Ντόρα Μπακογιάννη: Ο σεβασμός στο Διεθνές Δίκαιο συστατική αρχή της κυβέρνησης Μητσοτάκη

«Και οι δύο πρώην πρω­θυ­πουρ­γοί ακο­λού­θη­σαν την ίδια εξω­τε­ρική πολι­τική  επί των ημερών τους. Άρα, δεν κατανοώ την κριτική για μία εξω­τε­ρική πολι­τική η οποία μάλιστα σήμερα έχει και απο­τε­λέ­σματα». Έτσι σχο­λιά­ζει την κριτική των Κώστα Καρα­μανλή και Αντώνη Σαμαρά η Ντόρα Μπα­κο­γιάννη σε συνέ­ντευξή της στη «Βραδυνή της Κυρια­κής».

Όσο για τα εν αναμονή νέα κόμματα δεν πιστεύει πως «θα δημιουρ­γή­σουν πρό­βλημα στη Ν.Δ.» και εκτιμά πως «άλλα κόμματα θα πρέπει να ανη­συ­χή­σουν».

Ανα­φο­ρικά με τις εξε­λί­ξεις στο ουκρα­νικό ζήτημα σημειώ­νει: «Έχει ξημε­ρώ­σει μία δια­φο­ρε­τική ημέρα. Οι αλλαγές είναι τερά­στιες για την Ευρώπη».

Ανα­λυ­τικά η συνέ­ντευξη της Ντόρας Μπα­κο­γιάννη στη «ΒτΚ»:

Δεν μπορώ παρά να ξεκι­νήσω από τις εξε­λί­ξεις στη Βενε­ζου­έλα. Ποια μπορεί να είναι η επόμενη μέρα σε αυτή τη χώρα και πώς απα­ντάτε στα κόμματα της αντι­πο­λί­τευ­σης που επέ­κρι­ναν την πρώτη  τοπο­θέ­τηση του πρω­θυ­πουρ­γού ότι «δεν είναι η στιγμή να σχο­λιά­σουμε τη νομι­μό­τητα των πρό­σφα­των ενερ­γειών»;

«Είναι δύσκολο να προ­βλέ­ψει κανείς την επόμενη μέρα. Ο πρό­ε­δρος Τραμπ δια­βε­βαιώ­νει ότι η επο­πτεία των ΗΠΑ στη Βενε­ζου­έλα θα κρα­τή­σει χρόνια.

Αυτό από πλευράς του κρί­νε­ται απα­ραί­τητο προ­κει­μέ­νου να πει­στούν οι μεγάλες πετρε­λαϊ­κές να επεν­δύ­σουν στις απαρ­χαιω­μέ­νες εγκα­τα­στά­σεις της χώρας, η οποία παρότι έχει τα μεγα­λύ­τερα δια­πι­στω­μένα κοι­τά­σματα πετρε­λαίου στον κόσμο, δεν έχει την υλι­κο­τε­χνική δυνα­τό­τητα να το βγάλει.

Η ανα­τροπή αυτής της κατά­στα­σης απαιτεί πολύ χρόνο και χρήμα, και μάλιστα σε μία χρονική περίοδο όπου η παγκό­σμια τιμή πετρε­λαίου είναι σε πτώση. Στο εσω­τε­ρικό, μπορεί ο Μαδούρο να έφυγε, αλλά το καθε­στώς Μαδούρο, πολι­τικά και στρα­τιω­τικά, παρα­μέ­νει κυρί­αρχο, και μάλιστα, έως τώρα, με την ανοχή των ΗΠΑ.

Άρα, θα πρέπει να δούμε πώς θα κυλήσει το επόμενο διά­στημα σε επίπεδο κοι­νω­νίας. Για εμάς, παρα­φρά­ζο­ντας τη δήλωση του πρω­θυ­πουρ­γού Στάρμερ, θα έλεγα ότι κανείς στη Δύση “δεν θα χύσει ούτε ένα δάκρυ” για το τέλος του καθε­στώ­τος του Μαδούρο.

