Δρ. Κων/νος Τασσάς: «Ο πραγματικός πλούτος στη ζωή μας είναι τα ιδανικά μας, οι εμπειρίες και οι αγώνες μας»

Πριν λίγες ημέρες παρου­σιά­στηκε στη Ρόδο από το Διεθνές Κέντρο Συγ­γρα­φέων και Μετα­φρα­στών του ΔΟΠΑΡ, το βιβλίο του δρα Κων­στα­ντί­νου Τασσά «Ο ΤΕΛΕΥΤΑΙΟΣ ΗΡΩΑΣ του θρυ­λι­κού αντι­τορ­πι­λι­κού Αδρίας L-67, ΓΙΩΡΓΟΣ ΤΑΣΣΑΣ» στο χώρο της Οπλο­θή­κης De Milly σε συνερ­γα­σία με τις εκδό­σεις Gutenberg συνε­παίρ­νο­ντας το κοινό που παρα­βρέ­θηκε στην εκδή­λωση.

Η επο­ποιία του «Αδρίας» που αρνή­θηκε να “πεθάνει” έχοντας χάσει την πλώρη του από γερ­μα­νική νάρκη και η συγκλο­νι­στική ζωή του κεντρι­κού ήρωα, απο­δί­δε­ται με γλαφυρό και παρα­στα­τικό τρόπο από τον δρ. Κων­στα­ντίνο Τασσά και η ιστορία συνε­χί­ζει να απο­τε­λεί πηγή έμπνευ­σης, σχεδόν 80 χρόνια μετά.

Με αφορμή την παρου­σί­αση του βιβλίου, ο δρ. Κων­στα­ντί­νος Τασσάς, Πολι­τι­κός Μηχα­νι­κός, οικο­νο­μο­λό­γος, μίλησε στη «δ» τονί­ζο­ντας ότι το παρά­δειγμα του πατέρα του Γιώργου, απο­δει­κνύει ότι ο πραγ­μα­τι­κός πλούτος στη ζωή μας είναι τα ιδανικά μας, οι εμπει­ρίες και οι αγώνες μας.

Ακο­λου­θεί το πλήρες κείμενο της συνέ­ντευ­ξης:

Στο βιβλίο σας με τίτλο: «Ο ΤΕΛΕΥΤΑΙΟΣ ΗΡΩΑΣ του θρυ­λι­κού αντι­τορ­πι­λι­κού Αδρίας L-67, ΓΙΩΡΓΟΣ ΤΑΣΣΑΣ» εξι­στο­ρείτε στην ουσία τη ζωή του πατέρα σας που απο­τε­λεί από μόνη της μία …Οδύσ­σεια. Πώς απο­φα­σί­σατε να γράψετε αυτό το βιβλίο;

Όταν ήμουν μικρός, ο πατέρας μου μου διη­γού­ταν πολλές ιστο­ρίες από τη ζωή του, οι οποίες μου φαί­νο­νταν απί­στευ­τες και συναρ­πα­στι­κές. Και πραγ­μα­τικά ήταν τόσο θαυ­μα­στές οι ιστο­ρίες αυτές που μεγα­λώ­νο­ντας, ένιωσα έντονα την ανάγκη να τις γράψω. Γι’ αυτό στην αρχή του βιβλίου παρα­θέτω το γνωστό ρητό του Τάσου Λει­βα­δίτη που λέει ότι: «Πιστεύω στο απί­στευτο που είναι η πιο αληθινή μας ιστορία».

Και απο­φά­σισα να γράψω το βιβλίο επειδή έβλεπα ότι μεγα­λώ­νει το ανθρω­πό­καινο (σύμφωνα και με τον καθη­γητή Δ. Για­τρο­μα­νω­λάκη), ότι οι άνθρω­ποι άρχισαν να αλλοιώ­νο­νται, ότι δεν είχαν τις ίδιες αξίες και τα ιδανικά όπως παλαιό­τερα και ένας από τους βασι­κούς λόγους που συνέβη αυτό, είναι το κυνήγι του χρή­μα­τος. Το χρήμα έχει γίνει εν ολίγοις αυτο­σκο­πός και δεν αντι­με­τω­πί­ζε­ται απλά ως μέσο …συναλ­λα­γής.

