Πέτρος Κόκκαλης: Η Πράσινη Συμφωνία είναι προϋπόθεση για να αντέξουμε το κλιματικό τσουνάμι που είναι μπροστά μας

Κύριε Γραμ­μα­τέα, ο πλα­νή­της και οι κοι­νω­νίες αλλά­ζουν δρα­μα­τικά. Το φυσικό περι­βάλ­λον απει­λεί­ται ολοένα και περισ­σό­τερο. Η κλι­μα­τική κρίση είναι το μείζον πρό­βλημα του πλανήτη, η μεγα­λύ­τερη πρό­κληση της εποχής. Εσείς πήρατε την απόφαση να συγκρο­τή­σετε τον «ΚΟΣΜΟ», δηλώ­νο­ντας ότι δεν θέλετε να βάλετε άλλη μια «πράσινη» πινελιά στο πολι­τικό σύστημα και θέλετε ένα κόμμα που θα προωθεί ρεα­λι­στι­κές λύσεις δια­κυ­βέρ­νη­σης. Τι και­νούρ­γιο φέρνει αυτό το κόμμα;

Κυρία Παμπρή, δεν είναι το περι­βάλ­λον που απει­λεί­ται, αλλά η δυνα­τό­τητα του ανθρώ­που να επι­βιώ­σει στο νέο κλίμα όπως δια­μορ­φώ­νε­ται, να αντέ­ξουν οι καλ­λιέρ­γειες και οι υπο­δο­μές μας.

Ο πλα­νή­της αντέχει, και θα συνε­χί­σει να υπάρχει και μετά τον άνθρωπο, αν απο­φα­σί­σουμε να μην κάνουμε τίποτα για το πρό­βλημα και οδη­γη­θούμε εκεί. Είναι μία κοινή παρα­νό­ηση, η οποία χρε­ώ­νε­ται ενδε­χο­μέ­νως στο λόγο των παλαιό­τε­ρων οικο­λο­γι­κών σχη­μά­των.

Η σύγ­χρονη πολι­τική οικο­λο­γία δεν προ­τάσ­σει το περι­βάλ­λον δημιουρ­γώ­ντας κόστη για τους πολίτες και την παρα­γωγή, αλλά το αντί­θετο. Κεντρι­κός άξονας των πολι­τι­κών μας είναι η ασφά­λεια και η προ­στα­σία του ανθρώ­που, με επα­να­φορά του ρόλου του κράτους, της επο­πτείας των αγορών, της στή­ρι­ξης και των δημό­σιων επεν­δύ­σεων σαν αυτές που έπρεπε να είχαν γίνει για να μην χαθεί ο Θεσ­σα­λι­κός κάμπος.

Η Εθνική Πράσινη Συμ­φω­νία, η πρότασή μας, μιλάει για άμεση παύση στη χρήση ορυκτών καυ­σί­μων και την αντι­κα­τά­σταση του πετρε­λαίου, του λιγνίτη και του φυσικού αερίου από τον δωρεάν ήλιο και αέρα, επα­να­φορά της έννοιας του δημό­σιου αγαθού για Παιδεία, Υγεία, στέγη, μετα­κι­νή­σεις, επι­κοι­νω­νία, με ελά­χι­στο εγγυ­η­μένο εισό­δημα και νομική αρωγή. Είναι προ­ϋ­πό­θεση αν θέλουμε να κλεί­σουμε τις ανι­σό­τη­τες, να δια­φυ­λά­ξουμε την κοι­νω­νική συνοχή, να έχουμε παρα­γω­γι­κούς και ευη­με­ρώ­ντας πολίτες και να αντέ­ξουμε στο κλι­μα­τικό τσου­νάμι που είναι μπροστά μας.