Το σημα­ντικό για τη Δύση, και κυρίως για τους πολίτες της Βενε­ζου­έ­λας, είναι μία ειρη­νική και γρήγορη δημο­κρα­τική μετά­βαση, κατά την οποία θα γίνουν σεβαστά τόσο η εθνική κυριαρ­χία της χώρας όσο και το δικαί­ωμα του λαού της Βενε­ζου­έ­λας να καθο­ρί­σει μόνος του το μέλλον του. Ο σεβα­σμός του Διε­θνούς Δικαίου είναι δια­χρο­νική και συστα­τική αρχή της ελλη­νι­κής εξω­τε­ρι­κής πολι­τι­κής, την οποία προ­φα­νώς ακο­λου­θεί πιστά και η κυβέρ­νηση του Κυριά­κου Μητσο­τάκη.

Αυτό επι­βε­βαί­ωσε και η πρό­σφατη δήλωσή μας στην πρό­σφατη συνε­δρί­αση του Συμ­βου­λίου Ασφα­λείας του ΟΗΕ, η οποία απο­τε­λεί την ανα­λυ­τική και επίσημη θέση της ελλη­νι­κής κυβέρ­νη­σης για τις εξε­λί­ξεις στη Βενε­ζου­έλα. Οτι­δή­ποτε άλλο είναι για εσω­τε­ρική κατα­νά­λωση και μηδε­νι­κής αξίας».

Την ίδια στιγμή, οι δια­βου­λεύ­σεις για μία ειρη­νική λύση στον πόλεμο στην Ουκρα­νία συνε­χί­ζο­νται, στη Μέση Ανατολή η κατά­σταση παρα­μέ­νει ρευστή παρά την εκε­χει­ρία, και η Ελλάδα καλεί­ται σε αυτό το πολύ σημα­ντικό σημείο στο χάρτη να παίξει στα­θε­ρο­ποι­η­τικό ρόλο. Είναι σαν να κάνουμε ισορ­ρο­πία σε τεντω­μένο σχοινί;

«Απο­λύ­τως. Όχι μόνο εμείς,  ολό­κληρη η Ευρώπη και όλοι όσοι επί πάρα πολλά χρόνια υπε­ρα­σπι­στή­καμε τις πάγιες αρχές του Διε­θνούς Δικαίου, του σεβα­σμού των ανθρω­πί­νων δικαιω­μά­των, την υπε­ρά­σπιση δηλαδή των φιλε­λεύ­θε­ρων αρχών και αξιών. Είναι βέβαιο ότι έχει ξημε­ρώ­σει μία δια­φο­ρε­τική μέρα.

Οι αλλαγές είναι τερά­στιες για την Ευρώπη, το ΝΑΤΟ, τη Δύση. Το μήνυμα που εκπέ­μπε­ται είναι ότι θα υπε­ρι­σχύει το δίκαιο του ισχυρού, και ότι σε οποια­δή­ποτε περί­πτωση κρίσης οφεί­λεις να βασι­στείς στις δικές σου δυνά­μεις.

Γι’ αυτό και είναι πολύ σημα­ντι­κές οι έγκαι­ρες απο­φά­σεις της  κυβέρ­νη­σης για τους εξο­πλι­σμούς, που σήμερα συμπλη­ρώ­νο­νται και με τις αλλαγές για τα στελέχη των Ενόπλων Δυνά­μεων.

Το εθνικό συμ­φέ­ρον απαιτεί η Ελλάδα να είναι έτοιμη για οποιο­δή­ποτε ενδε­χό­μενο και παράλ­ληλα να συνε­χί­σει να ενι­σχύει τις συμ­μα­χίες της, οι οποίες βασί­ζο­νται στο κοινό συμ­φέ­ρον».