Μέσα λοιπόν από την ιστορία ενός Έλληνα, εθνικού ήρωα, πατριώτη που κατα­τά­χθηκε, το 1942, ως ναύτης μηχα­νι­κός, σε ηλικία 16 ετών, εκπαι­δεύ­τηκε στο θωρα­κι­σμένο Κατα­δρο­μικό ΑΒΕΡΩΦ, βρα­βεύ­τηκε με χρυσό κύπελλο και τοπο­θε­τή­θηκε στο Πλωτό Συνερ­γείο ΗΦΑΙΣΤΟΣ, ως εκπαι­δευ­τής και στη συνέ­χεια τοπο­θε­τή­θηκε στο αντι­τορ­πι­λικό ΑΔΡΙΑΣ, θέλησα να δώσω στον ανα­γνώ­στη να συνει­δη­το­ποι­ή­σει ότι η ποιό­τητα ζωής δεν έγκει­ται στα υλικά αγαθά…

Το παρά­δειγμα του πατέρα μου, ο οποίος έχει υποστεί τα πάν­δεινα, έζησε εξορίες δύο πολέ­μους όλα τα πολι­τικά φάσματα από την άκρα αρι­στερά έως την άκρα δεξιά, πολέ­μησε για την επι­βί­ωσή του εργα­ζό­με­νος κυριο­λε­κτικά από τα πέντε του, που τον απο­κα­λού­σαν το χαμίνι των Οινουσ­σών και μέχρι το τέλος της ζωής του ήταν ένας αισιό­δο­ξος άνθρω­πος με το

χαμό­γελο στα χείλη, απο­δει­κνύει ότι ο πραγ­μα­τι­κός πλούτος στη ζωή μας είναι τα ιδανικά μας, οι εμπει­ρίες και οι αγώνες μας. Η ανδρεία του σε όλους τους τομείς της ζωής του συμ­βά­διζε πάντα με το θάρρος των ιδεών του.

 

Τα Δωδε­κά­νησα ήταν ένας κρί­σι­μος σταθμός για το Αδρίας και τον πατέρα σας…

Πράγ­ματι… Το αντι­τορ­πι­λικό «Αδρίας» βρέθηκε στα Δωδε­κά­νησα σε απο­στολή αυτο­κτο­νίας μαζί με το εγγλέ­ζικο Χούρ­γουορθ. Μαί­νο­νταν οι μάχες στη Λέρο και έπρεπε να μετα­φέ­ρουν πυρο­μα­χικά. Στις 22 Οκτω­βρίου 1943, συγκρού­σθηκε έξω από την Κάλυμνο με γερ­μα­νική νάρκη και κόπηκε …στα δύο. Ο Γιώργος τότε ήταν 17 ετών και μέλος του ηρωικού εκείνου πλη­ρώ­μα­τος (ναύτης μηχα­νι­κός).

Με κομμένη την μήκους 28 μέτρων πλώρη «κάτω από τη μύτη» των Γερ­μα­νών ναζί που βρί­σκο­νταν στη θάλασσα, στον αέρα και στα νησιά της Κω, της Σύμης, της Ρόδου κλπ, κλπ… έπειτα από ένα απί­στευτο ταξίδι με 10 – 12 μποφόρ επί 740 μίλια η άμορφη μάζα του του θρυ­λι­κού αντι­τορ­πι­λι­κού έφθασε στο λιμάνι της Αλε­ξάν­δρειας. Και αυτό είναι μόνο ένα κομμάτι της απί­στευ­της ζωής του πατέρα μου.

Συμπλη­ρώ­νο­νται σε λίγο καιρό 80 χρόνια από αυτό το ηρωικό κατόρ­θωμα, πρω­το­φα­νές στα χρονικά των ναυ­τι­κών πολέμων και χαί­ρο­μαι που είχα την τύχη να παρου­σιάσω το βιβλίο μου σε ένα εκλεκτό κοινό στη Ρόδο. Θα ήθελα να ευχα­ρι­στήσω ιδιαί­τερα τον ΔΟΠΑΡ, τον πρόεδρό του και το προ­σω­πικό του, το Κέντρο Λογο­τε­χνών και Μετα­φρα­στών Ρόδου. Ιδιαί­τερα ευχα­ρι­στώ το τμήμα δημο­σίων σχέσεων του Δήμου την κα Μαρία Καρα­μπίνη, όπως και τους αξιω­μα­τι­κούς, υπα­ξιω­μα­τι­κούς και ναύτες του Ναυ­τι­κού Σταθμού Ρόδου και τον διοι­κητή, αντι­πλοί­αρχο Σπυ­ρί­δωνα Αλεξίου που απο­τέ­λε­σαν την αφορμή να προ­χω­ρή­σει επι­τέ­λους η πολυα­να­με­νό­μενη αυτή εκδή­λωση της παρου­σί­α­σης του βιβλίου στη Ρόδο.

