Απορρίφθηκε η αγωγή για αποζημίωση λόγω τραυματισμού από κακοτεχνία στο οδόστρωμα

• Το Δικα­στή­ριο έκρινε ότι δεν απο­δεί­χθη­καν οι συν­θή­κες του ατυ­χή­μα­τος • Ο Δήμος Ρόδου απαλ­λά­χθηκε από την ευθύνη

Το Μονο­με­λές Διοι­κη­τικό Πρω­το­δι­κείο Ρόδου εξέδωσε την απόφαση Α18/2025, με την οποία απορ­ρί­φθηκε η αγωγή που είχε κατα­θέ­σει πολίτης κατά του Δήμου Ρόδου, διεκ­δι­κώ­ντας απο­ζη­μί­ωση για περιου­σιακή ζημία και ηθική βλάβη. Η αγωγή αφο­ρούσε τραυ­μα­τι­σμό της ενά­γου­σας, ο οποίος, σύμφωνα με την ίδια, προ­κλή­θηκε λόγω κακο­τε­χνίας στο οδό­στρωμα της οδού Παλαιών Πατρών Γερ­μα­νού, στην πόλη της Ρόδου.

Η ενά­γουσα ισχυ­ρί­στηκε ότι, ενώ κινού­νταν με το ποδή­λατό της το βράδυ της 17ης Οκτω­βρίου 2021, εγκλω­βί­στηκε ο μπρο­στι­νός τροχός της σε σημείο του δρόμου όπου υπήρχε φρεάτιο, το οποίο δεν είχε ανυ­ψω­θεί σωστά μετά από ασφαλ­τό­στρωση. Σύμφωνα με την ίδια, το φρεάτιο είχε καλυ­φθεί πλημ­με­λώς με απο­τέ­λε­σμα να υπάρχει υψο­με­τρική διαφορά και να δημιουρ­γεί­ται κενό στο οδό­στρωμα. Αυτό, όπως υπο­στή­ριξε, είχε ως συνέ­πεια την ανα­τροπή της και τον σοβαρό τραυ­μα­τι­σμό της, καθώς υπέστη κάταγμα στον αρι­στερό καρπό, γεγονός που την καθή­λωσε για αρκετές εβδο­μά­δες και της προ­κά­λεσε οικο­νο­μική ζημία και ηθική βλάβη.

Η ενά­γουσα διεκ­δι­κούσε ποσό 7.674 ευρώ για την κάλυψη της περιου­σια­κής ζημίας της (απώλεια εισο­δή­μα­τος, έξοδα θερα­πείας, αντι­κα­τά­σταση του ποδη­λά­του και του κινητού τηλε­φώ­νου της), καθώς και 25.000 ευρώ για την ηθική βλάβη που υπέστη.

Οι ισχυ­ρι­σμοί του Δήμου Ρόδου

Ο Δήμος Ρόδου, ως ενα­γό­με­νος, αρνή­θηκε οποια­δή­ποτε ευθύνη για το περι­στα­τικό, προ­βάλ­λο­ντας τους εξής βασι­κούς ισχυ­ρι­σμούς:

Έλλειψη παθη­τι­κής νομι­μο­ποί­η­σης: Υπο­στή­ριξε ότι δεν φέρει ευθύνη για την κατά­σταση του φρε­α­τίου, καθώς αυτό είχε κατα­σκευα­στεί από τον ΟΤΕ, ο οποίος ήταν υπεύ­θυ­νος για την απο­κα­τά­στασή του.

Ανε­παρ­κής από­δειξη του συμ­βά­ντος: Ανέφερε ότι η ενά­γουσα δεν προ­σκό­μισε επίσημα στοι­χεία που να επι­βε­βαιώ­νουν τις συν­θή­κες του ατυ­χή­μα­τος, όπως π.χ. έκθεση της Τρο­χαίας ή άλλο δημόσιο έγγραφο που να απο­δει­κνύει την επι­κιν­δυ­νό­τητα του σημείου.

