Νέες ρυθμίσεις στον εξωδικαστικό μηχανισμό υπέρ των οφειλετών. – Ομιλία του Γιάννη Παππά στο νομοσχέδιο του Υπουργείου Οικονομικών

Την προ­σή­λωσή του σε μια πολι­τική που δεν εξα­ντλεί­ται στη θεωρία αλλά δίνει πρα­κτι­κές, δίκαιες και ρεα­λι­στι­κές λύσεις στα καθη­με­ρινά προ­βλή­ματα των πολιτών, υπο­γράμ­μισε από το βήμα της Βουλής ο Βου­λευ­τής Δωδε­κα­νή­σου, Ιωάννης Παππάς, κατά τη συζή­τηση του νομο­σχε­δίου του Υπουρ­γείου Οικο­νο­μι­κών

Όπως ανέφερε ο πρώην Υφυ­πουρ­γός Ναυ­τι­λίας και Νησιω­τι­κής Πολι­τι­κής Γιάννης Παππάς: «Η πολι­τική δεν είναι ούτε για να ανα­κυ­κλώ­νουμε εντυ­πώ­σεις, ούτε για να είμαστε μίζεροι. Είναι λει­τούρ­γημα. Είναι καθήκον απέ­να­ντι στην κοι­νω­νία. Και η δική μας ευθύνη είναι να προ­χω­ράμε, να δημιουρ­γούμε, όχι να καθυ­στε­ρούμε».

Ο κ. Παππάς χαι­ρέ­τισε το περιε­χό­μενο του νομο­σχε­δίου, σημειώ­νο­ντας ότι περι­λαμ­βά­νει ουσια­στι­κές ρυθ­μί­σεις για την ενί­σχυση της στα­θε­ρό­τη­τας και της ανά­πτυ­ξης, μέσα από ρεα­λι­στικά εργα­λεία στή­ρι­ξης. Στάθηκε ιδιαί­τερα στον εξω­δι­κα­στικό μηχα­νι­σμό ρύθ­μι­σης οφειλών, υπο­γραμ­μί­ζο­ντας πως πλέον:

•          Διευ­ρύ­νο­νται τα όρια ένταξης,

•          Δίνεται η δυνα­τό­τητα ρύθ­μι­σης χωρίς πτώ­χευση,

•          Ενι­σχύ­ε­ται η θέση του οφει­λέτη απέ­να­ντι στους πιστω­τές,

•          Μπαίνει τέλος στην αιφ­νι­δια­στική κατά­σχεση περιου­σιών.

Στο ίδιο πλαίσιο εντάσ­σε­ται και η σημα­ντική τρο­πο­λο­γία που εισήχθη στο νομο­σχέ­διο, και αφορά τη δυνα­τό­τητα νομι­μο­ποί­η­σης ή αντι­κα­τά­στα­σης κατα­σκευών όπως πέρ­γκο­λες, σκιερά και τέντες σε λιμε­νι­κές ζώνες. Μια ρύθμιση που δίνει λύση σε δεκάδες επαγ­γελ­μα­τίες των νησιών, που επί χρόνια λει­τουρ­γού­σαν υπό αβε­βαιό­τητα.

«Δεν μπο­ρούμε να αγνο­ούμε την πραγ­μα­τι­κό­τητα. Η ρύθμιση αυτή στη­ρί­ζει τις τοπικές κοι­νω­νίες, χωρίς να θίγει το δημόσιο συμ­φέ­ρον και το περι­βάλ­λον. Είναι μια κίνηση κοινής λογικής και κοι­νω­νι­κής ευθύνης», δήλωσε ο κ. Παππάς.

