Ρύθμιση οφειλών στον e-ΕΦΚΑ και όχι «κυνήγι» των οφειλετών από ιδιωτικές εταιρίες

Δικαιο­λο­γη­μένη δυσα­ρέ­σκεια και εύλογες αμφι­βο­λίες περί της απο­τε­λε­σμα­τι­κό­τη­τας της προ­κα­λεί στο σύνολο του επι­χει­ρη­μα­τι­κού κόσμου η πρόθεση σύμπρα­ξης του e – ΕΦΚΑ με ιδιω­τι­κές εται­ρείες για την δια­χεί­ριση των ληξι­πρό­θε­σμων ασφα­λι­στι­κών εισφο­ρών του ΚΕΑΟ.

Η ΕΣΕΕ με επι­στολή της προς τον Πρόεδρο, τους ειση­γη­τές και τα μέλη της Διαρ­κούς Επι­τρο­πής της Βουλής στην οποία έχει τεθεί προς συζή­τηση η επίμαχη διάταξη αφενός επι­ση­μαί­νει ότι το εν λόγω άρθρο δεν υπήρχε στη δημόσια δια­βού­λευση, αφε­τέ­ρου υπεν­θυ­μί­ζει πως η μέχρι σήμερα οδυνηρή εμπει­ρία διδά­σκει την σε καθη­με­ρινή βάση επίμονη και με απρεπή τρόπο τηλε­φω­νική ενό­χληση των εμπόρων από εισπρα­κτι­κές εται­ρείες. Γι’ αυτό και η προ­φα­σι­ζό­μενη βελ­τί­ωση της εισπρα­ξι­μό­τη­τας του e – ΕΦΚΑ όχι μόνο δεν πρό­κει­ται να επι­βε­βαιω­θεί στην πράξη αλλά του­να­ντίον και εξαι­τίας της επι­πλέον πίεσης θα οδη­γή­σει σε περαι­τέρω συρ­ρί­κνωση του εγχώ­ριου επι­χει­ρείν.

Η ΕΣΕΕ υπο­γραμ­μί­ζει πως η συνεχής διό­γκωση των χρεών, τα οποία ανήλθαν συνο­λικά στα τέλη του 2024 στα 49,3 δις ευρώ εκ των οποίων τα 13,9 δις ευρώ ανήκουν σε ασφα­λι­σμέ­νους του πρώην ΟΑΕΕ, δεν οφεί­λε­ται επ’ ουδενί στους οφει­λέ­τες και στις μικρο­με­σαίες επι­χει­ρή­σεις απ’ όπου επί το πλεί­στον επι­χει­ρούν. Άλλωστε, το γεγονός πως όσοι χρω­στούν ποσά ύψους έως 30.000 ευρώ, που απο­τε­λούν τη συντρι­πτική πλειο­ψη­φία των υπό­χρεων (το 87% επί των περίπου 2,16 εκ. οφει­λε­τών) και αντα­να­κλούν  μόλις το 26,2% του συνο­λι­κού χρέους προς τον e – ΕΦΚΑ, μαρτυρά την αντι­κει­με­νική αδυ­να­μία αντα­πό­κρι­σης στις συνεχώς διο­γκού­με­νες υπο­χρε­ώ­σεις που δημιούρ­γη­σαν οι δια­δο­χι­κές κρίσεις (χρέους, υγειο­νο­μι­κής, ενερ­γεια­κής).