Δυστυ­χώς, ΝΔ, ΣΥΡΙΖΑ και ΠΑΣΟΚ όχι μόνο δεν ανέ­πτυ­ξαν ικανές κλι­μα­τι­κές πολι­τι­κές στο πρό­γραμμά τους, αλλά επέ­λε­ξαν να αγνο­ή­σουν ακόμα και τις βασικές επι­τα­γές της επι­στή­μης, υπερ­ψη­φί­ζο­ντας για παρά­δειγμα τις εξο­ρύ­ξεις. Αυτό έκανε και την δημιουρ­γία του ΚΟΣΜΟΥ επι­τα­κτική, με κατα­ξιω­μέ­νους ανθρώ­πους στον εργα­σιακό και επι­στη­μο­νικό τους βίο, που κατα­νο­ούν το κατε­πεί­γον, έχουν τις γνώσεις για να αρθρώ­σουν κλι­μα­τικό λόγο και τελικά να μας οδη­γή­σουν όλους μαζί σε ασφαλή νερά.

Η κλι­μα­τική κρίση έχει χτυ­πή­σει και τη χώρα μας. Η Ρόδος φλε­γό­ταν για 10 ημέρες πέρυσι το καλο­καίρι, όπως και ο Έβρος, ενώ η Θεσ­σα­λία βού­λιαξε από το νερό. Που υστε­ρούμε στην αντι­με­τώ­πιση των φυσικών φαι­νο­μέ­νων; Γιατί μπορεί κάποιος να ισχυ­ρι­σθεί ότι και το Ντου­μπάι που δια­θέ­τει υπερ­σύγ­χρο­νες υπο­δο­μές, «πνίγηκε» στα λασπό­νερα.

Μην μας συγκρί­νετε με το Ντου­μπάι, όπου πιθανόν να μην υπήρχε καμία υποδομή για αυτές τις νερο­πο­ντές παρά τις σημα­ντι­κές επεν­δύ­σεις που έχουμε δει· αν θέλετε είναι και ένα παρά­δειγμα ελλι­πούς κλι­μα­τι­κού σχε­δια­σμού.

Να κάνουμε, όμως, τη σύγκριση της Ελλάδας με τη Λιβύη, ενός οργα­νω­μέ­νου κράτους και ενός που αντι­με­τω­πί­ζει τις προ­κλή­σεις της Λιβύης, κατά την κακο­και­ρία Ντάνιελ. Στην Ελλάδα το φαι­νό­μενο κόστισε 17 ζωές και στην ανο­χύ­ρωτη Λιβύη άνω των 11.000 ζωών. Η κακο­και­ρία Ντάνιελ ήταν “καμπα­νάκι” για όσα θα ζήσουμε και στην Ελλάδα με την βέβαιη κλι­μά­κωση των φαι­νο­μέ­νων αν συνε­χί­σουμε να είμαστε κλι­μα­τικά τζι­τζί­κια, και δεν προ­ε­τοι­μα­στούμε αγνο­ώ­ντας τις προει­δο­ποι­ή­σεις των επι­στη­μό­νων.

Οι υπο­δο­μές μας έχουν ξεπε­ρα­στεί και πρέπει να δρά­σουμε άμεσα, όσο υπάρχει καιρός

Ομοίως οι δομές δια­κυ­βέρ­νη­σης και το κράτος πρέπει επίσης να αλλά­ξουν. Σήμερα δεν υπάρχει κανείς που να έχει την αρμο­διό­τητα να αξιο­ποι­ή­σει τους δια­θέ­σι­μους πόρους, να σχε­διά­σει και να υλο­ποι­ή­σει τις ανα­γκαίες αλλαγές, όσο και να δια­χει­ρι­στεί τα απο­τε­λέ­σματα της κλι­μα­τι­κής κρίσης που ήδη βιώ­νουμε. Το πιο απλό παρά­δειγμα, είναι πως στον καταυ­λι­σμό προ­σφύ­γων στο Κου­τσό­χερο υπάρ­χουν πλέον 103 Έλληνες κλι­μα­τι­κοί πρό­σφυ­γες, δίχως χρήματα και πλέον δίχως τροφή, όχι γιατί δεν μπορούν να τους στη­ρί­ξουν τα οικο­νο­μικά της Ελλάδας, αλλά γιατί δεν υπάρχει κανένας αρμό­διος για να μερι­μνή­σει.

