Ακόμη ένα κεφάλαιο στο σίριαλ του Ιδρύματος Υποτροφιών Σταματίου με τις φορολογικές αρχές

Ενώπιον του Μονο­με­λούς Διοι­κη­τι­κού Πρω­το­δι­κείου Ρόδου γρά­φτηκε ακόμη ένα κεφά­λαιο της πρω­το­φα­νούς περι­πέ­τειας με τις φορο­λο­γι­κές αρχές του κοι­νω­φε­λούς Ιδρύ­μα­τος Υπο­τρο­φιών Εμμα­νουήλ και Μαίρης Στα­μα­τίου.

Η υπόθεση, όπως ξανά­γραψε η «δημο­κρα­τική», έχει δυσμενή αντί­κτυπο στην ανε­κτί­μητη προ­σφορά του, σε εκα­το­ντά­δες μαθητές από τα Δωδε­κά­νησα.

Ο Εμμα­νουήλ Στα­μα­τίου απε­βί­ωσε λίγες μέρες μετά τη σύσταση του Ιδρύ­μα­τος και η αδελφή του Μαίρη Σταματίου-Παπαδάκη τον Ιούνιο του 2012.

Με τη διαθήκη της όρισε ως κλη­ρο­νό­μους της τις δύο οικια­κές της βοηθούς στις οποίες κατέ­λιπε άλλη περιου­σία από εκείνη, που ανήκε στο Ιδρυμα και δη τεσ­σά­ρων ακι­νή­των μεταξύ των οποίων και το ξενο­δο­χείο Chevalier.

Η Δ.Ο.Υ. Ρόδου βεβαί­ωσε εις βάρος της Μαίρης Στα­μα­τίου -Παπαδάκη, ενόσω ζούσε, φόρο κλη­ρο­νο­μιάς του αδελφού της Εμμα­νουήλ Στα­μα­τίου ύψους 3,6 εκατ. ευρώ περίπου.

Η υπόθεση παρα­πέμ­φθηκε στο Διοι­κη­τικό Εφετείο Πει­ραιώς, που βεβαί­ωσε σε βάρος της εκλι­πού­σης ποσό 1,8 εκατ. ευρώ περίπου το οποίο με τις προ­σαυ­ξή­σεις ανέρ­χε­ται σήμερα στο ποσό των 2,6 εκατ. ευρώ περίπου.

Σημειώ­νε­ται ότι το Ίδρυμα κατα­βάλ­λει κάθε χρόνο τερά­στια χρη­μα­τικά ποσά σε φόρο εισο­δή­μα­τος και φόρο ακί­νη­της περιου­σίας και δεν προ­τί­θε­ται να κατα­βά­λει φόρους, τους οποίους φέρεται να οφείλει για να ελα­φρύ­νει την οφειλή των κλη­ρο­νό­μων.

Eν πάση περι­πτώ­σει, το Μονο­με­λές Διοι­κη­τικό Πρω­το­δι­κείο Ρόδου με την υπ’ αρίθμ. 62/2024 απόφασή του απέρ­ριψε στα μέσα του έτους ανακοπή του ιδρύ­μα­τος.

Την 17η Οκτω­βρίου 2024 εκδό­θηκε και η υπ’ αρίθμ. 41/2024 απόφαση με την οποία απορ­ρί­φθηκε άλλο αίτημα ανα­στο­λής.

Στην νέα απόφαση ανα­φέ­ρο­νται τα εξής:

Κατόπιν της 47/2011 εντολής ελέγχου του προϊ­στα­μέ­νου της Δ.Ο.Υ. Ρόδου, η φορο­λο­γική αρχή έκρινε ότι εφόσον ο Εμμα­νουήλ Στα­μα­τίου είχε απο­βιώ­σει στις 10.04.2000, η Μαρία Σταματίου- Παπα­δάκη επει­σήλθε στην κλη­ρο­νο­μιά αυτού, ως μονα­δική εξ αδια­θέ­του κλη­ρο­νό­μος, κατά πλήρη κυριό­τητα πριν τη σύσταση του αιτού­ντος ιδρύ­μα­τος την 08.02.2002.

Ακο­λού­θως, εκδό­θηκε η από 30.05.2011 έκθεση ελέγχου και η 7/2011 πράξη προσ­διο­ρι­σμού φόρου κλη­ρο­νο­μιάς, με την οποία επι­βλή­θηκε στην ανωτέρω κλη­ρο­νόμο το ποσό των 1.798.629,54 ευρώ, το οποίο αφο­ρούσε φόρο κεφα­λαίου από την κλη­ρο­νο­μιά του απο­βιώ­σα­ντος αδερφού της.