Ολο­κλη­ρώ­νο­ντας, ο Βου­λευ­τής Δωδε­κα­νή­σου επε­σή­μανε τον κίνδυνο της πολι­τι­κής υπο­κρι­σίας και επι­τέ­θηκε σε όσους επι­χει­ρούν να καπη­λευ­τούν την αγωνία της κοι­νω­νίας, επι­λέ­γο­ντας την τοξι­κό­τητα ως εργα­λείο πολι­τι­κής επι­βί­ω­σης:

«Δεν θα επι­τρέ­ψουμε η πολι­τική να γίνει θέατρο, για να παίξουν κάποιοι που νομί­ζουν πως είναι καλοί ηθο­ποιοί. Δεν θα επι­τρέ­ψουμε να επι­στρέ­ψουμε σε εποχές δήθεν επα­να­στα­τι­κής καθα­ρό­τη­τας, που στο τέλος μόνο συντρίμ­μια άφησαν πίσω. Όσοι μεμ­ψι­μοι­ρούν  ή νιώθουν κου­ρα­σμέ­νοι και κακό­μοι­ροι να μας αδειά­σουν τη γωνιά. Εμείς είμαστε εδώ για να τρα­βή­ξουμε “κουπί” και να πάμε τη χώρα μπροστά».

Η ομιλία ανα­λυ­τικά:

ΙΩΑΝΝΗΣ ΠΑΠΠΑΣ: Ευχα­ρι­στώ πάρα πολύ, κύριε Πρόεδρε.

Κύριε Υπουργέ, κυρίες και κύριοι συνά­δελ­φοι, συζη­τάμε σήμερα εδώ, όχι απλώς για να δια­βά­σουμε άρθρα και δια­τά­ξεις. Βρι­σκό­μα­στε στον ναό της δημο­κρα­τίας για να κάνουμε αυτό που ο λαός περι­μέ­νει από εμάς, να δίνουμε λύσεις σε υπαρκτά προ­βλή­ματα της κοι­νω­νίας και της οικο­νο­μίας, να παίρ­νουμε απο­φά­σεις, να σχε­διά­ζουμε και να εφαρ­μό­ζουμε πολι­τι­κές που θα βελ­τιώ­σουν την καθη­με­ρι­νό­τητα των πολιτών.

Η πολι­τική δεν είναι για να ανα­κυ­κλώ­νουμε εντυ­πώ­σεις, ούτε για να κατα­σκευά­ζουμε συγκρού­σεις εκεί που δεν υπάρ­χουν, ούτε για να είμαστε μίζεροι. Η πολι­τική είναι λει­τούρ­γημα, είναι ευθύνη. Και η δική μας ευθύνη είναι να προ­χω­ράμε, να δημιουρ­γούμε, όχι να καθυ­στε­ρούμε.

Το παρόν νομο­σχέ­διο του Υπουρ­γείου Εθνικής Οικο­νο­μίας και Οικο­νο­μι­κών απο­τε­λεί ένα κρίσιμο βήμα για τον εκσυγ­χρο­νι­σμό του ανα­πτυ­ξια­κού μας μοντέλο. Προάγει τη στα­θε­ρό­τητα που χρειά­ζε­ται η χώρα για να προ­σελ­κύ­σει επεν­δύ­σεις. Και πάνω απ’ όλα, ενσω­μα­τώ­νει μια σειρά από δια­τά­ξεις που έχουν άμεσο αντί­κτυπο στη καθη­με­ρι­νό­τητα των πολιτών.