Πρέπει λοιπόν να προ­χω­ρή­σουμε άμεσα στη δημιουρ­γία ενός ενιαίου φορέα που θα δια­χει­ρι­στεί τα πολ­λα­πλά μέτωπα της κλι­μα­τι­κής κρίσης, τις καλο­και­ρι­νές (και ανοι­ξιά­τι­κες πια) πυρ­κα­γιές, τις πλημ­μύ­ρες, την ξηρασία, την αγρο­τική παρα­γωγή, την ενί­σχυση των δομών Υγείας, τα από­βλητα και τη ρύπανση, ενη­με­ρώ­νο­ντας παράλ­ληλα τους πολίτες και ανα­δια­τάσ­σο­ντας το υπό­λοιπο κράτος.

Μόνο έτσι θα προ­σφέ­ρουμε πραγ­μα­τική πολι­τική προ­στα­σία κατά τα φαι­νό­μενα. Μόνο έτσι θα σχε­διά­σουμε απο­τε­λε­σμα­τικά στο πλαίσιο και με την στήριξη της ΕΕ, των προ­γραμ­μά­των και πολι­τι­κών που ήδη υπάρ­χουν και θα εξε­λι­χθούν περαι­τέρω αν το επι­τρέ­ψει η νέα πλειο­ψη­φία που θα προ­κύ­ψει από τις εκλογές του Ιουνίου, αλλά σήμερα σπα­τα­λώ­νται σε κατ’ όνομα πρά­σι­νες δράσεις, δίχως πραγ­μα­τικό σχε­δια­σμό και πολι­τική προ­στα­σία.

Λυπάμαι για την υπεν­θύ­μιση, αλλά αν η νέα πλειο­ψη­φία στην Ευρώπη είναι αυτή της ακρο­δε­ξιάς και όσων εκφρά­ζει ο κ. Μάν­φρεντ Βέμπερ του ΕΛΚ, τίποτα από αυτά δεν θα προ­χω­ρή­σει. Το είδαμε σε κάθε βήμα την περα­σμένη θητεία, και ειδικά στην ψήφιση του νόμου για την απο­κα­τά­σταση της Φύσης. Για λόγους που με ξεπερ­νούν και ενδε­χο­μέ­νως να μην είναι της παρού­σης, οι συγκε­κρι­μέ­νες πολι­τι­κές ομάδες επι­μέ­νουν στη στήριξη του παρελ­θό­ντος, αντί της επέν­δυ­σης στο μέλλον με τα μάτια ανοιχτά σε αυτό που συμ­βαί­νει και αυτό που έρχεται.

Ένα από τα παρά­δοξα, είναι ότι στα πρόσωπα του ευρω­ψη­φο­δελ­τίου σας, δεν βρί­σκο­νται άνθρω­ποι από το χώρο του star system ή των media. Ρωτάω γιατί πάρα πολλοί από τους καλ­λι­τέ­χνες, αθλητές και δημο­σιο­γρά­φους έχουν ευαι­σθη­σίες και ανη­συ­χίες για το περι­βάλ­λον, την οικο­λο­γία. Εσείς γιατί τους «απο­κλεί­σατε»;

Δεν είναι τόσο πως τις ή τους απο­κλεί­σαμε, όσο πως υπήρχε πληθώρα ανθρώ­πων με εξει­δι­κευ­μένη γνώση πάνω στα θέματα, αντί μόνο καλές προ­θέ­σεις. Δεν κατα­δι­κά­ζουμε a priori κανέναν, για κανένα λόγο. Με αυτά τα κρι­τή­ρια άλλωστε, βρε­θή­καμε με 58% γυναί­κες στο ψηφο­δέλ­τιο μας, αριθμό ρεκόρ, όταν ο Έλληνας πρω­θυ­πουρ­γός επι­μέ­νει πως δεν υπάρ­χουν γυναί­κες στην πολι­τική.

