Ο Αρειος Πάγος απέρριψε τις αναιρέσεις και οριστικοποίησε τις καταδίκες για τις δανειοδοτήσεις της πρώην Εμπορικής

• Με την υπ’ αριθ­μόν 955/2026 από­φα­ση του Ε΄ Ποι­νι­κού Τμή­μα­τος, που εκ­δό­θη­κε στις 13 Αυ­γού­στου 2026, το ανώ­τα­το δι­κα­στή­ριο απέρ­ρι­ψε και τις 2 αι­τή­σεις αναί­ρε­σης κατά της από­φα­σης 23/2025 του Τρι­με­λούς Εφε­τεί­ου Δω­δε­κα­νή­σου Β΄ βαθ­μού, κλεί­νο­ντας τον αναι­ρε­τι­κό κύκλο μιας υπό­θε­σης που τα­λαι­πω­ρεί τη Ρόδο για σχε­δόν 2 δε­κα­ε­τί­ες

Τέλος στον αναι­ρε­τι­κό έλεγ­χο της πο­λύ­κρο­της υπό­θε­σης των δα­νειο­δο­τή­σε­ων της πρώην Εμπο­ρι­κής Τρά­πε­ζας της Ελ­λά­δος, σή­με­ρα Alpha Bank, έθεσε ο Άρειος Πάγος. Σύμ­φω­να με πλη­ρο­φο­ρί­ες της «δη­μο­κρα­τι­κής», το Ε΄ Ποι­νι­κό Τμήμα του ανώ­τα­του δι­κα­στη­ρί­ου, με την υπ’ αριθ­μόν 955/2026 από­φα­σή του που εκ­δό­θη­κε στις 13 Αυ­γού­στου 2026, απέρ­ρι­ψε τις 2 αι­τή­σεις αναί­ρε­σης που είχαν ασκη­θεί κατά της υπ’ αριθ­μόν 23/2025 από­φα­σης του Τρι­με­λούς Εφε­τεί­ου Δω­δε­κα­νή­σου Κα­κουρ­γη­μά­των Β΄ βαθ­μού. Η υπό­θε­ση είχε συ­ζη­τη­θεί στη δι­κά­σι­μο της 13ης Μαρ­τί­ου 2026 και η κρίση του δι­κα­στη­ρί­ου δη­μο­σιεύ­θη­κε 5 μήνες αρ­γό­τε­ρα, με το δια­τα­κτι­κό να είναι σαφές και κα­τη­γο­ρη­μα­τι­κό, καθώς απορ­ρί­πτει αμ­φό­τε­ρες τις αναι­ρέ­σεις.

Η από­φα­ση αυτή σφρα­γί­ζει δι­κα­στι­κά μια δια­δρο­μή που ξε­κί­νη­σε από κα­ταγ­γε­λία στις 26 Μαρ­τί­ου 2007 προς τις διω­κτι­κές αρχές και αφο­ρού­σε δα­νειο­δο­τή­σεις συ­νο­λι­κού ύψους 2.257.022 ευρώ από υπο­κα­τα­στή­μα­τα της Ρόδου, οι οποί­ες φέ­ρο­νται να στη­ρί­χθη­καν σε ψευδή στοι­χεία και δι­καιο­λο­γη­τι­κά αμ­φί­βο­λης γνη­σιό­τη­τας. Με την απόρ­ρι­ψη των αναι­ρέ­σε­ων, η δευ­τε­ρο­βάθ­μια κρίση του Εφε­τεί­ου Δω­δε­κα­νή­σου κα­θί­στα­ται πλέον αμε­τά­κλη­τη και οι ποι­νές που επι­βλή­θη­καν τον Απρί­λιο του 2025 απο­κτούν ορι­στι­κό χα­ρα­κτή­ρα.