Θα μου επι­τρέ­ψετε να σταθώ ιδιαί­τερα στον εξω­δι­κα­στικό μηχα­νι­σμό ρύθ­μι­σης χρεών. Η κοι­νω­νία μας ζητά λύσεις, όχι λόγια, όχι θεωρίες. Και αυτό ακριβώς κάνουμε. Διπλα­σιά­ζουμε τα όρια στα εισο­δή­ματα και την περιου­σία, ώστε το 85% των αιτού­ντων να εντάσ­σε­ται πλέον στον εξω­δι­κα­στικό μηχα­νι­σμό. Θέτουμε υπο­χρέ­ωση στους πιστω­τές να κατα­θέ­τουν ρύθμιση του­λά­χι­στον τρεις μήνες πριν από κάθε πλει­στη­ρια­σμό, γιατί κανείς δεν πρέπει να αιφ­νι­διά­ζε­ται. Δίνουμε δυνα­τό­τητα απαλ­λα­γής από τα χρέη χωρίς πτώ­χευση μέσω απλής δικα­στι­κής πράξης. Επε­κτεί­νουμε τις προ­θε­σμίες για την ένταξη των ευά­λω­των στο προ­στα­τευ­τικό πλαίσιο από εξήντα σε μόλις είκοσι μέρες πριν την κατά­σχεση. Παρέ­χουμε ρύθμιση και για δάνεια με κρατική εγγύηση, ώστε να στη­ρί­ξουμε βιώ­σι­μες επι­χει­ρή­σεις και δου­λειές. Καθιε­ρώ­νουμε μόνιμο μηχα­νι­σμό απο­ζη­μί­ω­σης για τους ζημιω­θέ­ντες της «Ασπίς Πρόνοια», ένα χρόνιο αίτημα που γίνεται πράξη.

Δεν κοιτάμε αριθ­μούς, κυρίες και κύριοι συνά­δελ­φοι. Κοιτάμε ανθρώ­πους.

Θέλω να σας πάω στην Κάρπαθο, σε ένα απλό παρά­δειγμα, σε ένα μικρό κρε­ο­πω­λείο ενός δεύ­τε­ρης γενιάς επαγ­γελ­μα­τία, που κρατά το μαγαζί του ανοιχτό με κόπο. Έχει φορο­λο­γι­κές υπο­χρε­ώ­σεις, ασφα­λι­στι­κές εισφο­ρές, ένα παλιό δάνειο που τρέχει από την εποχή της κρίσης. Πριν τον εξω­δι­κα­στικό έπρεπε να παλέψει με πολλές τρά­πε­ζες, με τρεις δημό­σιες υπη­ρε­σίες ταυ­τό­χρονα. Τώρα, με μια και με δια­φά­νεια, μπορεί να ρυθ­μί­σει τις οφειλές του και να σταθεί ξανά στα πόδια του, να πατήσει γερά στη γη.

Κύριε Πρόεδρε, ας πάμε λίγο πιο βόρεια, στην Κάλυμνο, στον ψαρά που έχει το δικό του καΐκι, αλλά δεν κατά­φερε να ανα­νε­ώ­σει την άδεια λόγω ληξι­πρό­θε­σμων χρεών. Με τον νέο εξω­δι­κα­στικό μηχα­νι­σμό μπορεί να τακτο­ποι­ή­σει την θέση του, να μένει ενεργός στην παρα­γωγή, να συνε­χί­σει να στη­ρί­ζει το νησί του, την παρα­γωγή, να χτίσει το μέλλον του στο ακρι­τικό αυτό νησί της Καλύ­μνου και να κρα­τή­σει τα παιδιά του στη θάλασσα.

Στο σημείο αυτό θα ήθελα να ανα­φερθώ και σε μία τρο­πο­λο­γία που εντά­χθηκε στο νομο­σχέ­διο και έχει μεγάλη αξία. Με την τρο­πο­λο­γία αυτή δίνουμε λύση σε ένα δια­χρο­νικό πρό­βλημα που αντι­με­τω­πί­ζουν πολλά νησιά της Δωδε­κα­νή­σου, όπως η Κάλυ­μνος, η Λέρος, η Ρόδος, η Σύμη, η Χάλκη, και πολλά άλλα νησιά της Ελλάδας.