Η χώρα μας εδώ και χρόνια έχει κάνει βήματα στην ανα­ζή­τηση υδρο­γο­ναν­θρά­κων στο Αιγαίο. Ο «ΚΟΣΜΟΣ» είναι υπέρ αυτής της μορφής ανα­ζή­τη­σης ενέρ­γειας ή θεω­ρείτε ότι η Ελλάδα πρέπει να εγκα­τα­λεί­ψει αυτό το πεδίο;

Η καύση ορυκτών καυ­σί­μων παράγει αέρια που εγκλω­βί­ζουν τη θερ­μό­τητα στην ατμό­σφαιρα με κίνδυνο για τον άνθρωπο, το οικο­σύ­στημα που υπο­στη­ρί­ζει την ανθρώ­πινη ζωή, τη βιο­ποι­κι­λό­τητα και την παρα­γωγή τροφής. Την ώρα που η Ευρώπη πρω­το­στα­τεί και χρη­μα­το­δο­τεί την Ενερ­γειακή Μετά­βαση, εμείς επι­μέ­νουμε στο χθες, στο πρό­βλημα, στο όνομα ενός δήθεν ρεα­λι­σμού που είναι ψευδής. ΔΕN ισχύει.

Μέχρι να εξο­ρυ­χθούν για παρά­δειγμα τα κοι­τά­σματα της Κρήτης, αν υπάρ­χουν, το πετρέ­λαιο δεν θα αξίζει τίποτα, γιατί πολύ απλά θα έχει ολο­κλη­ρω­θεί ο εξη­λε­κτρι­σμός της κοι­νω­νίας και της παρα­γω­γής. Τι κάνουμε λοιπόν σήμερα με το “Τάμα” των ερευνών; Παρα­πλη­ρο­φο­ρούμε τους πολίτες που πλήτ­το­νται πολ­λα­πλά από το κόστος της ενέρ­γειας σε όλα τα επίπεδα, πως δήθεν έρχο­νται καλύ­τε­ρες μέρες όσο εκείνοι φτω­χο­ποιού­νται και οι εται­ρείες πετρε­λαιοει­δών εμφα­νί­ζουν υπερ­κέρδη, ακόμα και σε καιρό πολέμου. Είναι ανήθικο.

Να δούμε και την περί­πτωση πως τα ορυκτά καύσιμα δεν θα έχουν εξα­λει­φθεί μέχρι να εξο­ρυ­χθούν; Οι συμ­βά­σεις που έχει υπο­γρά­ψει η χώρα δεν προ­σφέ­ρουν ούτε ευνοϊκή τιμή για τους Έλληνες, ούτε τέλη για τις τοπικές κοι­νω­νίες που θα επω­μι­σθούν τον κίνδυνο ατυ­χή­μα­τος, ούτε σημα­ντικά έσοδα από φόρους. Οι μόνοι κερ­δι­σμέ­νοι θα είναι και πάλι οι κολοσ­σοί του πετρε­λαίου.

Σε αντί­θεση με το πετρέ­λαιο, την οικο­νο­μική ομηρία που προ­κα­λεί για τους πολίτες και την οικο­νο­μία, και τον κίνδυνο για τις τοπικές κοι­νω­νίες, ο αέρας και ο ήλιος είναι δωρεάν. Γιατί συζη­τάμε λοιπόν ακόμα για ορυκτά καύσιμα; Κάποια στιγμή η κυβέρ­νηση, ΣΥΡΙΖΑ και ΠΑΣΟΚ, πρέπει να μας εξη­γή­σουν το σκε­πτικό τους.

