Ο Αρειος Πάγος απέρριψε τις αναιρέσεις και οριστικοποίησε τις καταδίκες για τις δανειοδοτήσεις της πρώην Εμπορικής

• Με την υπ’ αριθμόν 955/2026 απόφαση του Ε΄ Ποινικού Τμήματος, που εκδόθηκε στις 13 Αυγούστου 2026, το ανώτατο δικαστήριο απέρριψε και τις 2 αιτήσεις αναίρεσης κατά της απόφασης 23/2025 του Τριμελούς Εφετείου Δωδεκανήσου Β΄ βαθμού, κλείνοντας τον αναιρετικό κύκλο μιας υπόθεσης που ταλαιπωρεί τη Ρόδο για σχεδόν 2 δεκαετίες

Τέλος στον αναιρετικό έλεγχο της πολύκροτης υπόθεσης των δανειοδοτήσεων της πρώην Εμπορικής Τράπεζας της Ελλάδος, σήμερα Alpha Bank, έθεσε ο Άρειος Πάγος. Σύμφωνα με πληροφορίες της «δημοκρατικής», το Ε΄ Ποινικό Τμήμα του ανώτατου δικαστηρίου, με την υπ’ αριθμόν 955/2026 απόφασή του που εκδόθηκε στις 13 Αυγούστου 2026, απέρριψε τις 2 αιτήσεις αναίρεσης που είχαν ασκηθεί κατά της υπ’ αριθμόν 23/2025 απόφασης του Τριμελούς Εφετείου Δωδεκανήσου Κακουργημάτων Β΄ βαθμού. Η υπόθεση είχε συζητηθεί στη δικάσιμο της 13ης Μαρτίου 2026 και η κρίση του δικαστηρίου δημοσιεύθηκε 5 μήνες αργότερα, με το διατακτικό να είναι σαφές και κατηγορηματικό, καθώς απορρίπτει αμφότερες τις αναιρέσεις.
Η απόφαση αυτή σφραγίζει δικαστικά μια διαδρομή που ξεκίνησε από καταγγελία στις 26 Μαρτίου 2007 προς τις διωκτικές αρχές και αφορούσε δανειοδοτήσεις συνολικού ύψους 2.257.022 ευρώ από υποκαταστήματα της Ρόδου, οι οποίες φέρονται να στηρίχθηκαν σε ψευδή στοιχεία και δικαιολογητικά αμφίβολης γνησιότητας. Με την απόρριψη των αναιρέσεων, η δευτεροβάθμια κρίση του Εφετείου Δωδεκανήσου καθίσταται πλέον αμετάκλητη και οι ποινές που επιβλήθηκαν τον Απρίλιο του 2025 αποκτούν οριστικό χαρακτήρα.
Τι είχαν ζητήσει οι αναιρεσείοντες
Οι δύο αιτήσεις αναίρεσης είχαν ασκηθεί στο τέλος του 2025 και στρέφονταν κατά της ίδιας εφετειακής απόφασης, κινούμενες ωστόσο σε διαφορετικούς άξονες η καθεμία. Η πρώτη είχε κατατεθεί στις 22 Δεκεμβρίου 2025 στο Δικαστικό Κατάστημα του Εφετείου Δωδεκανήσου για λογαριασμό καταδικασθείσας. Η επιχειρηματολογία της επικαλούνταν έλλειψη ειδικής και εμπεριστατωμένης αιτιολογίας, με τον ισχυρισμό ότι το σκεπτικό της προσβαλλόμενης απόφασης δεν εξηγούσε επαρκώς τον τρόπο θεμελίωσης της κατάρτισης και της πλαστότητας συγκεκριμένων εγγράφων και δεν αποτύπωνε με σαφήνεια την εξατομικευμένη συμμετοχή της σε επιμέρους περιστατικά. Παράλληλα προβαλλόταν ισχυρισμός για απόλυτη ακυρότητα της διαδικασίας, με αιχμή την ανάγνωση και αξιοποίηση σειράς αποδεικτικών εγγράφων παρά την εναντίωση συγκατηγορουμένων, μεταξύ των οποίων επιστολή της 20ής Μαρτίου 2007 προς επιθεωρητές της τράπεζας.
