«Στην τέχνη δεν χωράει λογοκρισία» – Μουσική διαμαρτυρία μαθητών/τριών του Μουσικού Σχολείου Ρόδου

Σε μια πολι­τι­σμένη μουσική δια­μαρ­τυ­ρία προ­χώ­ρησε σήμερα Παρα­σκευή, στην πλ. Κύπρου, αντι­προ­σω­πεία μαθητών και μαθη­τριών του Μου­σι­κού Σχο­λείου Ρόδου, με επι­κε­φα­λής το 15μελές μαθη­τικό συμ­βού­λιο. Η δια­μαρ­τυ­ρία αυτή ήταν ενταγ­μένη σε ένα πλαίσιο αντί­στοι­χων κινη­το­ποι­ή­σεων των μαθητών των Μου­σι­κών Σχο­λείων της χώρας, αλλά και άλλων φορέων του καλ­λι­τε­χνι­κού χώρου, με αφορμή την πρόθεση της κυβέρ­νη­σης να ενσω­μα­τώ­σει στο νομο­σχέ­διο Λιβά­νιου (πρώην Πέτσα) Ευρω­παϊκή οδηγία για την παροχή υπη­ρε­σιών στον οπτι­κο­α­κου­στικό τομέα.

Το άρθρο έχει τίτλο «Απα­γό­ρευση υπο­κί­νη­σης σε βία ή μίσος» και όπως λένε οι μαθητές στην ανα­κοί­νωσή τους, «αν και με μια πρώτη ματιά το άρθρο φαί­νε­ται πολύ λογικό, με τον τρόπο που έχει εφαρ­μο­στεί σε άλλες χώρες της Ευρω­παϊ­κής Ένωσης, προ­κα­λεί έντονη λογο­κρι­σία στην τέχνη και απο­τε­λεί πλήγμα στην ελεύ­θερη έκφραση». Η ανα­κοί­νωση συνε­χί­ζει λέγο­ντας:

«Η τέχνη βασί­ζε­ται στην πλήρη ελευ­θε­ρία της έκφρα­σης, στην απο­τύ­πωση των σκέψεων όλων των καλ­λι­τε­χνών, όπως ακριβώς τους επι­τρέ­πει η καλ­λι­τε­χνική τους φύση. Συνεπώς, δεν νοείται να υπάρχει περιο­ρι­σμός στις θεμα­το­λο­γίες που μπορεί κάποιος να θίξει μέσω της τέχνης. Π.χ., το γραφικό περιε­χό­μενο, όσο έντονο κι αν είναι, είναι σημα­ντικό μέρος πολλών ειδών τέχνης για έναν τερά­στιο αριθμό καλ­λι­τε­χνών. Η απα­γό­ρευση τέτοιου περιε­χο­μέ­νου στην τέχνη, μετα­βά­λει πλήρως τον ορισμό της.

Τι σημαί­νει όμως το νομο­σχέ­διο αυτό για την Ελλάδα; Οι κατη­γο­ρού­με­νοι για παρά­βαση του άρθρου 8, θα μπορούν, με βάση τον ισχύ­ο­ντα ποινικό κώδικα, να κατα­δι­κα­στούν σε 3ετή έως 5ετή φυλά­κιση για “δημόσια απειλή”. Παράλ­ληλα, η ανάρ­τηση για την οποία γίνεται η κατη­γο­ρία, όχι μόνο θα λογο­κρί­νε­ται, αλλά και θα κατε­βαί­νει από το δια­δί­κτυο. Πιο συγκε­κρι­μένα, στο χώρο της μου­σι­κής, οι καλ­λι­τέ­χνες που μέσω των τρα­γου­διών τους εκφρά­ζουν κριτική με έντονο τρόπο στην πολι­τική των κυβερ­νή­σεων ή σε θεσμούς όπως η εκκλη­σία, κάτι το οποίο είναι σύνηθες στην ραπ, πανκ και μέταλ σκηνή, μπορεί να θεω­ρη­θούν απειλή και να διω­χθούν.

Η εφαρ­μογή του συγκε­κρι­μέ­νου νομο­σχε­δίου μπορεί εύκολα να δημιουρ­γή­σει παρερ­μη­νείες και να εξυ­πη­ρε­τή­σει πολι­τικά συμ­φέ­ρο­ντα, όπως ήδη έχει συμβεί σε άλλες χώρες της ΕΕ, όπου υπάρ­χουν περι­στα­τικά κατα­δί­ω­ξης καλ­λι­τε­χνών με αφορμή την κριτική σε κυβερ­νή­σεις και σε όργανα του κράτους. Για παρά­δειγμα, στη Γερ­μα­νία, από το 2019 έχουν σημειω­θεί ουκ ολίγες διώξεις σε καλ­λι­τέ­χνες που έκαναν κριτική στην πολι­τική του Ισραήλ απέ­να­ντι στους Παλαι­στί­νιους. Ακόμα, στην Ισπανία έχει γίνει δίωξη με αφορμή τον στίχο τρα­γου­διού: “δεν θα κατα­φέ­ρουν να με λυγί­σουν”, ανα­φε­ρό­μενο σε ειδικές δυνά­μεις, ο οποίος χαρα­κτη­ρί­στηκε ως “ωραιο­ποί­ηση της τρο­μο­κρα­τίας”.

Ως μαθητές των Μου­σι­κών Σχο­λείων, δηλώ­νουμε την κάθετη ενα­ντί­ωσή μας σε αυτή την προ­σπά­θεια στέ­ρη­σης της ελευ­θε­ρίας του λόγου και της έκφρα­σης. Άλλωστε, σύμφωνα με τον ποιητή Ναζίμ Χικμέτ,

“…το πιο εκπλη­κτικό, πιο επι­βλη­τικό, πιο μυστη­ριακό και πιο μεγάλο,

είναι ένας άνθρω­πος που τον μπο­δί­ζουν να βαδίζει,

είναι ένας άνθρω­πος που τον αλυ­σο­δέ­νουνε”».

Προς τιμή τους, οι έφηβοι του Μου­σι­κού Σχο­λείου Ρόδου, που ξέρουν πάντα να διεκ­δι­κούν με τον δικό τους ωραίο τρόπο, κατά τη διάρ­κεια της μου­σι­κής δια­μαρ­τυ­ρίας, τήρησαν τα προ­βλε­πό­μενα μέτρα προ­στα­σίας της υγείας!

Αξίζει πάντως να σημειω­θεί ότι ήδη ο αρμό­διος υφυ­πουρ­γός ανα­κοί­νωσε βελ­τί­ωση του άρθρου 8.