Ομιλία του κ. Αντώνη Καμπουράκη στην ενημερωτική εκδήλωση ΚΟΙΝΣΕΠ Ασκληπειάδες

Επι­τρέψτε μου πρώτα απ’ όλα να συγχαρώ την Κοι­νω­νική Συνε­ται­ρι­στική Επι­χεί­ρηση «ΑΣΚΛΗΠΕΙΑΔΕΣ» και τον Πρόεδρό της Μανώλη Ζηδια­νάκη, για την πρω­το­βου­λία της σημε­ρι­νής διορ­γά­νω­σης, αλλά και συνο­λικά για τον αγώνα που δίνουν, ενάντια στον κοι­νω­νικό απο­κλει­σμό και υπέρ της ισο­τι­μίας, των συναν­θρώ­πων μας με ανα­πη­ρία.

Είναι δύσκο­λος και μακρύς αυτός ο αγώνας, αλλά ανήκω μεταξύ αυτών που πιστεύ­ουν πως η θέληση δεν γνω­ρί­ζει όρια και μπορεί να αλλάξει πολλά από τα κακώς κείμενα, που δυστυ­χώς ακόμη και σήμερα κατα­δυ­να­στεύ­ουν την καθη­με­ρι­νό­τητα των συναν­θρώ­πων μας.

Οι λύσεις υπάρ­χουν. Το όραμα και η βούληση έλειψαν. Κι αυτό μπορεί να μας το επι­βε­βαιώ­σει, μια εμβλη­μα­τική φυσιο­γνω­μία του ανα­πη­ρι­κού κινή­μα­τος στη χώρα μας ο Πρό­ε­δρος της Εθνικής Συνο­μο­σπον­δίας Ατόμων με Ανα­πη­ρία, καθώς και του Ευρω­παϊ­κού Φόρουμ Ατόμων με Ανα­πη­ρία ο κύριος Γιάννης Βαρ­δα­κα­στά­νης, τον οποίο έχουμε τη χαρά και την τιμή να φιλο­ξε­νούμε σήμερα στη Ρόδο μας.

Δυστυ­χώς, αγαπητέ Πρόεδρε, και το λέω με πολύ μεγάλη λύπη αυτό, απέ­χουμε πολύ, από το να είναι η Ρόδος μας φιλική προς τους ανθρώ­πους με ανα­πη­ρία. Δεν έχει νόημα να κρυ­βό­μα­στε πίσω από το δάκτυλό μας, και να ωραιο­ποιούμε την πραγ­μα­τι­κό­τητα. Την πραγ­μα­τι­κό­τητα που βιώνουν με πολύ οδυνηρό τρόπο, καθη­με­ρινά πολλοί συνάν­θρω­ποί μας. Δημόσια κτίρια και υπη­ρε­σίες, δεν είναι προ­σβά­σιμα. Το ίδιο συμ­βαί­νει και με πολλά μνημεία. Χωρίς ράμπες, χωρίς πεζο­δρό­μια με ειδικές λωρίδες, για όσους έχουν προ­βλή­ματα όρασης, όπως επίσης δεν υπάρ­χουν και σημα­το­δό­τες, με ηχητικά σήματα γι’ αυτούς. Όπως δεν υπάρ­χουν μέσα μαζικής μετα­φο­ράς, για να επι­βι­βα­στεί κάποιος με αμα­ξί­διο. Όπως επίσης δεν έχουμε προ­σβά­σιμα σχολεία και παι­δι­κές χαρές, που να εξα­σφα­λί­ζουν πως όλα τα παιδιά έχουν ίσα δικαιώ­ματα και δεν υπάρ­χουν παιδιά «ενός κατώ­τε­ρου θεού».

