Hχορρύπανση χωρίς καµία προστασία με τον νέο Ποινικό Κώδικα

Τι σχέση έχουν ο νέος Ποι­νι­κός Κώδικας και ο –τον θυμάστε;– νόμος Παπα­θε­μελή; Η συνά­φεια των δύο παρα­πάνω είναι πολύ μεγα­λύ­τερη από αυτή που θα νόμιζε κανείς. Ο πρώην υπουρ­γός Δημό­σιας Τάξης Στέλιος Παπα­θε­με­λής απο­πει­ρά­θηκε να δώσει λύση στο πρό­βλημα της ηχορ­ρύ­παν­σης από τα νυχτε­ρινά μαγαζιά με μια «λίγο» ριζο­σπα­στική λύση. «Τα έκλεινε» από τις 2 π.μ. Απο­τέ­λε­σμα ήταν να ξεση­κω­θεί ο κόσμος, τότε που τα οικο­νο­μικά δεδο­μένα δεν ήταν το κυρί­αρχο πρό­βλημα του Ελληνα, και να δια­δη­λώ­σει νύχτα στο Σύνταγμα, υπό τον ήχο δυνατής μου­σι­κής, για το δικαί­ωμα στη μέχρι πρωίας δια­σκέ­δαση. Τότε λεφτά υπήρχαν. Τι γίνεται, όμως, με το δικαί­ωμα στην ησυχία και στην ξεκού­ραση; Μια πρώτη, στρεβλή και γεμάτη κενά απά­ντηση φαί­νε­ται ότι απο­πει­ρά­θηκε να δώσει ο νομο­θέ­της με τον νέο Ποινικό Κώδικα, ο οποίος δεν χάραξε μόνο τον δρόμο της εξόδου από τα σωφρο­νι­στικά ιδρύ­ματα για αρκε­τούς βαρυ­ποι­νί­τες. Η κατάρ­γηση των πται­σμά­των που σχε­τί­ζο­νται με την ηχορ­ρύ­πανση που προ­κα­λεί­ται από καλο­και­ρινά νυχτε­ρινά μαγαζιά ρίχνουν στο κενό τα παρά­πονα των πολιτών, οι οποίοι πλέον δεν έχουν τρόπο να προ­στα­τευ­θούν και ανα­γκά­ζο­νται να ακού­σουν στη δια­πα­σών μουσική που δεν απο­τε­λεί επιλογή τους.

Από τον νόμο Παπα­θε­μελή έως την αλλαγή του Ποι­νι­κού Κώδικα το πρό­βλημα της δυνατής μου­σι­κής στα νυχτε­ρινά μαγαζιά φαί­νε­ται ότι απο­τε­λεί λερναία ύδρα. Κόβο­ντας το ένα κεφάλι κατά το μακρινό 1994, οπότε και ο νόμος Παπα­θε­μελή (τότε υπουρ­γός Δημο­σίας Τάξης) έθεσε ένα πλαφόν στο ωράριο λει­τουρ­γίας των κατα­στη­μά­των, ξεπή­δη­σαν στη συνέ­χεια πολλά νέα κεφάλια παρα­βα­τι­κό­τη­τας. Και αυτό γιατί ελεγ­κτής και ελεγ­χό­με­νος δια­τη­ρούν μια συνά­φεια εδώ και χρόνια, ενώ ο νέος Ποι­νι­κός Κώδικας έχει κατα­φέ­ρει να διευ­κο­λύ­νει τους παρα­βά­τες.