Κατα­σκευές, όπως σκιερά, πέρ­γκο­λες και τέντες, που έγιναν μέσα σε λιμε­νι­κές ζώνες χωρίς άδεια ή με υπέρ­βαση αυτής, μπορούν πλέον, εφόσον πληρούν συγκε­κρι­μένα κρι­τή­ρια, να νομι­μο­ποι­η­θούν ή να αντι­κα­τα­στα­θούν με νέες, πιο ασφα­λείς και λει­τουρ­γι­κές. Οι φορείς λιμένων έχουν προ­θε­σμία μέχρι τον Οκτώ­βριο του 2025 να κατα­θέ­σουν τις σχε­τι­κές μελέτες, ενώ η απο­μά­κρυνση αυθαί­ρε­των κατα­σκευών μπορεί να γίνει μέχρι 31 Ιανουα­ρίου του 2026. Είναι μια ανα­γκαία ρύθμιση, που στη­ρί­ζει τις τοπικές κοι­νω­νίες, χωρίς να θίγει το δημόσιο συμ­φέ­ρον και το περι­βάλ­λον.

Κυρίες και κύριοι συνά­δελ­φοι, αυτός είναι ο ορισμός της κοι­νω­νι­κής πολι­τι­κής σε ένα σύγ­χρονο πλαίσιο. Όχι σε ξεπε­ρα­σμέ­νες θεωρίες και ξοφλη­μένα συν­θή­ματα, αλλά σε πράξεις!

Και βεβαίως, κυρίες και κύριοι συνά­δελ­φοι, θα ήταν αμέλεια να μην ανα­φερθώ σε ορι­σμέ­νες φωνές της αντι­πο­λί­τευ­σης που επι­χει­ρούν να ντύσουν την ακραία τοξι­κό­τητά τους με μανδύα δήθεν ηθικής ανω­τε­ρό­τη­τας. Όλοι κατα­λα­βαί­νετε πολύ καλά σε ποια πτέρυγα της αντι­πο­λί­τευ­σης ανα­φέ­ρο­μαι.

Πρό­κει­ται για αυτό­κλη­τους λαϊκούς εισαγ­γε­λείς που δεν διστά­ζουν να προ­σβάλ­λουν και να θίξουν όποιον τολ­μή­σει να ασκήσει κριτική, που θεωρούν ότι κατέ­χουν τη μονα­δική αλήθεια σαν τους ιερο­ε­ξε­τα­στές του Μεσαί­ωνα. Με μια ρητο­ρική που φλερ­τά­ρει ανοιχτά με τη λογική του μονο­κομ­μα­τι­κού ολο­κλη­ρω­τι­σμού και με ύφος αφ’ υψηλού, με τρόπο που θυμίζει το αλάθητο του Πάπα, καταγ­γέλ­λουν τους πάντες και τα πάντα, θεωρούν όλους ύπο­πτους, όλους συνέ­νο­χους.

Είναι μια πρα­κτική γνωστή. Την είδαμε να εφαρ­μό­ζε­ται στο παρελ­θόν και στη Ρου­μα­νία του Τσα­ου­σέ­σκου, πάντα στο όνομα του λαού για τον λαό, πάντα με επί­κληση της δικαιο­σύ­νης, αλλά με απο­τέ­λε­σμα τη φίμωση, την πόλωση, την απα­ξί­ωση κάθε θεσμού.

Στέ­κο­νται με τρόπο αλα­ζο­νικό ως δήθεν αντι­συ­στη­μι­κοί απέ­να­ντι στα κόμματα. Κου­βά­λη­σαν εξάλλου την πλατεία μέσα στο Κοι­νο­βού­λιο. Όχι όμως επειδή απε­χθά­νο­νται την κομ­μα­τική λογική -δεν θα μπο­ρού­σαν άλλωστε, γιατί προ­έρ­χο­νται απ’ αυτή-, αλλά επειδή πιστεύ­ουν ότι οι αντι­λή­ψεις τους ταυ­τί­ζο­νται με το δίκαιο, με το σωστό, με την αλήθεια, όπως κάθε φορέας αυταρ­χι­κής και ακραίας ιδε­ο­λο­γίας.