Όλα αυτά τα δήθεν απλά και καθη­με­ρινά συνι­στούν, για τους συναν­θρώ­πους μας με ανα­πη­ρία, έναν καθη­με­ρινό Γολγοθά. Και θα έπρεπε να υπάρχει περισ­σό­τερη γεν­ναιό­τητα, στην ανάληψη αυτής της ευθύνης, από τη σημε­ρινή Δημο­τική Αρχή, η οποία όταν επι­ση­μαί­νο­νται όλα αυτά στον τοπικό τύπο, απαντά με μακρο­σκε­λείς ανα­κοι­νώ­σεις επι­χει­ρώ­ντας να δικαιο­λο­γή­σει τα αδι­καιο­λό­γητα.

Με την επι­κοι­νω­νία όμως, και το «marketing» των κοι­νω­νι­κών δικτύων, δεν λύνο­νται τα προ­βλή­ματα. Ούτε οι συμπο­λί­τες μας είναι ιθα­γε­νείς, για να ξεγε­λιού­νται με καθρέ­πτες και καθρε­πτά­κια. Τα καλύ­τερα λόγια είναι τα έργα. Και έργα δυστυ­χώς, δεν υπάρ­χουν. Η πραγ­μα­τι­κό­τητα έχει στόμα και φωνή δυνατή…. Όποιος δια­βά­σει προ­σε­κτικά τις ανα­κοι­νώ­σεις του Δήμου, θα δια­πι­στώ­σει πως όλες οι σχε­τι­κές ανα­φο­ρές, στην επίλυση αυτών των σοβαρών προ­βλη­μά­των για τους συν­δη­μό­τες μας με ανα­πη­ρία, παρα­πέ­μπουν σε μέλ­λο­ντα χρόνο. “Θα κατα­σκευα­στούν”, “θα χωρο­θε­τη­θούν”, “θα προ­βλέ­πο­νται”. Ζήσε Μάη μου… όλα αυτά τα χρόνια. Όμως εφέτος ο Μάης είναι κοντά…. και κάθε κατερ­γά­ρης στον πάγκο του.  Η κατά­σταση αυτή, αδικεί τη Ρόδο. Την αδικεί ως παγκό­σμιο του­ρι­στικό προ­ο­ρι­σμό. Μιλάμε για τη Ρόδο της ιστο­ρίας και του πολι­τι­σμού, και την ίδια στιγμή, χάνουμε 10-0, στον πολι­τι­σμό της καθη­με­ρι­νό­τη­τας.

Εδώ λοιπόν είναι, αγα­πη­τοί φίλοι, που η σημε­ρινή συζή­τηση απο­δει­κνύ­ε­ται  εξαι­ρε­τικά χρήσιμη, καθώς φέρνει στην ατζέντα του δημό­σιου δια­λό­γου την αξία ενός προ­σβά­σι­μου του­ρι­σμού.

Ο του­ρι­σμός έχοντας δείξει τα τελευ­ταία χρόνια πόσα πολλά μπορεί να προ­σφέ­ρει στην οικο­νο­μία και την κοι­νω­νία, έχει τη δυνα­μική για να συνε­χί­σει να το κάνει, επι­τυγ­χά­νο­ντας πολλά περισ­σό­τερα. Αλλά υπάρχει μια σοβαρή προ­ϋ­πό­θεση: Να εμπλου­τί­σουμε και να δώσουμε νέες δια­στά­σεις στο του­ρι­στικό προϊόν μας. Είναι η ώρα, για να τύχει ο προ­σβά­σι­μος του­ρι­σμός της προ­σο­χής που χρειά­ζε­ται και να στα­μα­τή­σει να είναι απλά ένας “φτωχός συγ­γε­νής”, συγκυ­ρια­κός απο­δέ­κτης των πλε­ο­νε­κτη­μά­των και μειο­νε­κτη­μά­των, που παρου­σιά­ζει το υπό­λοιπο του­ρι­στικό προϊόν.