• Πόσο σας επη­ρέ­ασε προ­σω­πικά η στάση ζωής του πατέρας σας και το παρά­δειγμά του;

Πάρα πολύ, όπως είναι φυσικό. Μόλις άρχισα να γράφω το βιβλίο ξεκί­νησα να ερευνώ την ιστορία της οικο­γέ­νειάς μου και ανα­κά­λυψα πράγ­ματα που μέχρι τότε δεν γνώριζα. Δια­πί­στωσα ότι ο προ­πάπ­πους μου ο Νικόλας ήταν ένας αρχο­ντι­κός άνθρω­πος στο Κορ­δε­λιό στη Σμύρνη. Ο παππούς μου ο Κωστής ήρθε σε ρήξη με τον πατέρα του (τον Νικόλα) και εντά­χθηκε στους πεζο­ναύ­τες στην Αμερική.

Ερευ­νώ­ντας λοιπόν την πορεία της ζωής του πατέρα μου και κάνο­ντας τον απο­λο­γι­σμό της δικής μου ζωής, συνει­δη­το­ποί­ησα ότι δεν καθο­ρί­ζει την τροπή των πραγ­μά­των η ανθρώ­πινη βούληση. Όπως ανα­φέ­ρουν οι νευ­ρο­χει­ρουρ­γοί, υπάρχει ένας μαριο­νε­τί­στας που δεν είναι άλλος από τον εγκέ­φαλό μας, ο οποίος ανάλογα με τον τρόπο που έχει εκπαι­δευ­τεί και τις επιρ­ροές που έχει δεχθεί από το άμεσο περι­βάλ­λον στο οποίο ανα­πτύσ­σε­ται κανείς, καθο­ρί­ζει το πώς θα πορευ­τούμε στη ζωή μας. Ο πατέρας μου προ­φα­νώς επη­ρε­ά­στηκε από τον παππού μου τον Κωστή, ο οποίος ως πεζο­ναύ­της τον έκανε να αισθά­νε­ται ατρό­μη­τος…

Αντί­στοιχα, ένας άνθρω­πος που άσκησε τερά­στια επιρροή στον πατέρα μου ήταν ο θείος του (από την πλευρά της μητέρας του) Κων­στα­ντί­νος Καρα­θε­ο­δωρή, μαθη­μα­τι­κός που δια­κρί­θηκε σε παγκό­σμιο επίπεδο και υπήρξε δάσκα­λος του Αϊν­στάιν. Τον Καρα­θε­ο­δωρή τον συνα­ντούσε τα καλο­καί­ρια και εκείνος ανά­γκασε τον πατέρα μου να του υπο­σχε­θεί, ενώ δούλευε στο λιμάνι των Οινουσ­σών, ότι θα γίνει μεγάλος και τρανός. Του μετέ­δωσε τις αρχές της Αρι­στείας και της Γνώσης, του είπε ότι αυτά είναι τα μόνα μέσα για να δια­κρι­θεί κανείς στη ζωή.

Και ο πατέρας μου κατά­φερε να πάει στο πολυ­τε­χνείο στα 32 του, να τους πείσει ότι έχασε το απο­λυ­τή­ριο του γυμνα­σίου στον πόλεμο (ενώ απο­φοί­τησε μόνο από το μικρό δημο­τικό των Οινουσ­σών) και να σπου­δά­σει. Έγινε ένας από τους μεγα­λύ­τε­ρους μηχα­νι­κούς φραγ­μά­των και υδροη­λε­κτρι­κών σταθμών στον κόσμο. Το φράγμα Γενισέι στην ανα­το­λική Σιβηρία ή το υδροη­λε­κτρικό φράγμα στον ποταμό Νείλο της Αιγύ­πτου, κοντά στην πόλη Ασουάν, το μεγα­λύ­τερο της χώρας και ένα από τα σπου­δαιό­τερα του κόσμου, είναι κάποια από τα έργα του.

Με την επιρροή που άσκησε σε εμένα προ­σω­πικά -σε πνευ­μα­τικό και όχι συναι­σθη­μα­τικό επίπεδο- με έκανε να αισθά­νο­μαι άφοβος. Δούλεψα σε 27 χώρες, επι­σκέ­φθηκα 85, δούλεψα σε προ­ο­δευ­μέ­νες χώρες αλλά και πολύ επι­κίν­δυ­νες χώρες, όπως το Αφγα­νι­στάν ή η Γεωργία κατά τη διάρ­κεια του πολέμου το 2008. Έχασα 27 συνερ­γά­τες μου μηχα­νι­κούς αρχι­τέ­κτο­νες, οικο­νο­μο­λό­γους από σφαίρες, καρ­διακά ή εγκε­φα­λικά επει­σό­δια. Προ­σω­πικά, παρόλο που απει­λή­θηκα από χιλιά­δες σφαίρες όσο βρι­σκό­μουν σε αυτές τις τόσο δύσκο­λες περιο­χές, δεν με βρήκε ούτε μία. Κοι­μό­μουν τυλιγ­μέ­νος με λαμα­ρι­νό­φυλλα καθώς έρχο­νταν …αδέ­σπο­τες τη νύχτα όταν ήμουν στην Οσετία. Παρόλα αυτά δεν δεί­λιασα ποτέ.