Στο εσω­τε­ρικό τοπίο η κυβέρ­νηση δείχνει να έχει πιεστεί αρκετά από την υπόθεση του ΟΠΕΚΕΠΕ, και μετά με τις κινη­το­ποι­ή­σεις των συν­δι­κα­λι­στών αγροτών. Μήπως αυτό το μέτωπο τελικά απο­δει­χθεί ότι έχει και το μεγα­λύ­τερο πολι­τικό κόστος για τη Ν.Δ.;

«Είναι βέβαιο ότι η κυβέρ­νηση είναι πιε­σμένη από το αγρο­τικό μέτωπο, διότι οι κινη­το­ποι­ή­σεις ξεκί­νη­σαν έχοντας και δίκαια αιτή­ματα.

Οι καθυ­στε­ρή­σεις στις πλη­ρω­μές των αγροτών δημιούρ­γη­σαν μεγάλη ανα­σφά­λεια και έντονη δυσα­ρέ­σκεια. Κακά τα ψέματα, τα πράγ­ματα δεν πήγαν καλά στον ΟΠΕΚΕΠΕ, και σήμερα πλη­ρώ­νουμε το τίμημα.

Όμως, η κυβέρ­νηση ανέλαβε την ευθύνη και με τη μετα­φορά του ΟΠΕΚΕΠΕ στην ΑΑΔΕ δημιουρ­γεί ένα σύστημα αδιά­βλη­των επι­δο­τή­σεων, ώστε να παίρ­νουν τις επι­δο­τή­σεις αυτοί που πραγ­μα­τικά τις δικαιού­νται. Επίσης, κάλεσε επα­νει­λημ­μέ­νως τους αγρότες σε διάλογο και έκανε δεκτά πολλά από τα αιτή­ματά τους για τη μείωση του κόστους παρα­γω­γής.

Για παρά­δειγμα, είναι σωστή η απόφαση για πλήρη απο­ζη­μί­ωση από τον ΕΛΓΑ. Είναι σωστή η απόφαση να υπάρξει χρη­μα­το­δό­τηση για νέο ζωικό κεφά­λαιο εκεί που έχουν χαθεί ζώα από την ευλογιά. Έχουν κατα­βλη­θεί περίπου 3,8 δισ. μέσα στο 2025, το μεγα­λύ­τερο ποσό των τελευ­ταίων ετών, φτά­νο­ντας στα όρια των δημο­σιο­νο­μι­κών δυνα­το­τή­των μας.

Θέλω να πιστεύω ότι οι αγρότες θα αντι­λη­φθούν ότι η περαι­τέρω κλι­μά­κωση των κινη­το­ποι­ή­σεων, θα τους φέρει αντι­μέ­τω­πους με την κοι­νω­νία, η οποία έχει ήδη υποστεί τερά­στια ζημιά».

Στις δημο­σκο­πή­σεις έχετε μεν το προ­βά­δι­σμα, αλλά μακριά από ποσοστά αυτο­δυ­να­μίας. Ακόμα και αν οι εκλογές διε­ξα­χθούν την άνοιξη του 2027, μήπως, πια, είναι δύσκολο να καλυ­φθεί αυτή η από­σταση;

«Όπως σωστά έχει πει ο ΜακΜίλαν, στην πολι­τική τα γεγο­νότα καθο­ρί­ζουν, τελικώς, την πορεία. Η κυβέρ­νηση της Ν.Δ. θα κριθεί από το απο­τέ­λε­σμα, από τον εάν υλο­ποί­ησε όσα υπο­σχέ­θηκε στον ελλη­νικό λαό.

Προ­σω­πικά έχω τη βεβαιό­τητα ότι οι Έλληνες πολίτες όταν θα πάνε στην κάλπη θα απο­φα­σί­σουν και με βάση τη μεγάλη εικόνα, συνυ­πο­λο­γί­ζο­ντας  δηλαδή και τη διεθνή συγκυ­ρία.

Έχω πει πολλές φορές ότι οι εκλογές είναι πάντα κρί­σι­μες. Ίσως οι εκλογές του ’27 να είναι οι πιο κρί­σι­μες από άλλες, και αυτό διότι η διεθνής συγκυ­ρία είναι πολύ δύσκολη, πολύ ασταθής. Σήμερα βρι­σκό­μα­στε στη φάση της μεγα­λύ­τε­ρης αστά­θειας που έχει δει ο πλα­νή­της από την εποχή του Β’ Παγκο­σμίου Πολέμου.

