A-τυπος και υπογραμμός: Σεβασμός ειναι…

Γροθιά στο στομάχι. Ενας κόμπος στο λαιμό και ένα δάκρυ στρι­μωγ­μένο εκεί στου ματιού την άκρη, μόνιμα από το μεση­μέρι της περα­σμέ­νης Δευ­τέ­ρας και ποιος ξέρει για πόσο ακόμα… Οσο αγνο­ού­με­νοι περνούν στη λίστα των νεκρών, όσο ασθε­νείς κατα­λή­γουν στους νεκρο­θα­λά­μους, όλο και σφίγγει ο κόμπος.

Γιατί; Ανα­πά­ντητα γιατί, πολλά γιατί. Και η συστολή για τον σεβασμό στη μνήμη των νεκρών και στον πόνο των συγ­γε­νών τους, παρα­μο­νεύει και βάζει φραγμό στα οργι­σμένα λόγια που στρι­μώ­χνο­νται λίγο πριν βγουν από τα χείλη.

Όμως, αν όλοι σιω­πή­σουν, ποιος θα υπε­ρα­σπι­στεί τελικά την μνήμη των ανθρώ­πων που κάηκαν ζωντα­νοί, που μαρ­τύ­ρη­σαν μέχρι να ξεψυ­χή­σουν, που τους περι­κύ­κλω­σαν οι φλόγες επι­φυ­λάσ­σο­ντάς τους τον πιο μαρ­τυ­ρικό θάνατο;

Ποιος αλήθεια μπο­ρούσε να κατα­πνί­ξει την οργή του, παρα­κο­λου­θώ­ντας τις δικαιο­λο­γίες που ψέλ­λι­σαν οι «αρμό­διοι» για να απο­ποι­η­θούν τις ευθύνες τους, όσο ακόμα το χώμα ήταν ζεστό… Και ακόμα χει­ρό­τερα, ποιος σώφρων άνθρω­πος μπορεί να δεχθεί αδια­μαρ­τύ­ρητα την σκύ­λευση των άταφων ακόμα θυμάτων της ασύλ­λη­πτης αυτής τρα­γω­δίας, όταν τεχνηέ­ντως επι­χει­ρεί­ται να επιρ­ρι­φθεί στους θανό­ντες και στους αγνο­ού­με­νους η ευθύνη για τα «αυθαί­ρετα» σπίτια τους;

Και ποιος μπορεί να κοι­μά­ται με ήσυχη συνεί­δηση το βράδυ, έχοντας κρα­τή­σει το στόμα του κλειστό, μπροστά σε αυτή την τρα­γω­δία που θα μας στοι­χειώ­νει μέχρι το τέλος της ζωής μας;

Σεβα­σμός είναι να προ­στα­τευ­θεί η μνήμη των θυμάτων, σεβα­σμός είναι να ακου­στεί η φωνή των συγ­γε­νών και των φίλων τους, σεβα­σμός είναι να μην στο­χο­ποιού­νται όσοι εγκλω­βί­στη­καν στις φλόγες εξαι­τίας της ανορ­γα­νω­σιάς και της ανι­κα­νό­τη­τας να εφαρ­μο­στεί σχέδιο εκκέ­νω­σης έκτα­κτης ανάγκης από τους έχοντες την ευθύνη, ώστε να είχαν την ευκαι­ρία όλοι αυτοί που ξεψύ­χη­σαν κου­λου­ρια­σμέ­νοι μέσα στη φωτιά, να επι­στρέ­ψουν στα σπίτια τους… Στους γονείς τους, στους παπ­πού­δες τους, στους συζύ­γους τους, στα παιδιά τους…

Σεβα­σμός είναι οι ζωντα­νοί, να διεκ­δι­κή­σουν απα­ντή­σεις από τους «όλα καλά τα κάναμε και πάλι τις ίδιες απο­φά­σεις θα παίρ­ναμε», σεβα­σμός είναι να μην κουνούν ξεδιά­ντροπα το δάχτυλο οι υπεύ­θυ­νοι για το χάος, στους επι­ζώ­ντες που δεν θα μπο­ρέ­σουν ποτέ να ξεφύ­γουν από τον εφιάλτη που έζησαν.