Δ. Κρεμαστινός: Πρόσφυγες και μετανάστες πρέπει να μεταφέρονται απευθείας στην ενδοχώρα

Συζη­τή­θηκε στη Βουλή η Επί­καιρη Ερώτηση “Ανάγκη ανα­θε­ώ­ρη­σης της πολι­τι­κής για τα hotspots” που κατέ­θεσε ο Αντι­πρό­ε­δρος της Βουλής και Βου­λευ­τής Δωδε­κα­νή­σου Δημή­τρης Κρε­μα­στι­νός προς τον Υπουργό Μετα­να­στευ­τι­κής Πολι­τι­κής Δημήτρη Βίτσα.

Ο Δημή­τρης Κρε­μα­στι­νός ζήτησε από τον Υπουργό την επα­να­δια­πραγ­μά­τευση της τοπο­θέ­τη­σης των κέντρων υπο­δο­χής (hotspots) με τους εταί­ρους της Ευρω­παϊ­κής Ένωσης γιατί αυτά έχουν ουσια­στικά μετα­τρα­πεί σε χώρους εγκα­τά­στα­σης προ­σφύ­γων και μετα­να­στών στα νησιά.

Δημή­τρης Βίτσας απο­δέ­χτηκε το ουσια­στικό των αιτη­μά­των του Δημήτρη Κρε­μα­στι­νού και είπε ότι θεωρεί ανα­γκαία την απο­συ­μπί­εση των νησιών, έχοντας βάλει σαν στόχο την μη υπέρ­βαση σε αριθμό της δυνα­μι­κό­τη­τας των κέντρον υπο­δο­χής έως το προσεχή Σεπτέμ­βριο. Ανέφερε επίσης ότι η Κυβέρ­νηση έχει κάνει προ­τά­σεις προς την Ε.Ε. χωρίς όμως να πει σαφώς ότι κάποιες από αυτές θα προ­χω­ρή­σουν.

Ολό­κληρη η συζή­τηση είχε ως εξής:

«ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ ΚΡΕΜΑΣΤΙΝΟΣ (Ε΄ Αντι­πρό­ε­δρος της Βουλής): Ευχα­ρι­στώ πολύ, κύριε Πρόεδρε.

Κύριε Πρόεδρε, κύριε Υπουργέ, όταν άρχισε αυτή η ιστορία με τα hotspots, είχα κάνει επα­νει­λημ­μέ­νες ερω­τή­σεις στη Βουλή και είχα αρθρο­γρα­φή­σει, λέγο­ντας ότι για τους λόγους που υπάρ­χουν -να μην τους ανα­πτύξω τώρα-, θα μετα­τρα­πούν σιγά-σιγά από χώροι υπο­δο­χής σε χώρους εγκα­τά­στα­σης, με ό,τι αυτό συνε­πά­γε­ται όταν είναι χώροι εγκα­τά­στα­σης. Είχα πει τότε ότι θα πρέπει σε επίπεδο αρχηγών κρατών, να θέσουμε ξανά το θέμα αυτό, όσον αφορά, δηλαδή, το πώς θα γίνεται η υποδοχή, πώς θα μετα­φέ­ρο­νται αμέσως από τα νησιά εις την ενδο­χώρα, ούτως ώστε στην ενδο­χώρα να γίνεται η επε­ξερ­γα­σία όλων των θεμάτων, κατα­γραφή ασύλου κ.λπ.

Δυστυ­χώς, αυτό δεν έγινε πραγ­μα­τι­κό­τητα μέχρι σήμερα και τα προ­βλή­ματα είναι ορατά. Φωνάζει, για παρά­δειγμα, ο Μητρο­πο­λί­της της Σάμου ότι αλλοιώ­νε­ται η πλη­θυ­σμιακή σύνθεση, φωνάζει η Λέσβος για τα γεγο­νότα τα οποία ξέρετε και τα αντι­με­τω­πί­ζετε. Βεβαίως, το ερώτημα είναι τι πρέπει να γίνει από εδώ και μπρος.

Γιατί το λέω αυτό; Διότι ανάλογα με την εξω­τε­ρική πολι­τική της Τουρ­κίας, μπορεί να συμβεί το οτι­δή­ποτε. Δηλαδή, δεν είναι ανάγκη να γίνει πόλεμος για να κατα­λη­φθούν μικρά νησιά. Μπορεί να έλθουν γεμάτες βάρκες με τα τρία εκα­τομ­μύ­ρια μετα­νά­στες που υπάρ­χουν αυτή τη στιγμή στην Τουρκία και βεβαίως να υπάρξει ένα μεγάλο πρό­βλημα. Δεν μπορεί να το απο­κλεί­σει κανείς αυτό.

