Συμψηφισμοί της φρίκης

Το μεγάλο θέμα των ημερών είναι χωρίς αμφι­βο­λία πως μετά το διάγ­γελμα Πούτιν, ο κόσμος είναι απείρως πιο εύθραυ­στος. Η κλι­μά­κωση του πολέμου είναι πλέον βεβαιό­τητα. Αυτό που δεν είναι γνωστό, καθώς όλες οι εμπλε­κό­με­νες πλευρές αρνού­νται να κάνουν βήμα πίσω, είναι πόσο άσχημα θα κατα­λή­ξουν όλα αυτά… Στην Ελλάδα έχουμε φτάσει να έχουμε μια σχεδόν οπαδική αντι­με­τώ­πισή αυτού του πολέμου και της φρίκης. Όσοι πιστεύ­ουν ότι το ΝΑΤΟ είναι με τη «σωστή πλευρά της ιστο­ρίας» πανη­γυ­ρί­ζουν όποτε υπάρχει μια πετυ­χη­μένη αντε­πί­θεση των ουκρα­νι­κών ενόπλων δυνά­μεων. Όσοι βλέπουν τη Μόσχα ως το αντί­βαρο στον «ιμπε­ρια­λι­σμό» συγκι­νού­νται στη σκέψη ότι η Ρωσία θα κλι­μα­κώ­σει ακόμη περισ­σό­τερο τις πολε­μι­κές επι­χει­ρή­σεις. Υπάρ­χουν άνθρω­ποι, νέοι, μορ­φω­μέ­νοι, που προ­σπα­θούν να απο­δεί­ξουν  πως η Μπούτσα, το Ιζιούμ, η Μαριού­πολη, είναι  σκη­νο­θε­σίες του  “ιμπε­ρια­λι­σμού” ή σκέτος πόλεμος προ­πα­γάν­δας.Μόνο που όλοι τους ξεχνάνε ότι κάθε μέρα που συνε­χί­ζε­ται ο πόλεμος άνθρω­ποι σκο­τώ­νο­νται, είτε στα πεδία των μαχών είτε από τους βομ­βαρ­δι­σμούς σε βάρος αμάχων, υπο­δο­μές κατα­στρέ­φο­νται, σπίτια και εργο­στά­σια γκρε­μί­ζο­νται. Η φρίκη δεν συμ­ψη­φί­ζε­ται, δεν εξι­σώ­νε­ται. Εάν υπάρχει ακόμη επί­γνωση της κατά­στα­σης και τι σημαί­νει ειδικά για την Ευρώπη, τότε αυτό που χρειά­ζε­ται είναι έστω και τώρα μια προ­σπά­θεια για κατά­παυση του πυρός και επι­στροφή κάποιας δια­πραγ­μά­τευ­σης.