Ένας βασικός παρά­γο­ντας της ανά­πτυ­ξης των νησιών μας βασί­ζε­ται στη θάλασσα, ενώ χιλιά­δες άνθρω­ποι ζουν απ’ αυτήν. Τα τελευ­ταία χρόνια οι θάλασ­σες μας έχουν στε­ρέ­ψει από αλιεύ­ματα. Προ­φα­νώς το πρό­βλημα είναι σύνθετο. Από τη μία υπάρχει η ανάγκη λήψης μέτρων προ­στα­σίας της θαλάσ­σιας ζωής από κατα­στρο­φι­κές πρα­κτι­κές υπε­ρα­λί­ευ­σης και από την άλλη η δια­σφά­λιση του βιο­πο­ρι­σμού των αλιέων. Ποια είναι η θέση του κόμ­μα­τος επ’ αυτού;

Οι τρεις λόγοι μείωσης των ιχθυο­α­πο­θε­μά­των είναι η ρύπανση, η κλι­μα­τική αλλαγή και η υπε­ρα­λί­ευση.

Η ρύπανση συναρ­τά­ται του υπερ­του­ρι­σμού, των υπο­δο­μών δια­χεί­ρι­σης απο­βλή­των, της ανα­κύ­κλω­σης και της μη ολο­κλη­ρω­μέ­νης ενερ­γεια­κής μετά­βα­σης. Είναι κάτι που μπορεί να αλλάξει σημα­ντικά μεσο­πρό­θε­σμα.

Η κλι­μα­τική κρίση απαιτεί την συνο­λική προ­σπά­θεια όλων, όπου ο καθένας θα κάνει εκείνες τις αλλαγές που του αντι­στοι­χούν. Η ΕΕ πρω­το­στα­τεί σε σχε­δια­σμό και διάθεση πόρων σε αυτήν την κατεύ­θυνση, με όρους κλι­μα­τι­κής δικαιο­σύ­νης για τους πολίτες.

Οι αλλαγές πρέπει να γίνουν “χθες” αν θέλουμε να ανα­χαι­τί­σουμε την σφο­δρό­τητα εξέ­λι­ξης των φαι­νο­μέ­νων και εν προ­κει­μέ­νου της ανόδου θερ­μο­κρα­σίας στις θάλασ­σες μας.

Τέλος σε ό,τι αφορά την υπε­ρα­λί­ευση οι λύσεις μπορούν να είναι πιο άμεσες, αλλά απαι­τούν πολι­τική βούληση και συστη­μα­τική δουλειά εντός ΕΕ, ειδικά αν οι γεί­το­νες μας αρνού­νται να σεβα­στούν τους κανόνες που αφορούν την υπε­ρα­λί­ευση, με πρώτο προ­φα­νές μέτρο την εφαρ­μογή των απο­φά­σεων σε ό,τι αφορά τη διάθεση αλιευ­μά­των που έχουν πιαστεί παρά­νομα. Στο μεσο­διά­στημα θα πρέπει να υπάρ­ξουν και συγκε­κρι­μέ­νες πολι­τι­κές στή­ρι­ξης, όπως γίνεται με τους αγρότες, μέχρι να δούμε μία αλλαγή στα απο­θέ­ματα.

Ένα από τα κυρί­αρχα ζητή­ματα είναι η Νησιω­τι­κό­τητα. Δηλαδή τα ειδικά μέτρα -σύμφωνα και με το άρθρο 101 του Συντάγματος- που προ­βλέ­πουν ειδικές νησιω­τι­κές πολι­τι­κές. Είναι ένα πεδίο το οποίο θα ανα­δεί­ξετε, εξ ου και η επιλογή σας να συμπε­ρι­λά­βετε δύο υπο­ψη­φί­ους από τη Ρόδο στο ευρω­ψη­φο­δέλ­τιο του κόμ­μα­τός σας;

Στην θητεία που μόλις τελεί­ωσε στο ευρω­κοι­νο­βού­λιο ήμουν ειση­γη­τής στη γνω­μο­δό­τηση για τα νησιά και την πολι­τική συνοχής της της Επι­τρο­πής Γεωρ­γίας και Ανά­πτυ­ξης της Υπαί­θρου του κοι­νο­βου­λίου.