Τι είχαν ζη­τή­σει οι αναι­ρε­σεί­ο­ντες

Οι δύο αι­τή­σεις αναί­ρε­σης είχαν ασκη­θεί στο τέλος του 2025 και στρέ­φο­νταν κατά της ίδιας εφε­τεια­κής από­φα­σης, κι­νού­με­νες ωστό­σο σε δια­φο­ρε­τι­κούς άξο­νες η κα­θε­μία. Η πρώτη είχε κα­τα­τε­θεί στις 22 Δε­κεμ­βρί­ου 2025 στο Δι­κα­στι­κό Κα­τά­στη­μα του Εφε­τεί­ου Δω­δε­κα­νή­σου για λο­γα­ρια­σμό κα­τα­δι­κα­σθεί­σας. Η επι­χει­ρη­μα­το­λο­γία της επι­κα­λού­νταν έλ­λει­ψη ει­δι­κής και εμπε­ρι­στα­τω­μέ­νης αι­τιο­λο­γί­ας, με τον ισχυ­ρι­σμό ότι το σκε­πτι­κό της προ­σβαλ­λό­με­νης από­φα­σης δεν εξη­γού­σε επαρ­κώς τον τρόπο θε­με­λί­ω­σης της κα­τάρ­τι­σης και της πλα­στό­τη­τας συ­γκε­κρι­μέ­νων εγ­γρά­φων και δεν απο­τύ­πω­νε με σα­φή­νεια την εξα­το­μι­κευ­μέ­νη συμ­με­το­χή της σε επι­μέ­ρους πε­ρι­στα­τι­κά. Πα­ράλ­λη­λα προ­βαλ­λό­ταν ισχυ­ρι­σμός για από­λυ­τη ακυ­ρό­τη­τα της δια­δι­κα­σί­ας, με αιχμή την ανά­γνω­ση και αξιο­ποί­η­ση σει­ράς απο­δει­κτι­κών εγ­γρά­φων παρά την ενα­ντί­ω­ση συ­γκα­τη­γο­ρου­μέ­νων, με­τα­ξύ των οποί­ων επι­στο­λή της 20ής Μαρ­τί­ου 2007 προς επι­θε­ω­ρη­τές της τρά­πε­ζας.

Η δεύ­τε­ρη αναί­ρε­ση είχε κα­τα­τε­θεί στις 29 Δε­κεμ­βρί­ου 2025 για λο­γα­ρια­σμό 68χρο­νου ημε­δα­πού, συ­ντα­ξιού­χου τρα­πε­ζι­κού υπαλ­λή­λου, ο οποί­ος είχε κα­τα­δι­κα­στεί σε ποινή κά­θειρ­ξης 5 ετών για κα­κουρ­γη­μα­τι­κή απι­στία με ζημία άνω των 120.000 ευρώ κατ’ εξα­κο­λού­θη­ση. Η υπε­ρα­σπι­στι­κή γραμ­μή δεν επι­χει­ρού­σε να επα­να­φέ­ρει τη δίκη στην ουσία, αλλά εστί­α­ζε σε 3 άξο­νες. Πρώ­τον, στην επί­κλη­ση έλ­λει­ψης ει­δι­κής και εμπε­ρι­στα­τω­μέ­νης αι­τιο­λο­γί­ας, με τη θέση ότι το σκε­πτι­κό εμ­φά­νι­ζε κενά σε κρί­σι­μα ζη­τή­μα­τα, όπως το ποιος διέ­θε­τε τη δια­χει­ρι­στι­κή εξου­σία που συν­δέ­ε­ται με την απι­στία και πώς θε­με­λιώ­νε­ται η απαι­τού­με­νη μορφή δόλου. Δεύ­τε­ρον, στην αρ­νη­τι­κή υπέρ­βα­ση εξου­σί­ας, λόγω της μη ανα­γνώ­ρι­σης ελα­φρυ­ντι­κού που, κατά την υπε­ρά­σπι­ση, είχε προ­βλη­θεί νο­μί­μως. Τρί­τον, στην εκ πλα­γί­ου πα­ρα­βί­α­ση ου­σια­στι­κής ποι­νι­κής διά­τα­ξης, με τον ισχυ­ρι­σμό ότι ασά­φειες, αντι­φά­σεις και λο­γι­κά κενά δυ­σχέ­ραι­ναν τον έλεγ­χο ορθής εφαρ­μο­γής του νόμου. Στο ίδιο κεί­με­νο ανα­πτυσ­σό­ταν και το σκέ­λος της ζη­μί­ας, με ανα­φο­ρά σε ποσό 1.826.000 ευρώ ως σύ­νο­λο χο­ρη­γη­θέ­ντων δα­νεί­ων που θε­ω­ρή­θη­καν επι­σφα­λή.

Κα­νέ­νας από τους προ­βαλ­λό­με­νους λό­γους δεν έγινε δε­κτός. Το ανώ­τα­το δι­κα­στή­ριο, μετά τη συ­ζή­τη­ση της 13ης Μαρ­τί­ου 2026, κα­τέ­λη­ξε στην απόρ­ρι­ψη αμ­φό­τε­ρων των αι­τή­σε­ων, επι­κυ­ρώ­νο­ντας στο σύ­νο­λό της την εφε­τεια­κή κρίση.

