Σύνδρομο της Στοκχόλμης

Το δομικό πρό­βλημα με κάποιες από τις «δομές φιλο­ξε­νίας» είναι ότι δεν φιλο­ξε­νούν τα παιδιά μέχρι να βρεθεί γι’ αυτά οικο­γε­νειακό περι­βάλ­λον. Αντι­θέ­τως. Εχουν προ­γραμ­μα­τι­στεί ώστε να τα κρατούν εντός των τειχών τους ακόμη και μετά την ενη­λι­κί­ωσή τους. Οι υπαρ­χη­γοί του καταγ­γελ­λο­μέ­νου της «Κιβωτού» και συνερ­γοί, ήταν, δύο παιδιά που μεγά­λωσε στη δομή μέχρι που άρχισαν να εργά­ζο­νται εκεί.  Είχαν  ανα­τρα­φεί εντός. Η «δομή» ανα­πα­ρά­γει τον εαυτό της. Δεν είναι τυχαίο ότι το δια­βό­ητο Σύν­δρομο της Στοκ­χόλ­μης – η νοσηρή αγάπη/προ­σκόλ­ληση του θύματος στον θύτη του – συνα­πα­ντά­ται κυρίως στο περί­κλει­στο σύμπαν των ιδρυ­μά­των. Και κάπως έτσι σκληρές τιμω­ρίες  μεταμ­φιέ­ζο­νται σε στοργή και η κακο­ποί­ηση ως προ­α­παι­τού­μενο για την ηθική ωρί­μανση. σχεδόν απο­δε­κτά, ακόμη και από τα θύματά του. Ολα συμ­βαί­νουν για το «καλό» του θύματος, ακόμη και στην περί­πτωση που το ίδιο το θύμα δεν είναι σε θέση να… αντι­λη­φθεί το «καλό» του