείτο η υπε­ρά­σπιση.

Με αυτή την απόφαση, η κατα­δίκη του 59χρονου, που γεν­νή­θηκε το 1966 και κατοι­κεί στην Πυλώνα της Ρόδου, καθί­στα­ται τελε­σί­δικη. Ο κατη­γο­ρού­με­νος είχε κριθεί ένοχος χωρίς κανένα ελα­φρυ­ντικό, για απάτη με περιου­σιακή ζημία άνω των 120.000 ευρώ, εις βάρος Βρε­τα­νού υπηκόου και του επι­βλή­θηκε ποινή κάθειρ­ξης 6 ετών.

Το χρονικό της υπό­θε­σης

Η υπόθεση αφο­ρούσε στην εξα­πά­τηση του Andrew Kenneth Teague, κατοί­κου Ηνω­μέ­νου Βασι­λείου, ο οποίος το 2007 απο­φά­σισε να αγο­ρά­σει κατοι­κία στη Ρόδο και ήρθε σε επαφή με τον κατη­γο­ρού­μενο, εργο­λάβο οικο­δο­μών. Ο Teague συμ­φώ­νησε να αγο­ρά­σει ένα δια­μέ­ρι­σμα στον οικισμό Πυλώνα αντί του ποσού των 135.000 ευρώ. Ακο­λού­θη­σαν ιδιω­τικό συμ­φω­νη­τικό, προ­κα­τα­βολή 10.000 ευρώ, μετα­φορά επι­τα­γής ύψους 137.000 ευρώ, άνοιγμα κοινού τρα­πε­ζι­κού λογα­ρια­σμού και κατά­θεση των χρη­μά­των.

Ο κατη­γο­ρού­με­νος έλαβε τον πλήρη έλεγχο του λογα­ρια­σμού και, χωρίς να έχει ολο­κλη­ρώ­σει τη μετα­βί­βαση του ακι­νή­του, αφαί­ρεσε το σύνολο του ποσού. Ο αγο­ρα­στής πίστευε ότι τα χρήματα θα εκτα­μιεύ­ο­νταν μόνο παρου­σία και των δύο. Τελικά, έμεινε στο ακίνητο μέχρι το 2012, οπότε και εκδιώ­χθηκε από αυτό λόγω πλει­στη­ρια­σμού υπέρ τρίτου, με απο­τέ­λε­σμα να δια­πι­στω­θεί ότι ουδέ­ποτε είχε γίνει νόμιμη μετα­βί­βαση της ιδιο­κτη­σίας στο όνομά του.

Το Εφετείο απέρ­ριψε όλους τους ισχυ­ρι­σμούς του κατη­γο­ρου­μέ­νου

Κατά την ακρο­α­μα­τική δια­δι­κα­σία στο Πεντα­με­λές Εφετείο Δωδε­κα­νή­σου, το οποίο συνε­δρί­ασε στις 11 Μαΐου 2023, ο κατη­γο­ρού­με­νος επι­χεί­ρησε να αμφι­σβη­τή­σει τη δόλια πρόθεση και να ανα­γνω­ρι­στούν στο πρόσωπό του διά­φο­ρες ελα­φρυ­ντι­κές περι­στά­σεις (έντιμος βίος, απουσία ταπει­νών κινή­τρων, καλή μετα­γε­νέ­στερη συμπε­ρι­φορά, ανα­γνώ­ριση χρέους). Ωστόσο, το δικα­στή­ριο, αξιο­λο­γώ­ντας τα απο­δει­κτικά στοι­χεία, τις κατα­θέ­σεις των μαρ­τύ­ρων και τα ανα­γνω­σθέ­ντα έγγραφα, έκρινε ότι η απάτη ήταν πλήρως στοι­χειο­θε­τη­μένη, με σκοπό παρά­νο­μου περιου­σια­κού οφέλους, και χωρίς κανένα ελα­φρυ­ντικό.