Σε αυτό το πλαίσιο η ΕΣΕΕ τονίζει πως ο εντο­πι­σμός των στρα­τη­γι­κών κακο­πλη­ρω­τών αλλά και η συμ­μόρ­φωση των μεγα­λο­ο­φει­λε­τών θα έπρεπε υπό κανο­νι­κές συν­θή­κες να ήταν η κύρια και αδια­πραγ­μά­τευτη προ­τε­ραιό­τητα, καθώς οι σύγ­χρο­νες ελεγ­κτι­κές πρα­κτι­κές και η αξιο­ποί­ηση ψηφιακά προηγ­μέ­νων εργα­λείων και εφαρ­μο­γών, όπως εκείνες της τεχνη­τής νοη­μο­σύ­νης/ηλε­κτρο­νι­κών βιβλίων-διασταυρώσεων, θα ενί­σχυαν το αίσθημα της ισό­τι­μης και δίκαιης αντι­με­τώ­πι­σης των υπό­χρεων. Περαι­τέρω, σημειώ­νε­ται στην Επι­στολή, «η δυνα­τό­τητα πρό­σβα­σης ιδιω­τι­κών εται­ρειών σε ευαί­σθητα προ­σω­πικά δεδο­μένα και πλη­ρο­φο­ρίες, εγκυ­μο­νεί κιν­δύ­νους με νομικές μάλιστα προ­ε­κτά­σεις και κυρώ­σεις κατά του εθνικού ασφα­λι­στι­κού φορέα, εξαι­τίας παρα­βί­α­σης του υφι­στά­με­νου σχε­τι­κού νομο­θε­τι­κού πλαι­σίου (προ­στα­σία δεδο­μέ­νων/GDPR)».

Για όλους τους παρα­πάνω λόγους η ΕΣΕΕ ζητά την από­συρση του επί­μα­χου άρθρου 215 και την αντι­κα­τά­στασή του από τις 2 πάγιες, ορθο­λο­γι­κές και αντα­πο­κρι­νό­με­νες στα αιτή­ματα της αγοράς, θέσεις της Συνο­μο­σπον­δίας. Συγκε­κρι­μένα:

Τη θέσπιση μίας διευ­ρυ­μέ­νης και ρεα­λι­στι­κής ρύθ­μι­σης οφειλών, ασφα­λι­στι­κών και φορο­λο­γι­κών, στο Δημόσιο σε έως 100 (ή 120) μηνιαίες δόσεις, με στα­θε­ρές και κοινές επι­το­κια­κές επι­βα­ρύν­σεις στα επίπεδα του 3% – 4%. Με αυτόν τον τρόπο, θα δοθεί η ευκαι­ρία να ρυθ­μί­σουν τα χρέη τους οι μικρές επι­χει­ρή­σεις που επι­θυ­μούν αλλά λόγω της οικο­νο­μι­κής ασφυ­ξίας που υφί­στα­νται δεν μπορούν να διευ­θε­τή­σουν τις υπο­χρε­ώ­σεις τους, απο­κτώ­ντας μία περιο­ρι­σμένη αλλά άκρως απα­ραί­τητη για την επι­βί­ωσή τους ρευ­στό­τητα.

Η απο­κα­τά­σταση της εμπι­στο­σύ­νης προς τον ενιαίο ασφα­λι­στικό φορέα θα κατα­στεί εφικτή μονάχα εάν λάβουν τέλος οι παρά­λο­γες και άδικες οικο­νο­μι­κές επι­βα­ρύν­σεις των οφει­λε­τών από τα πρό­σθετα τέλη, τόκους και προ­σαυ­ξή­σεις, επί των ποσών της κύριας οφειλής. Το γεγονός πως τα τελευ­ταία εκτι­μώ­νται στο 39,9% επί του συνο­λι­κού χρέους των 49,3 δις ευρώ χρήζει εξορ­θο­λο­γι­σμού και επείγει η επα­να­φορά του καταρ­γη­θέ­ντος από το 2013 ανώ­τα­του ορίου ανα­το­κι­σμού των ληξι­πρό­θε­σμων οφειλών που δεν έχουν υπαχθεί σε ρύθμιση.

Υπο­γραμ­μί­ζε­ται πως η επα­νε­νερ­γο­ποί­ηση του συγκε­κρι­μέ­νου ορίου της τάξεως του 100% επί της αξίας των οφει­λό­με­νων ασφα­λι­στι­κών εισφο­ρών θα περιο­ρί­σει αισθητά το με γεω­με­τρική πρόοδο αυξα­νό­μενο συνο­λικό χρέος, καθώς το εφαρ­μο­ζό­μενο σήμερα επι­τό­κιο αρρύθ­μι­στων οφειλών ύψους 8,5% κρί­νε­ται ως κατα­χρη­στικό και σε κάθε περί­πτωση εκτός πραγ­μα­τι­κό­τη­τας.