Κατά συνέ­πεια, το ερώτημα που τίθεται -και στη δευ­τε­ρο­λο­γία μου θα μου δοθεί ο χρόνος να το ανα­πτύξω περισσότερο- είναι πώς σκέ­φτε­στε εσείς προ­σω­πικά και η Κυβέρ­νηση να αντι­με­τω­πί­σει αυτό το πρό­βλημα όχι πυρο­σβε­στικά, αλλά ουσια­στικά.

Δηλαδή, να ανα­φέ­ρει στους Ευρω­παί­ους συνε­ταί­ρους μας -ας το πω έτσι- ότι, «δεν μπο­ρείτε να κλεί­νετε εσείς τα σύνορά σας κατά βούληση και χωρίς επι­πτώ­σεις…» -και μιλώ για κράτη της Κεντρι­κής Ευρώπης- «…και εμείς εδώ να κιν­δυ­νεύ­ουμε να αλλοιω­θεί η πλη­θυ­σμιακή σύνθεση των νησιών μας». Είναι ζωτικής σημα­σίας για την ίδια τη χώρα.

ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ ΒΙΤΣΑΣ (Υπουρ­γός Μετα­να­στευ­τι­κής Πολι­τι­κής):

Κύριε Κρε­μα­στινέ, στην ερώτησή σας βάζετε ορι­σμένα υπαρκτά ζητή­ματα, τα οποία, κατά τη γνώμη μου, θα πρέπει να απο­τε­λέ­σουν στοι­χεία ουσια­στι­κού δια­λό­γου και κοινής πρα­κτι­κής ανάμεσα στις δημο­κρα­τι­κές δυνά­μεις. Αυτό είναι συγκε­κρι­μένο.

Θα έχουμε μια μεγάλη ευκαι­ρία από την Τρίτη, όπου θα συζη­τή­σουμε μια νομο­θε­τική πρω­το­βου­λία του Υπουρ­γείου κατά την οποία θα ενσω­μα­τώ­σουμε δυο ευρω­παϊ­κές οδηγίες και θα κάνουμε αλλαγές στη δια­δι­κα­σία ασύλου και στη δια­δι­κα­σία ένταξης, να το κου­βε­ντιά­σουμε.

Πρέπει να συμ­φω­νή­σουμε, όμως, σε ορι­σμένα πράγ­ματα.

Κατ’ αρχήν να πω ότι είναι θεμιτές οι ανη­συ­χίες. Αυτή τη στιγμή που μιλάμε ο Διευ­θυ­ντής της Υπη­ρε­σίας Πρώτης Υπο­δο­χής και Ταυ­το­ποί­η­σης βρί­σκε­ται στη Μόρια. Ξέρουμε πολύ καλά ποια είναι τα προ­βλή­ματα που κατά κύριο λόγο προ­έρ­χο­νται από τις ροές, αλλά δεν γεννούν τις εκρή­ξεις. Τι εννοώ με αυτό; Θεμιτή η ανη­συ­χία, ανα­γκαίος ο διά­λο­γος, ατυχής, κατά τη γνώμη μου, η έμπνευση ορι­σμέ­νων φορέων της Λέσβου να μην συμ­με­τά­σχουν στον διάλογο. Θα μπο­ρού­σαν να κάνουν και τη δια­μαρ­τυ­ρία και τον διάλογο. Αυτό εννοώ. Σε καμία, όμως, περί­πτωση δεν πρό­κει­ται και σε προ­σω­πικό και σε πολι­τικό επίπεδο να συν­διαλ­λαγώ με εκείνες τις φασι­στι­κές ομάδες οι οποίες θέλουν να πατή­σουν στο υπαρκτό πρό­βλημα και να επη­ρε­ά­σουν τη συντρι­πτική πλειο­ψη­φία του κόσμου, η οποία έχει ανη­συ­χία. Την συντρι­πτική πλειο­ψη­φία εγώ την κατανοώ. Άρα, υπάρχει μια σαφής διά­κριση.