Ιδιαί­τερη βαρύ­τητα δόθηκε:

Στην από­δειξη ότι ο κατη­γο­ρού­με­νος παρα­πλά­νησε τον αγο­ρα­στή με ψευδείς παρα­στά­σεις περί καθαρής ιδιο­κτη­σίας.

Στη χρήση του τρα­πε­ζι­κού λογα­ρια­σμού χωρίς τη συγκα­τά­θεση του Teague.

Στο γεγονός ότι η κατοι­κία ουδέ­ποτε περι­ήλθε στην ιδιο­κτη­σία του αγο­ρα­στή.

Στην οικο­νο­μική και ψυχο­λο­γική βλάβη που υπέστη ο εγκαλών, όπως κατέ­θεσε ο ίδιος και μάρ­τυ­ρας.

Το δικα­στή­ριο έκρινε ότι δεν υπήρξε καμία ικα­νο­ποι­η­τική προ­σπά­θεια απο­κα­τά­στα­σης της ζημίας, ούτε απο­δεί­ξεις για μετα­μέ­λεια, ενώ και τα ελα­φρυ­ντικά απορ­ρί­φθη­καν ως αβάσιμα ή ατεκ­μη­ρί­ωτα.

Η κατά­θεση του θύματος

Ο Andrew Kenneth Teague κατέ­θεσε ότι εμπι­στεύ­θηκε τον κατη­γο­ρού­μενο, ο οποίος τον απέ­τρεψε από την προ­σφυγή σε δικη­γόρο και άνοιξε κοινό λογα­ρια­σμό, από τον οποίο αφαί­ρεσε εν αγνοία του 135.000 ευρώ. Ο Teague υπο­γράμ­μισε πως ποτέ δεν είχε αντι­λη­φθεί ότι το ακίνητο ήταν ήδη υπο­θη­κευ­μένο στην Alpha Bank με προ­ση­μεί­ωση 181.000 ευρώ. Παρά τη διαμονή του επί τέσσερα έτη στο ακίνητο, το 2012 απο­βλή­θηκε από αυτό, ενώ δεν του προ­σφέρ­θηκε καμία εναλ­λα­κτική λύση ή επι­στροφή χρη­μά­των.

Η υπε­ρά­σπιση του κατη­γο­ρου­μέ­νου στη­ρί­χθηκε κυρίως στην επί­κληση ανω­τέ­ρας βίας λόγω της οικο­νο­μι­κής κρίσης και στην επί­δειξη καλής μετα­γε­νέ­στε­ρης συμπε­ρι­φο­ράς. Ωστόσο, η απόφαση του Πεντα­με­λούς Εφε­τείου τόνισε ότι η κρίση είχε ξεκι­νή­σει αφού ήδη είχαν τελε­στεί τα επίδικα περι­στα­τικά, ενώ δεν υπήρξε καμία έμπρα­κτη ενέρ­γεια από τον κατη­γο­ρού­μενο που να δείχνει ουσια­στική μετα­μέ­λεια ή απο­ζη­μί­ωση.

Ο Άρειος Πάγος, λαμ­βά­νο­ντας υπόψη τη λεπτο­μερή αιτιο­λο­γία της κατα­δι­κα­στι­κής από­φα­σης, τις εκτε­νείς ανα­φο­ρές στα απο­δει­κτικά μέσα και την επάρ­κεια των νομικών συλ­λο­γι­σμών, απέρ­ριψε την αίτηση αναί­ρε­σης ως αβάσιμη. Το Ανώτατο Δικα­στή­ριο έκρινε ότι η απόφαση του Πεντα­με­λούς Εφε­τείου Δωδε­κα­νή­σου δεν παρου­σί­αζε κανένα νομικό σφάλμα, αντι­φά­σεις ή παρα­βιά­σεις ουσιω­δών δικαιω­μά­των του κατη­γο­ρου­μέ­νου.