Συνεχίζεται η περιπέτεια του Ιδρύματος Υποτροφιών Σταματίου με τις φορολογικές αρχές

Ενώπιον του Μονο­με­λούς Διοι­κη­τι­κού Πρω­το­δι­κείου Ρόδου γράφηκε ακόμη ένα κεφά­λαιο της πρω­το­φα­νούς περι­πέ­τειας με τις φορο­λο­γι­κές αρχές του κοι­νω­φε­λούς Ιδρύ­μα­τος Υπο­τρο­φιών Εμμα­νουήλ και Μαίρης Στα­μα­τίου.

Η υπόθεση έχει δυσμενή αντί­κτυπο στην ανε­κτί­μητη προ­σφορά του, σε εκα­το­ντά­δες μαθητές από τα Δωδε­κά­νησα.

Όπως έγραψε η «δημο­κρα­τική», ο Εμμα­νουήλ Στα­μα­τίου απε­βί­ωσε λίγες μέρες μετά τη σύσταση του Ιδρύ­μα­τος και η αδελφή του Μαίρη Σταματίου-Παπαδάκη τον Ιούνιο του 2012.

Με τη διαθήκη της όρισε ως κλη­ρο­νό­μους της τις δύο οικια­κές της βοηθούς στις οποίες κατέ­λιπε άλλη περιου­σία από εκείνη, που ανήκε στο Ιδρυμα και δη τεσ­σά­ρων ακι­νή­των μεταξύ των οποίων και το ξενο­δο­χείο Chevalier.

Η Δ.Ο.Υ. Ρόδου βεβαί­ωσε εις βάρος της Μαίρης Στα­μα­τίου -Παπαδάκη, ενόσω ζούσε, φόρο κλη­ρο­νο­μιάς του αδελφού της Εμμα­νουήλ Στα­μα­τίου ύψους 3,6 εκατ. ευρώ περίπου.

Η υπόθεση παρα­πέμ­φθηκε στο Διοι­κη­τικό Εφετείο Πει­ραιώς, που βεβαί­ωσε σε βάρος της εκλι­πού­σης ποσό 1,8 εκατ. ευρώ περίπου το οποίο με τις προ­σαυ­ξή­σεις ανέρ­χε­ται σήμερα στο ποσό των 2,6 εκατ. ευρώ περίπου.

Σημειώ­νε­ται ότι το Ιδρυμα κατα­βάλ­λει κάθε χρόνο τερά­στια χρη­μα­τικά ποσά σε φόρο εισο­δή­μα­τος και φόρο ακί­νη­της περιου­σίας και δεν προ­τί­θε­ται να κατα­βά­λει φόρους, τους οποίους φέρεται να οφείλει για να ελα­φρύ­νει την οφειλή των κλη­ρο­νό­μων.

Eν πάση περι­πτώ­σει, το Μονο­με­λές Διοι­κη­τικό Πρω­το­δι­κείο Ρόδου με την υπ’ αρίθμ. 62/2024 απόφασή του απέρ­ριψε ανακοπή του ιδρύ­μα­τος.

Το ιστο­ρικό της υπό­θε­σης σύμφωνα με την απόφαση έχει ως εξής:

Σε βάρος της οφει­λέ­τριας του καθ’ ου Παπα­δάκη Μαρίας που απε­βί­ωσε στις 26.6.2012 είχε βεβαιω­θεί ποσό 1.798.629,54 ευρώ που αφο­ρούσε στο φόρο κεφα­λαίου από κλη­ρο­νο­μιά του απο­βιώ­σα­ντος Στα­μα­τίου Εμμα­νουήλ.

Κατόπιν έκδοσης της Α1090/2018 από­φα­σης του Διοι­κη­τι­κού Εφε­τείου Πει­ραιώς ακυ­ρώ­θηκε η με αριθ. 7/2011 πράξη φόρου κλη­ρο­νο­μίας σε βάρος της Παπα­δάκη Μαρίας και ακο­λού­θως, βεβαιώ­θη­καν δυνάμει της 1833/28.11.2018 εντολής επα­νε­λέγ­χου οι 1/889/20.05.2019 και 2/890/20.5.2019 ορι­στι­κές πράξεις διορ­θω­τι­κού προσ­διο­ρι­σμού φόρου κλη­ρο­νο­μίας στις κλη­ρο­νό­μους της τελευ­ταίας για συνο­λικό ποσό 323.093,57 ευρώ έκαστη.