Θα προ­χω­ρήσω στην ερώτησή σας. Ξέρετε κι εσείς πολύ καλά ότι ο τρόπος λει­τουρ­γίας έχει ως ομπρέλα τη Συνθήκη της Γενεύης και το Πρω­τό­κολλο της Νέας Υόρκης, τη διεθνή νομο­θε­σία, την εσω­τε­ρική νομο­θε­σία, τις διε­θνείς συμ­φω­νίες και τις διε­θνείς συνεν­νο­ή­σεις. Νομίζω ότι από κάποιο λάθος μπήκε το θέμα της κατα­γρα­φής. Είναι διεθνής πρα­κτική η κατα­γραφή να γίνεται στις πύλες εισόδου κάθε χώρας. Ανα­φέ­ρετε στην ερώτησή σας την κατα­γραφή του αιτού­ντος άσυλο στη δια­δι­κα­σία του ασύλου.

Αυτή τη στιγμή λει­τουρ­γούμε με βάση την κοινή δήλωση της Ευρω­παϊ­κής Ένωσης με την Τουρκία. Έχουμε υπο­βά­λει προ­τά­σεις για το πώς μπορούν τα νησιά να απο­συ­μπιε­στούν. Αίφνης -σας λέω τη δική μας πρόταση που έχει υπο­βλη­θεί από το Υπουργείο- με έναν τακτικό και συνεν­νοη­μένο τρόπο, να υπάρχει μια μετα­φορά στην ενδο­χώρα υπό μια περι­φρού­ρηση, θα έλεγε κανείς, η οποία δεν θα αμφι­σβη­τεί­ται, να γίνο­νται εδώ οι δια­δι­κα­σίες του ασύλου και έτσι όσοι είναι να επι­στρα­φούν, να επι­στρέ­φο­νται κι όσοι είναι να πάρουν άσυλο, να παίρ­νουν άσυλο. Αυτό δεν έχει γίνει δεκτό προς στιγμήν ούτε από την Ευρω­παϊκή Ένωση ούτε από την Τουρκία.

Είχα, όμως, την ευκαι­ρία και στη Μυτι­λήνη και στη Βουλή να μιλήσω για έναν στόχο, και ένα σχέδιο με το οποίο φτά­νουμε στον στόχο, όσον αφορά στα νησιά, γιατί η απο­συ­μπί­εσή τους είναι ανα­γκαία. Ο στόχος αυτός έχει να κάνει με το γεγονός ότι πρέπει να φτά­σουμε στα τέλη Σεπτεμ­βρίου ώστε ο πλη­θυ­σμός των αιτού­ντων ασύλου που μένουν στα νησιά να είναι αντί­στοι­χος με τη δυνα­μι­κό­τητα των κέντρων υπο­δο­χής. Αυτό πρα­κτικά σημαί­νει ότι πρέπει να ενδυ­να­μώ­σουμε και να επι­τα­χύ­νουμε τις δια­δι­κα­σίες του ασύλου σε πρώτο βαθμό.

Αφού τις επι­τα­χύ­νουμε, πρέπει συγ­χρό­νως να μετα­φέ­ρουμε και αυτούς που έχουν δικαί­ωμα και τις ευά­λω­τες ομάδες, οι οποίες δεν είναι λίγες. Σας λέω ότι το 38% από τους αιτού­ντες άσυλο είναι ευά­λω­τες ομάδες και έχουν δικαί­ωμα και άρσης του γεω­γρα­φι­κού περιο­ρι­σμού και να έρθουν στο εσω­τε­ρικό της χώρας.

Προ­σπα­θούμε να λύσουμε γρήγορα, ανα­πτύσ­σο­ντας και προ­σα­να­το­λί­ζο­ντας συγκε­κρι­μένα τις επι­τρο­πές προ­σφυ­γών -δηλαδή λέμε τέσ­σε­ρις στη Λέσβο, δύο στη Χίο, δύο στη Σάμο, μία στη Λέρο, μία στην Κω- και με αυτόν τον τρόπο να προ­χω­ρή­σουμε και γρήγορα και καλύ­τερα τόσο στις επι­στρο­φές με βάση την κοινή δήλωση όσο και στις οικειο­θε­λείς επι­στρο­φές.

Χθες μάλιστα είχα μια συνά­ντηση που αφο­ρούσε τις οικειο­θε­λείς επι­στρο­φές. Έχουν γίνει οικειο­θε­λείς επι­στρο­φές, δέκα χιλιά­δες μέσα στο 2017, αλλά με αυτόν τον τρόπο δια­μορ­φώ­νε­ται το πλαίσιο, το οποίο βέβαια πάλι εξαρ­τά­ται από τις ροές.