Τα νησιά αντι­με­τω­πί­ζουν ιδιαί­τε­ρες προ­κλή­σεις, λόγω της γεω­γρα­φι­κής τους θέσης και της εξάρ­τη­σής τους από τις θαλάσ­σιες και αερο­πο­ρι­κές μετα­φο­ρές, όσο και από τις εισα­γω­γές ενέρ­γειας. Η οικο­νο­μική τους ανά­πτυξη εξαρ­τά­ται σε μεγάλο βαθμό από συγκε­κρι­μέ­νους τομείς, όπως η γεωργία, ωστόσο, η έλλειψη φυσικών πόρων, όπως η γη και το νερό, θέτει συχνά σημα­ντι­κούς περιο­ρι­σμούς στην οικο­νο­μική τους ανά­πτυξη. Το γεγονός αυτό επι­δει­νώ­νε­ται από τις ιδιαί­τε­ρες κλι­μα­τι­κές συν­θή­κες των νησιών που συχνά τα αφήνουν εκτε­θει­μένα σε ακραία καιρικά φαι­νό­μενα, όπως οι πυρ­κα­γιές και οι πλημ­μύ­ρες, κάτι που δυστυ­χώς γνω­ρί­ζε­ται πολύ καλά στην Ρόδο. Όσο τα φαι­νό­μενα κλι­μα­τι­κής αλλαγής επι­τεί­νο­νται, τα φαι­νό­μενα αυτά θα γίνο­νται όλο και πιο τακτικά και πιο έντονα απο­τε­λώ­ντας κίνδυνο για την ανθρώ­πινη ζωή, αλλά και τους σπά­νιους φυσι­κούς πόρους των νησιών, θέτο­ντας σε κίνδυνο τη γεωργία και τα μέσα δια­βί­ω­σης των αγροτών και των κατοί­κων.

Η ΕΕ έχει δεσμευ­τεί να μειώσει τις περι­φε­ρεια­κές ανι­σό­τη­τες και να βοη­θή­σει τις αγρο­τι­κές περιο­χές και τα νησιά που απο­τε­λούν μέρος τους να καλύ­ψουν το χαμένο έδαφος. Το Ευρω­παϊκό Γεωρ­γικό Ταμείο Αγρο­τι­κής Ανά­πτυ­ξης (ΕΓΤΑΑ), και η πολι­τική συνοχής είναι οι δύο σημα­ντι­κό­τε­ρες πηγές στή­ρι­ξης για τα νησιά, προ­ω­θώ­ντας και υπο­στη­ρί­ζο­ντας την αρμο­νική ανά­πτυξή τους. Και φυσικά το Ταμείο Ανά­καμ­ψης και Ανθε­κτι­κό­τη­τας, το InvestEU και η Ευρω­παϊκή Τρά­πε­ζας Επεν­δύ­σεων.

Να προ­χω­ρή­σουμε στα “έξυπνα χωριά” ως κόμβους ψηφια­κής και­νο­το­μίας στη γεωργία και στρα­τη­γικά εργα­στή­ρια για την εφαρ­μογή και­νο­τό­μων μέτρων πολι­τι­κής και τεχνι­κών λύσεων και ψηφια­κής τεχνο­λο­γίας, με απώτερο στόχο την ενί­σχυση της ενερ­γεια­κής μετά­βα­σης, τη μείωση των εκπο­μπών CO2 και την ενί­σχυση της στροφής προς βιώσιμα συστή­ματα τρο­φί­μων, ακμά­ζου­σες αγρο­τι­κές κοι­νό­τη­τες και βιώσιμο αγρο­του­ρι­σμό.

Οι νησιω­τι­κές κοι­νό­τη­τες είναι οι πλέον κατάλ­λη­λες για να αξιο­λο­γή­σουν τα σχετικά πλε­ο­νε­κτή­ματα των εδαφών τους και να τα αξιο­ποι­ή­σουν, με έμφαση στην έννοια της νησιω­τι­κής βιο­ποι­κι­λό­τη­τας και τα μονα­δικά οικο­συ­στή­ματα που περι­λαμ­βά­νουν πολλά είδη φυτών και ζώων που είναι ενδη­μικά και δεν απα­ντώ­νται πουθενά αλλού στη Γη.