Αυτό οι Έλληνες θα σκε­φτούν, θα το μετρή­σουν. Και θα επι­λέ­ξουν εάν το τιμόνι της Ελλάδας, σε αυτή την τρι­κυ­μία, θα το κρατάει ένας έμπει­ρος καπε­τά­νιος ή θα το αφήσουν σε κάποιους που θα το πηγαί­νουν χωρίς πυξίδα και στόχο».

Η κριτική που ασκούν στην κυβέρ­νηση –σε δια­φο­ρε­τικό τόνο και ύφος βέβαια– οι πρώην πρω­θυ­πουρ­γοί Κώστας Καρα­μαν­λής και Αντώνης Σαμαράς θεω­ρεί­ται ότι είναι αβάσιμη; Αφήνουν αιχμές τόσο για την εξω­τε­ρική πολι­τική όσο και για την ιδε­ο­λο­γική ταυ­τό­τητα της Ν.Δ…

«Η ιδε­ο­λο­γική ταυ­τό­τητα της Νέας Δημο­κρα­τίας δεν έχει αλλάξει από την εποχή του Κων­στα­ντί­νου Καρα­μαλή. Δεν χρειά­ζε­ται να θυμίσω ότι ο Κων­στα­ντί­νος Καρα­μα­λής έχει πει ότι η Ν.Δ. εκτεί­νε­ται  από τις παρυφές ακρο­δε­ξιάς μέχρι την Αρι­στερά. Αυτός είναι  ο ιδε­ο­λο­γι­κός μας χώρος και αυτός είναι και ο κυρί­αρ­χος χώρος στην Ευρώπη.

Βεβαίως, σήμερα αυτός ο χώρος βάλ­λε­ται και από τα αρι­στερά, λιγό­τερο βέβαια, διότι έχει καταρ­ρεύ­σει η Αρι­στερά, αλλά και από την Άκρα Δεξιά. Η Άκρα Δεξιά, η λαϊ­κί­στικη Δεξιά, η Δεξιά που εμφα­νί­ζε­ται να έχει  απλές απα­ντή­σεις σε σύνθετα προ­βλή­ματα, καθί­στα­ται, πλέον, πανευ­ρω­παϊκά, εξαι­ρε­τικά επι­κίν­δυνη και ανη­συ­χη­τική.

Για τα θέματα εξω­τε­ρι­κής πολι­τι­κής, όπου γίνεται η κριτική, θέλω να θυμίσω ότι η Ελλάδα ακο­λου­θεί την ίδια εξω­τε­ρική πολι­τική, άλλοτε με περισ­σό­τε­ρες επι­τυ­χίες και άλλοτε με λιγό­τε­ρες, πάλι από την εποχή του Κων­στα­ντί­νου Καρα­μαλή.

Ο διά­λο­γος με την Τουρκία απο­τε­λεί βασική στρα­τη­γική επιλογή όλων των ελλη­νι­κών κυβερ­νή­σεων. Η προ­σπά­θεια δια­τή­ρη­σης ήρεμων νερών, η προ­σπά­θεια επί­λυ­σης θεμάτων δια του δια­λό­γου απο­τε­λεί πάγια πολι­τική όλων των κυβερ­νή­σεων. Και οι δύο πρώην πρω­θυ­πουρ­γοί ακο­λού­θη­σαν αυτή την πολι­τική  επί των ημερών τους.

Άρα, δεν κατανοώ την κριτική για μία εξω­τε­ρική πολι­τική η οποία μάλιστα σήμερα έχει και απο­τε­λέ­σματα, όταν για πρώτη φορά υπάρ­χουν οριο­θε­τη­μέ­νες ζώνες στα Θαλάσ­σια Πάρκα, όταν για πρώτη φορά υπο­γρά­φε­ται με την Ιταλία επέ­κταση των χωρικών υδάτων και μερική συμ­φω­νία με την Αίγυπτο, ενώ είναι σε εξαι­ρε­τικά καλό επίπεδο οι σχέσεις μας με τις ΗΠΑ και το Ισραήλ, αλλά και τη Σαου­δική Αραβία».