Προ­σβά­σι­μος του­ρι­σμός, Του­ρι­σμός για Όλους, σημαί­νει νέες υπο­δο­μές, σημαί­νει και­νο­τό­μες εφαρ­μο­γές στην πράξη, σημαί­νει εξει­δι­κευ­μέ­νες υπη­ρε­σίες, σημαί­νει ταυ­τό­τητα, σημαί­νει δια­φο­ρο­ποί­ηση, σημαί­νει οργα­νω­μένη προβολή και πλη­ρο­φό­ρηση, σε συγκε­κρι­μέ­νες αγορές. Μόνο στη Γερ­μα­νία, υπάρχει μια αγορά 2,5 εκα­τομ­μυ­ρίων ανθρώ­πων με ανα­πη­ρία, που ανα­ζη­τούν προ­σβά­σι­μους προ­ο­ρι­σμούς.

Αξίζει να επεν­δύ­σουμε προς αυτή την κατεύ­θυνση. Για παρά­δειγμα θα μπο­ρού­σαν να δίνο­νται τοπικά κίνητρα, για τη μετα­τροπή ξενο­δο­χείων γενικού του­ρι­σμού σε ξενο­δο­χεία με εξει­δι­κευ­μέ­νες υπο­δο­μές και με υπη­ρε­σίες για επι­σκέ­πτες με ανα­πη­ρία. Αν θέλουμε να ευη­με­ρούν, και τα ταμεία των επι­χει­ρή­σεων, και η τσέπη των εργα­ζο­μέ­νων, και η τοπική κοι­νω­νία και οικο­νο­μία, εκτός από τους αριθ­μούς των αφίξεων θα πρέπει να δημιουρ­γη­θούν τέτοιες ευκαι­ρίες.

Η ζήτηση για προ­σβά­σιμο του­ρι­σμό που κατα­γρά­φε­ται στην παγκό­σμια αγορά, μπορεί και πρέπει να δημιουρ­γή­σει ένα νέο πεδίο ευκαι­ριών για την  του­ρι­στική μας οικο­νο­μία και να κεφα­λαιο­ποι­η­θεί το ενδια­φέ­ρον για την Ρόδο, με στο­χευ­μέ­νες επεν­δύ­σεις και με διε­θνείς συνερ­γα­σίες μεγάλης κλί­μα­κας.

Όμως, θα πρέπει να έχουμε σταθερά στο μυαλό μας μια μεγάλη αλήθεια: Κανένας προ­ο­ρι­σμός που δεν είναι φιλικός και λει­τουρ­γι­κός για τους κατοί­κους του, δεν μπορεί να είναι φιλικός και λει­τουρ­γι­κός για τους επι­σκέ­πτες του. Προ­σβά­σιμη Ρόδος, σημαί­νει προ­σβά­σιμη παντού. Όχι μόνον στο ξενο­δο­χείο. Αλλά και στις παρα­λίες και στη Θάλασσα, και στους χώρους πολι­τι­σμού και στα αξιο­θέ­ατα και στα πεζο­δρό­μια και στο κέντρο της πόλης και στην ύπαιθρο.

Γίνεται  σαφές πως έχουμε ανάγκη από μια νέα οπτική, μια νέα αντί­ληψη για την τοπική δια­κυ­βέρ­νηση. Που θα κάνει προ­τε­ραιό­τητα, την ανοιχτή και προ­σβά­σιμη  Ρόδο.  Που θα μπορεί να βλέπει μπροστά, να αξιο­ποιεί ευκαι­ρίες, και συγκυ­ρίες, να δίνει ρεα­λι­στι­κές λύσεις, με ευαι­σθη­σία. Έχουμε ανάγκη από ένα Δήμο που θα διεκ­δι­κεί τεκ­μη­ριω­μένα πόρους, και συμ­με­τοχή σε χρη­μα­το­δο­τικά προ­γράμ­ματα, προ­κει­μέ­νου να διευ­κο­λυν­θεί η προ­σβα­σι­μό­τητα των ατόμων με ανα­πη­ρία στη Ρόδο, και να διορ­θω­θεί η σημε­ρινή απα­ρά­δε­κτη κατά­σταση, που δεν ται­ριά­ζει σε ένα «σμα­ρα­γδέ­νιο» νησί της Ευρώπης, σε έναν παγκό­σμιο του­ρι­στικό προ­ο­ρι­σμό.