Οι συνε­χείς επι­θέ­σεις προς όλους, από τους θεσμούς μέχρι τους Βου­λευ­τές, δεί­χνουν κάτι απλό. Η αντι­πα­ρά­θεση δεν είναι επί της ουσίας, είναι καθαρά υπαρ­ξιακή. Δεν θέλουν να συν­δια­μορ­φώ­σουν, θέλουν να απο­δο­μή­σουν. Δεν προ­τεί­νουν, καταγ­γέλ­λουν. Δεν μπορούν να δημιουρ­γή­σουν και γι’ αυτό ακυ­ρώ­νουν. Είναι η παλιά ξεπε­ρα­σμένη ρητο­ρική της άρνησης, του λαϊ­κι­σμού, με το προ­σω­πείο της κάθαρ­σης.

Επι­στρέ­φο­ντας τώρα στο νομο­σχέ­διο, πρό­κει­ται, αγαπητέ κύριε Υπουργέ, για μια παρέμ­βαση ουσίας. Δεν είναι μια ακόμα τεχνική διάταξη. Δίνει εργα­λεία στον κρατικό μηχα­νι­σμό να παρα­κο­λου­θεί την υλο­ποί­ηση του εθνικού προ­γράμ­μα­τος ανά­πτυ­ξης με ευε­λι­ξία, δια­φά­νεια και απο­τε­λε­σμα­τι­κό­τητα. Και είναι εξαι­ρε­τικά σημα­ντικό ότι δίνει στις περι­φέ­ρειες μεγα­λύ­τερη ικα­νό­τητα δια­χεί­ρι­σης, ειδικά για έργα που αφορούν μικρά νησιά και απο­μα­κρυ­σμέ­νες περιο­χές.

Για εμάς τους νησιώ­τες αυτό δεν είναι θεω­ρη­τικό, είναι κομβικό. Είναι η διαφορά ανάμεσα σε ένα έργο που μένει στα χαρτιά και σε ένα έργο που υλο­ποιεί­ται. Για τη Ρόδο μας, την Κω, την Κάρπαθο, τη Σύμη, τη Λέρο, την Κάλυμνο σημαί­νει καλύ­τε­ρες υπο­δο­μές, ενί­σχυση του του­ρι­σμού, καλύ­τερη ποιό­τητα ζωής.

Κυρίες και κύριοι συνά­δελ­φοι, είμαστε εδώ για τους πολίτες, όχι για τους τίτλους. Η κοι­νω­νία δεν αντέχει άλλη φλυαρία χωρίς περιε­χό­μενο. Θέλει έργο. Και το έργο απαιτεί ευθύνη, συνέ­πεια και ρεα­λι­σμό. Αυτά υπη­ρε­τούμε και με το παρόν νομο­σχέ­διο.

Δεν θα επι­τρέ­ψουμε η πολι­τική να γίνει θέατρο ώστε κάποιοι που αισθά­νο­νται ότι είναι καλοί ηθο­ποιοί να τύχουν απο­δο­χής. Δεν θα επι­τρέ­ψουμε να επι­στρέ­ψουμε σε εποχές δήθεν επα­να­στα­τι­κής καθα­ρό­τη­τας, που στο τέλος μόνο συντρίμ­μια άφησαν πίσω και αφήνουν.

Για να προ­χω­ρή­σει ο τόπος μας και να πάμε παρα­κάτω, πρέπει να τρα­βή­ξουμε «κουπί» και να πάμε πιο γρήγορα. Όποιος κου­ρά­στηκε ή ταλαι­πω­ρεί­ται ή περι­μέ­νει κάτι άλλο ή αισθά­νε­ται κακο­μοί­ρης απλά μπορεί να μας απαλ­λά­ξει.

Και από εδώ, απ’ αυτό το Βήμα στέλ­νουμε ένα μήνυμα ξεκά­θαρο στους πολίτες των Δωδε­κα­νή­σων και σε όλη την Ελλάδα. Είμαστε εδώ για εσάς με έργα, όχι με συν­θή­ματα, με πράξεις, όχι με καταγ­γε­λίες.

Σας ευχα­ρι­στώ πάρα πολύ.