• Έχω την εντύ­πωση ότι το βιβλίο που θα περι­γρά­φει τη δική σας ζωή, θα είναι εξίσου συναρ­πα­στικό… Σκε­φτή­κατε ποτέ να ζήσετε πιο ήσυχα; Δεν ανα­ζη­τή­σατε ποτέ την ασφά­λεια και τη βολή σας;

Όχι δεν το σκέ­φτηκα ποτέ. Όπως συνη­θίζω να λέω, οι άνθρω­ποι πρώτα πεθαί­νουν και μετά γερνούν. Βλέπω παιδιά 19 και 20 χρονών που σκέ­φτο­νται πότε θα συντα­ξιο­δο­τη­θούν. Ανα­ρω­τιέ­μαι…, είναι δυνατόν να σκέ­φτε­ται κανείς τη σύνταξη τόσο νέος;

Προ­σω­πικά, ανα­κά­λυψα από πολύ μικρός τη χαρά της δημιουρ­γίας. Άρχισα να εμφα­νίζω φωτο­γρα­φίες από έξι ετών. Στα οκτώ μου κατα­σκεύ­ασα το πρώτο ραδιό­φωνο, στα δέκα την πρώτη τηλε­ό­ραση και στα 12 το πρώτο αυτο­κί­νητο με μηχανή βέσπας. Είχα μονίμως την περιέρ­γεια να ανα­κα­λύ­πτω νέα πράγ­ματα και πλέον μπορώ να σας πω με απόλυτη βεβαιό­τητα ότι έτσι κατα­φέρ­νει να παρα­μεί­νει κανείς νέος. Η περιέρ­γεια ήταν πάντα το κίνητρό μου…

• Η εποχή που δια­νύ­ουμε είναι γεμάτη προ­κλή­σεις για την Ελλάδα, την Ευρώπη και για όλο τον κόσμο. Τι θα συνι­στού­σατε σε όλους όσοι ανη­συ­χούν για το Αύριο;

Να μη φοβού­νται τη ζωή. Έχω δια­πι­στώ­σει ότι πολλοί άνθρω­ποι φοβού­νται την ίδια τη ζωή, ανη­συ­χούν για το τι θα γίνει αύριο αντί απλά να συνε­χί­σουν να ζουν… Οι παπ­πού­δες μας έζησαν σε πολύ πιο επι­κίν­δυ­νες και δύσκο­λες συν­θή­κες από εμάς κι όμως επι­βί­ω­σαν. Δεν μπορείς να συνε­χί­σεις να ζεις με το φόβο του αύριο.

Η Ευρώπη είναι η πιο κατα­ρα­μένη ήπειρος στη γη. Οι περισ­σό­τε­ροι πόλεμοι έγιναν στην Ευρώπη λόγω θρη­σκευ­τι­κών αξιώ­σεων, εθνι­κι­σμού, εγω­ι­σμών… Και επι­τέ­λους ο Ρομπέρ Σουμάν με την περί­φημη δια­κή­ρυξη που φέρει το όνομά του, κατά­φερε να ενώσει την Ευρώπη και να απο­τρέ­ψει περαι­τέρω πολέ­μους εδώ και 70 χρόνια. Καμία ήπειρος δεν έχει ζήσει τόσους πολέ­μους και τόσο φρι­κια­στικά πράγ­ματα. Κι όμως σήμερα η καλύ­τερη ήπειρος για να ζει κανείς είναι η Ευρώπη και η καλύ­τερη χώρα για να ζει κανείς είναι η Ελλάδα. Περί­εργο θα μου πείτε για μία χώρα που δεν παράγει ούτε καρ­φί­τσα. Έζησα 47 χρόνια στην Ευρώπη. Είμαι στην ουσία ένας πολίτης του κόσμου. Αυτό που δεν συνά­ντησα πουθενά παρά μόνο στην Ελλάδα, είναι ότι πίσω από κάθε Έλληνα βρί­σκε­ται ένας άλλος Έλληνας που τον στη­ρί­ζει και τον εμπνέει. Και βέβαια πουθενά αλλού δεν υπάρ­χουν αυτός ο ήλιος και αυτή η θάλασσα…