Με την Α1090/2018 απόφαση του Διοι­κη­τι­κού Εφε­τείου Πει­ραιώς η ανωτέρω πράξη προσ­διο­ρι­σμού φόρου ακυ­ρώ­θηκε, εφόσον κρίθηκε ότι η ψιλή κυριό­τητα της κλη­ρο­νο­μιαίας περιου­σίας ανήκε στο ίδρυμα κατά το χρόνο θανάτου του Εμμα­νουήλ Στα­μα­τίου, παρότι το ιδρυ­τικό αυτού προ­ε­δρικό διά­ταγμα εκδό­θηκε σε ύστερο του θανάτου χρόνο.

Η Μαρία Σταματίου- Παπα­δάκη απε­βί­ωσε δε στις 26.06.2012 και στις 25.10.2012 δημο­σιεύ­θηκε η από 17.08.2010 μυστική της διαθήκη με την οποία εγκα­τα­στά­θη­καν κλη­ρο­νό­μοι της οι Hristova Edita και Λαγού- Παπα­γε­ωρ­γίου Δέσποινα, οι οποίες απο­δέ­χθη­καν την κλη­ρο­νο­μιά με το ευερ­γέ­τημα της απο­γρα­φής.

Στη συνέ­χεια, κατόπιν της 1833/28.11.2018 εντολής επα­νε­λέγ­χου, εκδό­θη­καν οι 1/889/20.05.2019 και 2/890/20.05.2019 πράξης διορ­θω­τι­κού προσ­διο­ρι­σμού φόρου κλη­ρο­νο­μιάς, οι οποίες αφο­ρού­σαν τον οφει­λό­μενο φόρο από τη Μαρία Σταματίου- Παπα­δάκη για την κλη­ρο­νο­μιά του Εμμα­νουήλ Στα­μα­τίου, ο οποίος βεβαιώ­θηκε στις δύο κλη­ρο­νό­μους αυτής κατά ½ σε εκάστη αυτών, ήτοι το ποσό των 323.093,57 ευρώ.

Με το 23671/28.07.2022 έγγραφο του προϊ­στα­μέ­νου της Δ.ΟΥ. Ρόδου, το ίδρυμα πλη­ρο­φο­ρή­θηκε ότι θεω­ρεί­ται αλλη­λεγ­γύως συνευ­θυ­νό­μενο για τις ανωτέρω οφειλές, συνο­λι­κού ποσού 646.187,13 ευρώ, ως τελευ­ταίος κάτοχος κλη­ρο­νο­μιαίων ακι­νή­των, κατ΄ άρθρο 8 του ν. 2961/2001, έως το ύψος του φόρου το οποίο ανα­λο­γεί στα προ­α­να­φερ­θέ­ντα ακίνητα, τα οποία εισήλ­θαν στην κατοχή του αιτία θανάτου, ήτοι για το συνο­λικό ποσό των 31.510,99 ευρώ επι­με­ρι­σμένο κατά ½ σε εκάστη των δύο κλη­ρο­νό­μων της Μαρίας Σταματίου- Παπα­δάκη.

Περαι­τέρω, στις 28.07.2022 απε­στάλη η 23671/28.07.2022 γνω­στο­ποί­ηση χρέους, την οποία προ­σέ­βαλε ενώπιον του Διοι­κη­τι­κού Πρω­το­δι­κείου Ρόδου με την ΑΚ258/2022 ανακοπή, η οποία απορ­ρί­φθηκε με την Α62/2024 απόφαση αυτού. Με την 313/01.05.2024 αίτηση ενώπιον της Δ.Ο.Υ. Ρόδου, ζήτησε τη χορή­γηση της προ­σβαλ­λό­με­νης 23659/28.07.2022 ατο­μι­κής ειδο­ποί­η­σης κατα­βο­λής, η οποία ουδέ­ποτε, κατά τους ισχυ­ρι­σμούς του, του κοι­νο­ποι­ή­θηκε μαζί με την ανωτέρω 23671/28.07.2022 γνω­στο­ποί­ηση χρέους και η διοί­κηση του χορή­γησε αντί­γραφο αυτής στις 13.05.2024.

Επειδή, όμως, στην περί­πτωση φορο­λο­γι­κών δια­φο­ρών, στις οποίες περι­λαμ­βά­νο­νται και οι δίκες περί την εκτέ­λεση πράξεων με τον παρα­πάνω χαρα­κτήρα, για να γίνει τυπικώς δεκτή η αίτηση ανα­στο­λής πρέπει αυτή να περιέ­χει όλα τα κατά νόμο απα­ραί­τητα στοι­χεία, μεταξύ των οποίων, επί ποινή απα­ρα­δέ­κτου της άσκησής της, τη δήλωση περιου­σια­κής κατά­στα­σής του στην οποία να δηλώ­νε­ται το παγκό­σμιο εισό­δημα του αιτού­ντος καθώς και η περιου­σιακή του κατά­σταση.

Το Δικα­στή­ριο έκρινε έτσι ότι η αίτηση πρέπει να απορ­ρι­φθεί ως απα­ρά­δε­κτη.