Η δεύτερη αναίρεση είχε κατατεθεί στις 29 Δεκεμβρίου 2025 για λογαριασμό 68χρονου ημεδαπού, συνταξιούχου τραπεζικού υπαλλήλου, ο οποίος είχε καταδικαστεί σε ποινή κάθειρξης 5 ετών για κακουργηματική απιστία με ζημία άνω των 120.000 ευρώ κατ’ εξακολούθηση. Η υπερασπιστική γραμμή δεν επιχειρούσε να επαναφέρει τη δίκη στην ουσία, αλλά εστίαζε σε 3 άξονες. Πρώτον, στην επίκληση έλλειψης ειδικής και εμπεριστατωμένης αιτιολογίας, με τη θέση ότι το σκεπτικό εμφάνιζε κενά σε κρίσιμα ζητήματα, όπως το ποιος διέθετε τη διαχειριστική εξουσία που συνδέεται με την απιστία και πώς θεμελιώνεται η απαιτούμενη μορφή δόλου. Δεύτερον, στην αρνητική υπέρβαση εξουσίας, λόγω της μη αναγνώρισης ελαφρυντικού που, κατά την υπεράσπιση, είχε προβληθεί νομίμως. Τρίτον, στην εκ πλαγίου παραβίαση ουσιαστικής ποινικής διάταξης, με τον ισχυρισμό ότι ασάφειες, αντιφάσεις και λογικά κενά δυσχέραιναν τον έλεγχο ορθής εφαρμογής του νόμου. Στο ίδιο κείμενο αναπτυσσόταν και το σκέλος της ζημίας, με αναφορά σε ποσό 1.826.000 ευρώ ως σύνολο χορηγηθέντων δανείων που θεωρήθηκαν επισφαλή.
Κανένας από τους προβαλλόμενους λόγους δεν έγινε δεκτός. Το ανώτατο δικαστήριο, μετά τη συζήτηση της 13ης Μαρτίου 2026, κατέληξε στην απόρριψη αμφότερων των αιτήσεων, επικυρώνοντας στο σύνολό της την εφετειακή κρίση.

Η απόφαση που πλέον καθίσταται αμετάκλητη
Η υπ’ αριθμόν 23/2025 απόφαση του Τριμελούς Εφετείου Δωδεκανήσου, η οποία εκδόθηκε τον Απρίλιο του 2025 μετά την ολοκλήρωση της δευτεροβάθμιας εκδίκασης με 9 κατηγορούμενους, είχε διαμορφώσει διαφορετική εικόνα από την πρωτόδικη. Το δευτεροβάθμιο δικαστήριο έκρινε ενόχους 5 από τους 8 κατηγορούμενους που είχαν ασκήσει έφεση, ενώ 1 έφεση απορρίφθηκε ως ανυποστήρικτη και 3 κατηγορούμενοι κρίθηκαν αθώοι. Σε όλους τους καταδικασθέντες αναγνωρίστηκε το ελαφρυντικό της μη εύλογης διάρκειας της ποινικής διαδικασίας, που δεν οφείλεται σε υπαιτιότητα του κατηγορουμένου, ενώ σε 2 εξ αυτών αναγνωρίστηκε επιπλέον το ελαφρυντικό της μετέπειτα καλής συμπεριφοράς. Στο επίπεδο των ποινών, επιβλήθηκε κάθειρξη 6 ετών σε 1 κατηγορούμενο και κάθειρξη 5 ετών σε 4 ακόμη.
Στον πρώτο βαθμό η αριθμητική ήταν διαφορετική, με 10 καταδίκες και 9 αθωώσεις, ενώ οι ποινές είχαν φτάσει έως και την κάθειρξη 9 ετών, σε ορισμένες περιπτώσεις χωρίς αναστολή. Το πρωτόδικο δικαστήριο είχε καταλήξει σε ενοχές για κακουργηματική πλαστογραφία, είχε μετατρέψει την κατηγορία της εγκληματικής οργάνωσης σε συμμορία, παύοντας τη δίωξη λόγω παραγραφής στο σκέλος αυτό, ενώ για τραπεζικό υπάλληλο είχε κριθεί ενοχή για απιστία κατ’ επιτρεπτή μεταβολή της κατηγορίας.