Η δια­δι­κα­σία ηχο­μέ­τρη­σης από τους ελεγ­κτι­κούς μηχα­νι­σμούς είναι ένας γρίφος χωρίς απά­ντηση. Μέχρι πρό­τι­νος, αρμό­διος για την αδειο­δό­τηση κατα­στή­μα­τος υγειο­νο­μι­κού ενδια­φέ­ρο­ντος με μουσική ήταν ο δήμος. Ωστόσο, η άδεια δινόταν και κανείς από πλευράς δήμου δεν διεξήγε τους (όποιους) ελέγ­χους. Και αυτό επειδή το φορτίο των ελέγχων βάρυνε, όπως και σήμερα, την αστυ­νο­μία. Η αστυ­νο­μία, όμως, από την πλευρά της δεν έχει τρόπο να δια­πι­στώ­σει εάν η μουσική ξεπερνά τα 80 ντε­σι­μπέλ σε κλειστό χώρο και τα 35 ντε­σι­μπέλ σε ανοι­χτούς χώρους, όπως προ­βλέ­πει η νομο­θε­σία. Το μόνο που μπορούν να κάνουν άνδρες και γυναί­κες της αστυ­νο­μίας είναι να δια­πι­στώ­σουν ότι το κάθε κατά­στημα δια­θέ­τει άδεια μου­σι­κής. Σε αυτή την περί­πτωση, απλώς γίνεται μια προ­φο­ρική σύσταση, καθώς επι­στη­μο­νικά ή απλώς αντι­κει­με­νικά δεν μπορεί να κατα­γρα­φεί η παρά­βαση –ελλεί­ψει ηχό­με­τρου– και το περι­πο­λικό απο­χω­ρεί.

Μόνο διοι­κη­τικά πρό­στιμα

Στο σημείο αυτό έρχεται η παρέμ­βαση του νέου Ποι­νι­κού Κώδικα, ο οποίος, καταρ­γώ­ντας την έννοια του πταί­σμα­τος, προ­βλέ­πει για τις παρα­πάνω παρα­βά­σεις μόνο διοι­κη­τικά πρό­στιμα, δηλαδή σφρά­γι­σμα του κατα­στή­μα­τος. Ετσι βγαίνει στην «ανεργία» ο λεγό­με­νος αυτο­φω­ρά­κιας. Ηταν εκείνος που είχε την ευθύνη, κατά τον νόμο του κατα­στή­μα­τος, και πήγαινε στο αυτό­φωρο, όπως όριζε ο νόμος, για την εν λόγω παρά­βαση. Το φαι­νό­μενο είχε λάβει τερά­στιες δια­στά­σεις, διότι ο «αυτο­φω­ρά­κιας» πήγαινε στο αυτό­φωρο και ο κατα­στη­μα­τάρ­χης παρέ­μενε στην επι­χεί­ρησή του, η οποία συνέ­χιζε να λει­τουρ­γεί. Η άρση της αυτό­φω­ρης δια­δι­κα­σίας για την εν λόγω παρά­βαση (δια­τά­ξεις περί παρα­βί­α­σης των ωρών κοινής ησυχίας) απλώς έβγαλε στην αχρη­στία τον «αυτο­φω­ρά­κια», ο οποίος πλη­ρω­νό­ταν από τον επι­χει­ρη­μα­τία μόνο και μόνο για να εμφα­νί­ζε­ται  στο αυτό­φωρο. Πλέον, σύμφωνα με τον νέο Ποινικό Κώδικα, οι κυρώ­σεις είναι μόνο διοι­κη­τι­κές και προ­βλέ­πουν το σφρά­γι­σμα της επι­χεί­ρη­σης.

Ωστόσο, η απόφαση για σφρά­γι­σμα της επι­χεί­ρη­σης μπορεί, έτσι όπως έχουν σήμερα τα πράγ­ματα, να ληφθεί πολύ δύσκολα, εξηγούν στελέχη της αγοράς. Πρέπει ο ελεγ­κτι­κός μηχα­νι­σμός να προ­χω­ρή­σει σε τρεις δια­δο­χι­κές μετρή­σεις, χωρίς να προσ­διο­ρί­ζε­ται η μεταξύ τους χρονική από­σταση.

Επίσης, το πόσα αστυ­νο­μικά τμήματα στη χώρα είναι εξο­πλι­σμένα με ηχό­με­τρο παρα­μέ­νει άγνωστο, ενώ εικά­ζε­ται ότι ο αριθμός αυτών είναι τρομερά περιο­ρι­σμέ­νος σε σχέση με τις ανάγκες. Συμπέ­ρα­σμα: λευκές νύχτες για τα θύματα των παρά­νο­μων ντε­σι­μπέλ;

ΑΛΕΞΑΝΔΡΑ ΚΑΣΣΙΜΗ

Πηγή kathimerini.gr