Στην επόμενη θητεία θα εντεί­νουμε τις προ­σπά­θειες μας και θα απαι­τή­σουμε από την Ευρω­παϊκή Επι­τροπή να προ­ω­θή­σει τις νησιω­τι­κές πολι­τι­κές κατά τη διάρ­κεια των δια­δι­κα­σιών περι­φε­ρεια­κού σχε­δια­σμού για τη στήριξη της αγρο­τι­κής ανά­πτυ­ξης, της βιώ­σι­μης γεωρ­γίας, της παρα­γω­γής τρο­φί­μων και του αγρο­του­ρι­σμού, αξιο­λο­γώ­ντας και στη­ρί­ζο­ντας ταυ­τό­χρονα το πραγ­μα­τικό κόστος της νησιω­τι­κό­τη­τας.

Η Περι­φέ­ρεια Νοτίου Αιγαίου φιλο­δο­ξεί μέσα από το project “The Rhodes Co-Lab, Sustainable Destination”, να μετα­τρέ­ψει τη Ρόδο στο πρώτο παγκό­σμιο παρά­δειγμα ολι­στι­κού μετα­σχη­μα­τι­σμού ενός του­ρι­στι­κού προ­ο­ρι­σμού. Προ­φα­νώς, από την εμπει­ρία σας στην Ευρώπη, είναι ένα βασικό κρι­τή­ριο στην επιλογή των προ­τι­μή­σεων των ταξι­διω­τών που ανα­πτύσ­σουν μία διαρκώς εντει­νό­μενη ευαι­σθη­το­ποί­ηση για το περι­βαλ­λο­ντικό απο­τύ­πωμα;

O ΚΟΣΜΟΣ και οι Πρά­σι­νοι στη­ρί­ζουμε μοντέλα ήπιας ανά­πτυ­ξης και του ήπιου του­ρι­σμού με εγκα­τα­στά­σεις και μεγέθη που δεν δημιουρ­γούν προ­κλή­σεις σε ό,τι αφορά τις υπο­δο­μές, το τοπίο το περι­βάλ­λον και ειδικά τη νησιω­τική βιο­ποι­κι­λό­τητα. Το πλαίσιο και οι στόχοι που έχει δημο­σιο­ποι­ή­σει το “The Rhodes Co-Lab, Sustainable Destination” σε ό,τι αφορά το περι­βάλ­λον και την ευθυ­γράμ­μιση με τους στόχους της Πρά­σι­νης Μετά­βα­σης είναι σημα­ντι­κοί και στην σωστή κατεύ­θυνση για τις ήδη υφι­στά­με­νες δομές του­ρι­σμού. Δεν πρέπει, όμως, να μπούμε σε μία λογική όπου τηρώ­ντας τις βασικές αρχές μετά­βα­σης, να συνε­χί­σουμε σε ένα μοντέλο υπερ­του­ρι­σμού που θα ονο­μά­σουμε πράσινο, αλλά εκ των πραγ­μά­των θα είναι εξίσου προ­βλη­μα­τικό με το παρελ­θόν. Πρέπει να υπάρξει εξίσου αλλαγή σε ό,τι αφορά τις πυκνώ­σεις πλη­θυ­σμών και εγκα­τα­στά­σεων στους του­ρι­στι­κούς μας προ­ο­ρι­σμούς, αλλά και τις δρα­στη­ριό­τη­τες που ανα­πτύσ­σο­νται κατά την του­ρι­στική περίοδο. Ευχή μας είναι να δούμε και προ­γράμ­ματα που θα ανα­δεί­ξουν τον τόπο, για παρά­δειγμα το Ροδίνι, με σύνδεση στο Πράσινο Ταμείο, αλλά και αστικές ανα­πλά­σεις με πρώτους ωφε­λού­με­νους τους κατοί­κους της Ρόδου.