Θα επη­ρε­ά­σει τη Ν.Δ. το ενδε­χό­μενο δημιουρ­γίας νέων κομ­μά­των όπως ακούμε ότι σκέ­φτο­νται να κάνουν οι Αλέξης Τσίπρας, Αντώνης Σαμαράς και Μαρία Καρυ­στια­νού;

«Για την ώρα, το μόνο που βλέπω είναι προ­θέ­σεις, και άρα είναι παρά­δοξο να κάνουμε ανα­λύ­σεις για το πόσο θα επη­ρε­α­στεί το εκλο­γικό απο­τέ­λε­σμα.

Ακούμε διά­φο­ρες φήμες και διά­φο­ρες θεωρίες και ιδε­ο­λο­γι­κές προ­σεγ­γί­σεις. Κάποιες από αυτές είναι αλήθεια ότι με προ­βλη­μα­τί­ζουν, αλλά περι­μένω να δω τα προ­γράμ­ματα και θέσεις.

Πάντως, τα υπο­τι­θέ­μενα κόμματα για τα οποία μιλάτε, δεν πιστεύω ότι θα δημιουρ­γή­σουν πρό­βλημα στη Ν.Δ. Άλλα κόμματα θα πρέπει να ανη­συ­χή­σουν».

Και μία προ­σω­πική ερώτηση. Τελικά, μετά από τόσες δεκα­ε­τίες στην πολι­τική, τι λέτε; Αξίζει κανείς να ασχο­λεί­ται με τα κοινά;

«Αυτόν τον απο­λο­γι­σμό κάνω τώρα που γράφω το βιβλίο μου. Η απά­ντηση είναι ναι, άξιζε και αξίζει. Η ενα­σχό­ληση με τα κοινά είναι υπο­χρέ­ωση των πολιτών, ακόμα και με την απλή συμ­με­τοχή τους στις εκλογές.

Δια­φο­ρε­τικά δεν λει­τουρ­γεί η δημο­κρα­τία. Η δημο­κρα­τία απαιτεί συμ­με­τοχή, και όσοι περισ­σό­τε­ροι απο­φα­σί­σουν να το κάνουν επιλογή ζωής, τόσο το καλύ­τερο για τη δημο­κρα­τία».

«Η Τουρκία ερμη­νεύει λαν­θα­σμένα την τριμερή Ελλάδας – Κύπρου – Ισραήλ»

Στα Ελλη­νο­τουρ­κικά τι μπο­ρούμε να περι­μέ­νουμε; Είδαμε μετά από καιρό, ξανά παρα­βιά­σεις του ενα­έ­ριου χώρου μας μετά την τριμερή Ελλάδας – Κύπρου – Ισραήλ.

«Δεν υπάρχει αμφι­βο­λία ότι υπάρχει ένας εκνευ­ρι­σμός στην Τουρκία, ο οποίος  οφεί­λε­ται ακριβώς στη συνερ­γα­σία  Ελλάδος, Κύπρου, Ισραήλ. Την ερμη­νεύ­ουν, όμως, λαν­θα­σμένα. Η συνερ­γα­σία Ελλάδος, Κύπρου, Ισραήλ δεν στρέ­φε­ται ενα­ντίον κανενός.

Η Ελλάδα, άλλωστε, έχει βάλει στο τραπέζι των συζη­τή­σεων και την ιδέα  της πεντα­με­ρούς, μεταξύ των γει­το­νι­κών κρατών της Ανα­το­λι­κής Μεσό­γειου, με το σκε­πτικό ότι παρά τα προ­βλή­ματα και τις εκ δια­μέ­τρου αντί­θε­τες θέσεις των δυνάμει συμ­με­τε­χό­ντων, κυρίως στο ζητή­μα­τος των θαλάσ­σιων ζωνών, μπο­ρούμε να πετύ­χουμε συγκλί­σεις προς όφελος της περι­φε­ρεια­κής στα­θε­ρό­τη­τας».

Πηγή: vradini.gr