Έλλειψη αιτιώ­δους συνά­φειας: Σύμφωνα με τον Δήμο, δεν προ­έ­κυψε άμεση σύνδεση μεταξύ της κατά­στα­σης του οδο­στρώ­μα­τος και του ατυ­χή­μα­τος, δεδο­μέ­νου ότι δεν υπήρχαν επαρκή στοι­χεία που να απο­δει­κνύ­ουν ότι το περι­στα­τικό συνέβη ακριβώς στο σημείο της επί­μα­χης κακο­τε­χνίας.

Συνευ­θύνη της ενά­γου­σας: Προ­βλή­θηκε επίσης ο ισχυ­ρι­σμός ότι η ενά­γουσα είχε μερίδιο ευθύνης για το ατύχημα, καθώς ενδέ­χε­ται να μην ήταν αρκετά προ­σε­κτική κατά την οδήγηση.

Η απόφαση του Δικα­στη­ρίου

Το Δικα­στή­ριο, εξε­τά­ζο­ντας τα στοι­χεία της υπό­θε­σης, έκρινε ότι η ενά­γουσα δεν προ­σκό­μισε επαρ­κείς απο­δεί­ξεις για να στη­ρί­ξει την αγωγή της. Συγκε­κρι­μένα:

Δεν υπήρχε έκθεση Τρο­χαίας που να τεκ­μη­ριώ­νει το ατύχημα και την επι­κιν­δυ­νό­τητα του σημείου.

Το ασθε­νο­φόρο του ΕΚΑΒ παρέ­λαβε την ενά­γουσα από την πλατεία Φώκιαλη, ενώ η ίδια ανέφερε ότι το ατύχημα συνέβη στην οδό Παλαιών Πατρών Γερ­μα­νού.

Οι φωτο­γρα­φίες και οι δορυ­φο­ρι­κές απει­κο­νί­σεις που προ­σκο­μί­στη­καν δεν είχαν ημε­ρο­μη­νία, οπότε δεν μπο­ρού­σαν να απο­δεί­ξουν την κατά­σταση του δρόμου τη στιγμή του ατυ­χή­μα­τος.

Η μονα­δική μαρ­τυ­ρική κατά­θεση που προ­σκο­μί­στηκε ήταν από άτομο που δεν ήταν παρών στο συμβάν, αλλά ενη­με­ρώ­θηκε εκ των υστέρων.

Λόγω αυτών των κενών στην απο­δει­κτική δια­δι­κα­σία, το Δικα­στή­ριο έκρινε ότι δεν απο­δει­κνύ­ε­ται με βεβαιό­τητα πως το ατύχημα προ­κλή­θηκε από ευθύνη του Δήμου. Ως εκ τούτου, η αγωγή απορ­ρί­φθηκε.

Η απόφαση αυτή κατα­δει­κνύει τη σημασία της απο­δει­κτι­κής δια­δι­κα­σίας στις αγωγές απο­ζη­μί­ω­σης κατά δημό­σιων φορέων.

Το Δικα­στή­ριο έκρινε ότι η ενά­γουσα δεν τεκ­μη­ρί­ωσε επαρκώς ότι ο τραυ­μα­τι­σμός της ήταν απο­τέ­λε­σμα παρα­λεί­ψεων του Δήμου Ρόδου.

Το γεγονός αυτό επι­βε­βαιώ­νει πως, σε παρό­μοιες περι­πτώ­σεις, είναι κρίσιμο να συλ­λέ­γο­νται στοι­χεία όπως εκθέ­σεις αρμό­διων αρχών, φωτο­γρα­φίες με ημε­ρο­μη­νίες και μαρ­τυ­ρίες αυτο­πτών μαρ­τύ­ρων.

Η υπόθεση αυτή φέρνει στην επι­φά­νεια και το δια­χρο­νικό ζήτημα της συντή­ρη­σης του οδικού δικτύου και των ευθυνών των εμπλε­κό­με­νων φορέων, καθώς και την ανάγκη των πολιτών να γνω­ρί­ζουν τα δικαιώ­ματά τους αλλά και τις υπο­χρε­ώ­σεις τους σε παρό­μοια περι­στα­τικά.