Η ιδιαίτερη περίπτωση του 68χρονου με το «βραχιολάκι»
Η απορριπτική κρίση του Αρείου Πάγου αποκτά πρόσθετο ενδιαφέρον για τον 68χρονο συνταξιούχο τραπεζικό υπάλληλο, καθώς εκδόθηκε λίγες μόλις ημέρες μετά από μια άλλη, ευνοϊκή για τον ίδιο, δικαστική εξέλιξη. Στις 4 Αυγούστου 2026 το Δικαστικό Συμβούλιο Πλημμελειοδικών Κω, με το υπ’ αριθμόν 131/2026 βούλευμά του, είχε διατάξει την απόλυσή του από το Κατάστημα Κράτησης Κω υπό τον όρο της κατ’ οίκον έκτισης του υπολοίπου της ποινής του με ηλεκτρονική επιτήρηση στην κατοικία του στη Ρόδο, σε μια απόφαση που είχε καταγραφεί ως η πρώτη εφαρμογή του θεσμού στα Δωδεκάνησα.
Ο 68χρονος κρατείται από τις 11 Απριλίου 2025 και, με τον ευεργετικό υπολογισμό των ημερών εργασίας, έχει εκτίσει συνολικά 2 έτη και 10 μήνες, με τον πραγματικό χρόνο κράτησης να ανέρχεται σε 1 έτος και 2 ημέρες. Το υπόλοιπο της ποινής που καλείται να εκτίσει στην κατοικία του ανέρχεται σε 2 έτη και 2 μήνες, υπό τον πρόσθετο όρο της απαγόρευσης εξόδου από τη χώρα. Το βούλευμα εκείνο δεν άπτονταν της ουσίας της υπόθεσης, αλλά ρύθμιζε αποκλειστικά τον τρόπο έκτισης της ποινής, καθώς ο νόμος δεν απαιτεί η καταδίκη να έχει καταστεί αμετάκλητη για τη χορήγηση της απόλυσης με ηλεκτρονική επιτήρηση. Με την απόφαση όμως του Αρείου Πάγου, η εκκρεμότητα που συνόδευε την καταδίκη του αίρεται οριστικά και η ποινή του αποκτά αμετάκλητο χαρακτήρα, χωρίς αυτό να μεταβάλλει το καθεστώς της κατ’ οίκον έκτισης που έχει ήδη διαταχθεί.

Το ιστορικό μιας υπόθεσης 2 δεκαετιών
Η υπόθεση που έμεινε γνωστή στη Ρόδο ως το σκάνδαλο της πρώην Εμπορικής Τράπεζας ξεκίνησε από καταγγελία που υποβλήθηκε στις 26 Μαρτίου 2007 στην Υποδιεύθυνση Δίωξης Οικονομικών Εγκλημάτων από σύμβουλο της Διεύθυνσης Επιθεώρησης της τότε τράπεζας. Η καταγγελία περιέγραφε πρακτικές δανειοδοτήσεων με δικαιολογητικά που δεν έπειθαν ως προς τη γνησιότητά τους, καθώς και ευρήματα για εισοδήματα, εργοδότες και στοιχεία διαμονής που δεν επιβεβαιώνονταν, με μεταγενέστερη επιδείνωση των οικονομικών δεδομένων των δανειοληπτών μετά την εκταμίευση.
Το κατηγορητήριο είχε αποδώσει συγκρότηση εγκληματικής οργάνωσης από κοινού, πλαστογραφία με σκοπούμενο όφελος άνω των 120.000 ευρώ από κοινού και απάτη με ζημία άνω των 120.000 ευρώ από κοινού, με το υλικό της υπόθεσης να συνδέεται με αγορές ακινήτων και αγροτεμαχίων και με τη διαδρομή των εκταμιευμένων ποσών. Κατά την προανάκριση είχαν καταγραφεί αναφορές για πρακτικές προσέγγισης προσώπων με οικονομική ανάγκη και υποσχέσεις αμοιβών 20.000 ή 5.000 ευρώ για τη συμμετοχή τους σε αιτήσεις δανείων, ενώ από εσωτερικούς ελέγχους είχε αναδειχθεί, κατά τα αναφερόμενα, διαδρομή χρημάτων με ενυπόγραφες εντολές δανειοληπτών προς λογαριασμό ταμιευτηρίου με δικαιούχο έναν εκ των κατηγορουμένων.
Με την απόφαση 955/2026 του Αρείου Πάγου, η δικαστική περιπέτεια που ξεκίνησε το 2007 και πέρασε από 2 βαθμούς ουσιαστικής κρίσης φτάνει στο θεσμικό της τέλος, 19 και πλέον χρόνια μετά την πρώτη καταγγελία, με τις καταδίκες του δεύτερου βαθμού να αποτελούν πλέον την οριστική και αμετάκλητη αλήθεια της υπόθεσης για την ελληνική δικαιοσύνη.