Η από­φα­ση που πλέον κα­θί­στα­ται αμε­τά­κλη­τη

Η υπ’ αριθ­μόν 23/2025 από­φα­ση του Τρι­με­λούς Εφε­τεί­ου Δω­δε­κα­νή­σου, η οποία εκ­δό­θη­κε τον Απρί­λιο του 2025 μετά την ολο­κλή­ρω­ση της δευ­τε­ρο­βάθ­μιας εκ­δί­κα­σης με 9 κα­τη­γο­ρού­με­νους, είχε δια­μορ­φώ­σει δια­φο­ρε­τι­κή ει­κό­να από την πρω­τό­δι­κη. Το δευ­τε­ρο­βάθ­μιο δι­κα­στή­ριο έκρι­νε ενό­χους 5 από τους 8 κα­τη­γο­ρού­με­νους που είχαν ασκή­σει έφεση, ενώ 1 έφεση απορ­ρί­φθη­κε ως ανυ­πο­στή­ρι­κτη και 3 κα­τη­γο­ρού­με­νοι κρί­θη­καν αθώοι. Σε όλους τους κα­τα­δι­κα­σθέ­ντες ανα­γνω­ρί­στη­κε το ελα­φρυ­ντι­κό της μη εύ­λο­γης διάρ­κειας της ποι­νι­κής δια­δι­κα­σί­ας, που δεν οφεί­λε­ται σε υπαι­τιό­τη­τα του κα­τη­γο­ρου­μέ­νου, ενώ σε 2 εξ αυτών ανα­γνω­ρί­στη­κε επι­πλέ­ον το ελα­φρυ­ντι­κό της με­τέ­πει­τα καλής συ­μπε­ρι­φο­ράς. Στο επί­πε­δο των ποι­νών, επι­βλή­θη­κε κά­θειρ­ξη 6 ετών σε 1 κα­τη­γο­ρού­με­νο και κά­θειρ­ξη 5 ετών σε 4 ακόμη.

Στον πρώτο βαθμό η αριθ­μη­τι­κή ήταν δια­φο­ρε­τι­κή, με 10 κα­τα­δί­κες και 9 αθω­ώ­σεις, ενώ οι ποι­νές είχαν φτά­σει έως και την κά­θειρ­ξη 9 ετών, σε ορι­σμέ­νες πε­ρι­πτώ­σεις χωρίς ανα­στο­λή. Το πρω­τό­δι­κο δι­κα­στή­ριο είχε κα­τα­λή­ξει σε ενο­χές για κα­κουρ­γη­μα­τι­κή πλα­στο­γρα­φία, είχε με­τα­τρέ­ψει την κα­τη­γο­ρία της εγκλη­μα­τι­κής ορ­γά­νω­σης σε συμ­μο­ρία, παύ­ο­ντας τη δίωξη λόγω πα­ρα­γρα­φής στο σκέ­λος αυτό, ενώ για τρα­πε­ζι­κό υπάλ­λη­λο είχε κρι­θεί ενοχή για απι­στία κατ’ επι­τρε­πτή με­τα­βο­λή της κα­τη­γο­ρί­ας.

Η ιδιαί­τε­ρη πε­ρί­πτω­ση του 68χρο­νου με το «βρα­χιο­λά­κι»

Η απορ­ρι­πτι­κή κρίση του Αρεί­ου Πάγου απο­κτά πρό­σθε­το εν­δια­φέ­ρον για τον 68χρονο συ­ντα­ξιού­χο τρα­πε­ζι­κό υπάλ­λη­λο, καθώς εκ­δό­θη­κε λίγες μόλις ημέ­ρες μετά από μια άλλη, ευ­νοϊ­κή για τον ίδιο, δι­κα­στι­κή εξέ­λι­ξη. Στις 4 Αυ­γού­στου 2026 το Δι­κα­στι­κό Συμ­βού­λιο Πλημ­με­λειο­δι­κών Κω, με το υπ’ αριθ­μόν 131/2026 βού­λευ­μά του, είχε δια­τά­ξει την από­λυ­σή του από το Κα­τά­στη­μα Κρά­τη­σης Κω υπό τον όρο της κατ’ οίκον έκτι­σης του υπο­λοί­που της ποι­νής του με ηλε­κτρο­νι­κή επι­τή­ρη­ση στην κα­τοι­κία του στη Ρόδο, σε μια από­φα­ση που είχε κα­τα­γρα­φεί ως η πρώτη εφαρ­μο­γή του θε­σμού στα Δω­δε­κά­νη­σα.