Έπειτα, απε­στάλη στο ανα­κό­πτον το ήδη προ­σβαλ­λό­μενο 23671/28.7.2022 έγγραφο του Προϊ­στα­μέ­νου της Δ.Ο.Υ. Ρόδου, με το οποίο πλη­ρο­φο­ρού­νταν για τα ανωτέρω και ότι επι­πλέον, δυνάμει του ν. 2961/2001 θεω­ρεί­ται «ως αλλη­λεγ­γύως υπεύ­θυνο για το φόρο που προ­έ­κυψε από τις ορι­στι­κές πράξεις διορ­θω­τι­κού προσ­διο­ρι­σμού, όπως περι­γρά­φο­νται παρα­πάνω, συνο­λι­κού ποσού κεφα­λαίου 646.187,13 ευρώ, βεβαιω­μέ­νος κατά ½ σε κάθε μία από τις προ­α­να­φε­ρό­με­νες κλη­ρο­νό­μους ως τελευ­ταίος κάτοχος κλη­ρο­νο­μιαίων ακι­νή­των, έως του ύφους του φόρου που επι­με­ρι­στικά ανα­λο­γεί στα ακίνητα: Επί της συμ­βο­λής Γρ. Λαμπράκη και Αμερικής- Ρόδος, επί της οδού Κων­στα­ντό­παι­δος 13- Ρόδος και επί της οδού Σκουφά 50 – Αθήνα, τα οποία ήλθαν στην κατοχή τους αιτία θανάτου, δηλαδή για συνο­λικό ποσό κεφα­λαίου 31.510,99 ευρώ.

Όπως προ­κύ­πτει δε από τα στοι­χεία του φακέλου, εκδό­θηκε σε βάρος του ανα­κό­πτο­ντος και Ατομική ειδο­ποί­ηση κατα­βο­λής/υπε­ρη­με­ρίας η οποία φέρεται να απε­στάλη στο ήδη ανα­κό­πτον με συστη­μένη επι­στολή των ΕΛΤΑ στις 28.7.2022.

Το δικα­στή­ριο έκρινε ότι η προ­σβαλ­λό­μενη «γνω­στο­ποί­ηση χρέους» δεν απο­τε­λεί την έχουσα εκτε­λε­στό χαρα­κτήρα ατομική ειδο­ποί­ηση κατα­βο­λής οφειλής/υπε­ρη­με­ρίας του άρθρου 47 του Κώδικα Φορο­λο­γι­κής Δια­δι­κα­σίας, δοθέ­ντος ότι δεν περιέ­χει τα περισ­σό­τερα από τα βασικά στοι­χεία εκείνης και συγκε­κρι­μένα αυτά που καθο­ρί­ζο­νται στις περ. γ’, στ’, ζ’ και η΄ της παρα­γρά­φου 3 του εν λόγω άρθρου.

Επο­μέ­νως, κατά την κρίση του Δικα­στη­ρίου το προ­σβαλ­λό­μενο έγγραφο απε­στάλη στο ανα­κό­πτον ηλε­κτρο­νικά, όπως και το ίδιο συνο­μο­λο­γεί, χωρίς δηλαδή να του κοι­νο­ποι­η­θεί, όπως απαιτεί η παρά­γρα­φος 4 του άρθρου 47, απο­κλει­στι­κώς προς ενη­μέ­ρωσή του.

Ως εκ τούτων και ανε­ξαρ­τή­τως της τυχόν απο­στο­λής προς το ανα­κό­πτον και ατο­μι­κής ειδο­ποί­η­σης του άρθρου 47 Κ.Φ.Δ., για την οποία ουδέν προ­βάλ­λει το ανα­κό­πτον σχετικά, έστω με το υπό­μνημα του, το μόνο ρητώς προ­σβαλ­λό­μενο με την ανακοπή έγγραφο έχει απλώς πλη­ρο­φο­ριακό χαρα­κτήρα και στε­ρεί­ται εκτε­λε­στό­τη­τας.