Απορρίφθηκε αγωγή μεριδιούχου της Συνεταιριστικής Τράπεζας Δωδεκανήσου κατά επιτελικών στελεχών της

Με απόφαση του Μονο­με­λούς Πρω­το­δι­κείου Ρόδου απορ­ρί­φθηκε η αγωγή απο­ζη­μί­ω­σης από αδι­κο­πρα­ξία κατά της υπό εκκα­θά­ριση Συνε­ται­ρι­στι­κής Τρά­πε­ζας Δωδε­κα­νή­σου, ενός πρώην προϊ­στα­μέ­νου κι ενός πρώην διευ­θυ­ντή της, που άσκησε ένας κάτοι­κος της Ιαλυσού.

Οπως εξέθεσε στην αγωγή του, με προ­τροπή σχεδόν πιε­στική και με δέλεαρ την εύκολη χρη­μα­το­δό­τηση, που δέχθηκε από τους ενα­γό­με­νους, διευ­θυ­ντικά στελέχη της τρά­πε­ζας, αγόρασε την 7η Απρι­λίου 2001 μια συνε­ται­ρι­στική μερίδα και στις 30 Οκτω­βρίου 2008 460 μερίδες.

Οι παρα­πάνω μερίδες ενόψει και τις μεγάλης υπε­ρα­ξίας που απέ­κτη­σαν δια­σπά­σθη­καν και έτσι κατά το έτος 2013 κατείχε συνο­λικά 1844 μερίδες, που η αξία τους ανήρ­χετο σε 50.710 ευρώ.

Τα στοι­χεία αυτά προ­κύ­πτουν από τις αντί­στοι­χες βεβαιώ­σεις με χρο­νο­λο­γίες 2014 και 2015 της ενα­γο­μέ­νης τρά­πε­ζας.

Τον Ιούλιο του 2010, πάντοτε υπό την καθο­δή­γηση και προ­τροπή των δύο πρώην στε­λε­χών συνήψε με την τράπεζα σύμβαση στε­γα­στι­κού δανείου συνο­λι­κού ποσού 100.000 ευρώ με επι­τό­κιο που ήταν επαρκώς προσ­διο­ρι­σμένο.

Στις αρχές του έτους 2013 ζήτησε να ρευ­στο­ποι­ή­σει τις συνε­ται­ρι­στι­κές του μερίδες ποσού 60.000 ευρώ περίπου και να ρυθ­μί­σει το υπό­λοιπο του δανείου που είχε λάβει το 2010.

Στις 4 Απρι­λίου 2011, όπως εκθέτει, του υπέ­δει­ξαν ως αρχική ενέρ­γεια την υπο­γραφή μιας σύμ­βα­σης ανα­διάρ­θρω­σης της οφειλής και ακο­λού­θως τη σύσταση ενε­χύ­ρου της αξίας των μερίδων.

Πράγ­ματι, υπε­γρά­φη­σαν την ίδια ημέρα πρό­σθετο σύμφωνο ανα­διάρ­θρω­σης οφειλών δανείου και σύμβαση σύστα­σης ενε­χύ­ρου – εκχώ­ρη­σης επί απαι­τή­σεων που προ­έ­κυ­πταν από τις μερίδες του.

Ακο­λού­θησε δεύτερο πρό­σθετο σύμφωνο ρύθ­μι­σης στις 28 Μαρτίου 2013.

Στη συνέ­χεια με αίτησή του στην τράπεζα, τον Σεπτέμ­βριο του 2013, επα­νήλθε στο ζήτημα της ρευ­στο­ποί­η­σης των μερίδων και οι βασικοί εκπρό­σω­ποι της τρά­πε­ζας, όπως υπο­στη­ρί­ζει, με διάφορα προ­σχή­ματα και δια­βε­βαιώ­σεις και μάλιστα με προ­φο­ρική εγγύηση, του έδωσαν την εντύ­πωση, η οποία μετα­τρά­πηκε σε πεποί­θηση ότι είχε απο­φα­σι­σθεί η εξαγορά των μερι­δίων όπως προ­έ­βλεπε το κατα­στα­τικό και ορίζει η σχετική νομο­θε­σία.