Ο 68χρο­νος κρα­τεί­ται από τις 11 Απρι­λί­ου 2025 και, με τον ευ­ερ­γε­τι­κό υπο­λο­γι­σμό των ημε­ρών ερ­γα­σί­ας, έχει εκτί­σει συ­νο­λι­κά 2 έτη και 10 μήνες, με τον πραγ­μα­τι­κό χρόνο κρά­τη­σης να ανέρ­χε­ται σε 1 έτος και 2 ημέ­ρες. Το υπό­λοι­πο της ποι­νής που κα­λεί­ται να εκτί­σει στην κα­τοι­κία του ανέρ­χε­ται σε 2 έτη και 2 μήνες, υπό τον πρό­σθε­το όρο της απα­γό­ρευ­σης εξό­δου από τη χώρα. Το βού­λευ­μα εκεί­νο δεν άπτο­νταν της ου­σί­ας της υπό­θε­σης, αλλά ρύθ­μι­ζε απο­κλει­στι­κά τον τρόπο έκτι­σης της ποι­νής, καθώς ο νόμος δεν απαι­τεί η κα­τα­δί­κη να έχει κα­τα­στεί αμε­τά­κλη­τη για τη χο­ρή­γη­ση της από­λυ­σης με ηλε­κτρο­νι­κή επι­τή­ρη­ση. Με την από­φα­ση όμως του Αρεί­ου Πάγου, η εκ­κρε­μό­τη­τα που συ­νό­δευε την κα­τα­δί­κη του αί­ρε­ται ορι­στι­κά και η ποινή του απο­κτά αμε­τά­κλη­το χα­ρα­κτή­ρα, χωρίς αυτό να με­τα­βάλ­λει το κα­θε­στώς της κατ’ οίκον έκτι­σης που έχει ήδη δια­τα­χθεί.

Το ιστο­ρι­κό μιας υπό­θε­σης 2 δε­κα­ε­τιών

Η υπό­θε­ση που έμει­νε γνω­στή στη Ρόδο ως το σκάν­δα­λο της πρώην Εμπο­ρι­κής Τρά­πε­ζας ξε­κί­νη­σε από κα­ταγ­γε­λία που υπο­βλή­θη­κε στις 26 Μαρ­τί­ου 2007 στην Υπο­διεύ­θυν­ση Δί­ω­ξης Οι­κο­νο­μι­κών Εγκλη­μά­των από σύμ­βου­λο της Διεύ­θυν­σης Επι­θε­ώ­ρη­σης της τότε τρά­πε­ζας. Η κα­ταγ­γε­λία πε­ριέ­γρα­φε πρα­κτι­κές δα­νειο­δο­τή­σε­ων με δι­καιο­λο­γη­τι­κά που δεν έπει­θαν ως προς τη γνη­σιό­τη­τά τους, καθώς και ευ­ρή­μα­τα για ει­σο­δή­μα­τα, ερ­γο­δό­τες και στοι­χεία δια­μο­νής που δεν επι­βε­βαιώ­νο­νταν, με με­τα­γε­νέ­στε­ρη επι­δεί­νω­ση των οι­κο­νο­μι­κών δε­δο­μέ­νων των δα­νειο­λη­πτών μετά την εκτα­μί­ευ­ση.

Το κα­τη­γο­ρη­τή­ριο είχε απο­δώ­σει συ­γκρό­τη­ση εγκλη­μα­τι­κής ορ­γά­νω­σης από κοι­νού, πλα­στο­γρα­φία με σκο­πού­με­νο όφε­λος άνω των 120.000 ευρώ από κοι­νού και απάτη με ζημία άνω των 120.000 ευρώ από κοι­νού, με το υλικό της υπό­θε­σης να συν­δέ­ε­ται με αγο­ρές ακι­νή­των και αγρο­τε­μα­χί­ων και με τη δια­δρο­μή των εκτα­μιευ­μέ­νων ποσών. Κατά την προ­α­νά­κρι­ση είχαν κα­τα­γρα­φεί ανα­φο­ρές για πρα­κτι­κές προ­σέγ­γι­σης προ­σώ­πων με οι­κο­νο­μι­κή ανά­γκη και υπο­σχέ­σεις αμοι­βών 20.000 ή 5.000 ευρώ για τη συμ­με­το­χή τους σε αι­τή­σεις δα­νεί­ων, ενώ από εσω­τε­ρι­κούς ελέγ­χους είχε ανα­δει­χθεί, κατά τα ανα­φε­ρό­με­να, δια­δρο­μή χρη­μά­των με ενυ­πό­γρα­φες εντο­λές δα­νειο­λη­πτών προς λο­γα­ρια­σμό τα­μιευ­τη­ρί­ου με δι­καιού­χο έναν εκ των κα­τη­γο­ρου­μέ­νων.

Με την από­φα­ση 955/2026 του Αρεί­ου Πάγου, η δι­κα­στι­κή πε­ρι­πέ­τεια που ξε­κί­νη­σε το 2007 και πέ­ρα­σε από 2 βαθ­μούς ου­σια­στι­κής κρί­σης φτά­νει στο θε­σμι­κό της τέλος, 19 και πλέον χρό­νια μετά την πρώτη κα­ταγ­γε­λία, με τις κα­τα­δί­κες του δεύ­τε­ρου βαθ­μού να απο­τε­λούν πλέον την ορι­στι­κή και αμε­τά­κλη­τη αλή­θεια της υπό­θε­σης για την ελ­λη­νι­κή δι­καιο­σύ­νη.