Η Ρόδος μπορεί να γίνει πρότυπο προ­σβά­σι­μου του­ρι­σμού. Το πιστεύω ακρά­δα­ντα. Αλλά τίποτα μεγάλο δεν μπορεί να γίνει, αν δεν παρα­δε­χθούμε το λάθος μας, αν δεν δούμε με ταπει­νό­τητα και «ενοχή» την σημε­ρινή μας ανε­πί­τρε­πτη κατά­σταση, και μόνον τότε, θα αλλά­ξουμε μυαλά. Με τα μυαλά της «πλήρους ικα­νο­ποί­η­σής» μας, καλύ­τερο μέλλον δεν χωρεί.

Και βέβαια, μετά να ενώ­σουμε χέρια & δυνά­μεις. Με τη συνερ­γα­σία των ανθρώ­πων μας, εκείνων που κατα­λα­βαί­νουν καλύ­τερα το σημε­ρινό «απα­ρά­δε­κτο», των Φορέων και της Ανα­πη­ρι­κής Κοι­νό­τη­τας, η Ρόδος μας μπορεί πραγ­μα­τικά να κερ­δί­σει τον χαμένο χρόνο και να ανα­δει­χθεί σε προ­ο­ρι­σμό ανα­φο­ράς, για τον προ­σβά­σιμο του­ρι­σμό.

Γι’ αυτό και χρεια­ζό­μα­στε ένα Δήμο που θα συντο­νί­ζει, θα επι­σπεύ­δει, θα στέ­κε­ται με ευθύνη πάνω από κάθε έργο και κάθε δράση. Υλο­ποιώ­ντας με απο­φα­σι­στι­κό­τητα, σε συγκε­κρι­μένα χρο­νο­δια­γράμ­ματα. Να τελειώ­νουμε με τις αορι­στο­λο­γίες και τις υπο­σχέ­σεις, που απο­δει­κνύ­ο­νται επι­τα­γές χωρίς αντί­κρι­σμα. Όπως χαρα­κτη­ρι­στικά ειπώ­θηκε εχθές: «θα πρέπει επι­τέ­λους να συμ­βά­λουμε όλοι στο να βαδίσει γοργά ο τόπος μας, με στα­θε­ρό­τητα & ευη­με­ρία, κατα­πο­λε­μώ­ντας το λαϊ­κι­σμό».

Οι καιροί απαι­τούν μια Δημο­τική Αρχή με ανε­πτυγ­μένη ενσυ­ναί­σθηση, για τα προ­βλή­ματα στην καθη­με­ρι­νό­τητα των ανθρώ­πων. Όλων των ανθρώ­πων, χωρίς εξαι­ρέ­σεις και απο­κλει­σμούς. Προ­σβά­σιμη Ρόδος απ’ όλους τους κατοί­κους της, προ­σβά­σιμη απ’ όλους τους επι­σκέ­πτες της.

Δεν χρειά­ζε­ται να ανα­κα­λύ­ψουμε την πυρί­τιδα. Βούληση χρειά­ζε­ται, για να μετα­φέ­ρουμε καλές πρα­κτι­κές, που απο­δε­δειγ­μένα και με βάση την εμπει­ρία του ανα­πη­ρι­κού κινή­μα­τος, εγγυώ­νται την προ­σβα­σι­μό­τητα παντού και απ’ όλους.

Αυτό πρέπει, να κάνει ο Δήμος Ρόδου, κι αυτό ακριβώς θα κάνουμε, στο χρόνο που θα το απο­φα­σί­σει ο Ροδια­κός Λαός.