Ο ενάγων δια­τεί­νε­ται ότι απο­κα­λύ­φθηκε εκ των υστέρων πως υπήρχε γνώση της επι­κεί­με­νης ανά­κλη­σης της άδειας λει­τουρ­γίας της Τρά­πε­ζας από την Τράπεζα Ελλάδος, αλλά το απέ­κρυ­ψαν και επέ­με­ναν ότι ήταν θέμα ημερών η ολο­κλή­ρωση της δια­δι­κα­σίας.

Παρήλθε δε από τότε τρίμηνο και απο­κα­λύ­φθηκε η νοσηρή οικο­νο­μική κατά­σταση της τρά­πε­ζας, που προ­κά­λεσε την επέμ­βαση της Τρά­πε­ζας της Ελλάδος. Τέθηκε δε αυτή υπό ειδική εκκα­θά­ριση.

Το Νοέμ­βριο του 2014 απέ­στειλε με δικα­στικό επι­με­λητή στην τράπεζα, όπως αυτή εκπρο­σω­πείτο από την ειδική εκκα­θα­ρί­στρια εταιρία, εξώδικη δήλωση – όχλησή του, ζητώ­ντας την απο­κα­τά­σταση της αδικίας και την τακτο­ποί­ηση του θέματος, χωρίς όμως να λάβει κάποια απά­ντηση.

Προέβη επίσης και σε αναγ­γε­λία της απαί­τη­σής του, προ­ερ­χό­με­νης από την υπό εξαγορά αξία των μερι­δίων του, βάσει προ­κα­ταρ­κτι­κής συμ­φω­νίας με τους δύο πρώτους των ενα­γο­μέ­νων, που δεν είχε όμως καμία τύχη.

Τον Σεπτέμ­βριο του 2018 και αφού είχε προβεί σε αλλε­πάλ­λη­λες δια­δι­κα­σίες, αιτή­σεις και δικα­στι­κές ενέρ­γειες, η δια­χει­ρί­στρια εται­ρεία εκκα­θα­ρί­στρια, του γνω­στο­ποί­ησε με έγγραφο και το τελικό ποσό της οφειλής του, που ανήλθε στα 264.356,21 ευρώ.

Αιτή­θηκε με την αγωγή του να υπο­χρε­ω­θούν οι ενα­γό­με­νοι να του κατα­βά­λουν αλλη­λέγ­γυα και σε ολό­κληρο ο καθένας το συνο­λικό ποσό των 164.710 ευρώ νομι­μό­τοκα από την επίδοση της αγωγής.

Ο ενάγων, δεν έλαβε μέρος κανο­νικά στη δίκη, καθόσον δεν κατέ­θεσε προ­τά­σεις εντός της προ­βλε­πό­με­νης προ­θε­σμίας, ούτε εμφα­νί­στηκε στη δικά­σιμο, κατά την οποία η υπόθεση εκφω­νή­θηκε κατά τη σειρά εγγρα­φής της στο οικείο πινάκιο, ενώ αντί­θετα οι ενα­γό­με­νοι κατέ­θε­σαν εμπρό­θε­σμα προ­τά­σεις.

Η αγωγή του απορ­ρί­φθηκε καθώς η ερη­μο­δι­κία του επι­σπεύ­δο­ντος τη συζή­τηση ενά­γο­ντος επι­φέ­ρει ως κύρωση την απόρ­ριψη της αγωγής κατ’ ουσίαν, διότι τεκ­μαί­ρε­ται η εκ μέρους του εγκα­τά­λειψη του δικα­στι­κού αγώνος, υπό την προ­ϋ­πό­θεση ότι παρί­στα­ται προ­ση­κό­ντως ο ενα­γό­με­νος.