Και εξαρ­τά­ται πάλι από τις ροές γιατί στους τέσ­σε­ρις πρώτους μήνες του 2018 είχαμε μια αύξηση των ροών που υπερ­βαί­νει το 60%, σε σχέση με το 2017, στα νησιά και οκτα­πλα­σια­σμό στον Έβρο. Τώρα, τις τελευ­ταίες ημέρες, στον Έβρο είναι πολύ καλύ­τερη η κατά­σταση και στα νησιά έχει επίσης κατέβει. Αυτό έχει να κάνει βέβαια και με τις διε­θνείς συνεν­νο­ή­σεις και με την Ευρω­παϊκή Ένωση και με την ίδια την Τουρκία.

Άρα, αυτό είναι περίπου το σχέδιο, το έχω ήδη ανα­πτύ­ξει, αλλά θα έχω την ευκαι­ρία την Τρίτη να το ανα­πτύξω περισ­σό­τερο, γιατί κατα­νο­ούμε την ανάγκη και να απο­συ­μπιε­στούν τα νησιά, αλλά δεν μπο­ρούμε να επα­να­φέ­ρουμε τα νησιά ως «transition μέρη» όπου θα δημιουρ­γή­σουν μια συνεχή ροή από την πλευρά της Τουρ­κίας, χωρίς πλέον όρους και όρια, και θα ξανα­ζή­σουμε το 2015, όπου θυμό­σα­στε ότι υπήρχε η Σούδα στη Χίο, υπήρχαν δέκα καταυ­λι­σμοί στην Μυτι­λήνη, υπήρχε ο κόσμος που ήταν με σκηνές στο λιμάνι στην Κω και θα έλεγε κανείς ότι η μονα­δική κάπως ευπρε­πής κατά­σταση του 2015 ήταν στη Λέρο. Τα υπό­λοιπα θα σας τα πω στη δευ­τε­ρο­λο­γία μου.

ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ ΚΡΕΜΑΣΤΙΝΟΣ (Ε΄ Αντι­πρό­ε­δρος της Βουλής):

Όπως είδατε, κύριε Υπουργέ, δεν αμφι­σβητώ καθόλου τις προ­σπά­θειες τις δικές σας, αλλά ούτε του προη­γού­με­νου Υπουρ­γού. Επίσης, δεν αμφι­σβητώ και τις προ­σπά­θειες που ασφαλώς κάνει ο Πρω­θυ­πουρ­γός σε επι­κοι­νω­νιακό επίπεδο με τους άλλους Πρω­θυ­πουρ­γούς. Όμως, αυτό που λέω είναι ότι, πρέπει σε φανερό επίπεδο, δηλαδή να δημιουρ­γή­σουμε θέμα σε επίπεδο αρχηγών κρατών, καθώς πρέπει να υπάρχει κι ένα plan b, σε περί­πτωση που συμβούν όλα αυτά που ανέ­πτυξα στην πρω­το­λο­γία μου, όσον αφορά το τι θα κάνει η Ευρω­παϊκή Ένωση. Δεν μπορεί να μας αφήσει έτσι. Αυτό είναι το ερώτημα. Νομίζω ότι είναι μείζον το θέμα, γιατί έκανα και την αρχική εισα­γωγή ότι είχα προ­βλέ­ψει, δυστυ­χώς, ότι τα hot spots θα γίνουν όπως είναι σήμερα κι επι­βε­βαιώ­θηκα.

Γι’ αυτό, λοιπόν, επα­νέρ­χο­μαι σήμερα, ανη­συ­χώ­ντας πραγ­μα­τικά και ως Βου­λευ­τής -αν θέλετε- του Αιγαίου. Ανησυχώ όχι μόνο για το Αιγαίο, αλλά και για την ύπαρξη της χώρας, διότι βλέπετε ότι αγο­ρά­ζουν όπλα, εξο­πλι­σμούς εκα­τέ­ρω­θεν και όλα αυτά και δεν μπορεί αυτό το πράγμα η Ευρω­παϊκή Ένωση να το αντι­με­τω­πί­ζει όπως το αντι­με­τω­πί­ζει, δηλαδή να λέει «είναι δικό σας το πρό­βλημα -της Ελλάδας και της Ιταλίας-, εμείς εδώ θέλουμε την ησυχία μας». Τότε τι Ευρω­παϊκή Ένωση έχουμε;

Γι’ αυτόν ακριβώς τον λόγο κάνω αυτήν την ερώτηση. Βεβαίως, μπορεί να μου πείτε «έπρεπε να την κάνετε στον Πρω­θυ­πουργό». Εντάξει, αλλά την κάνω σε σας, εμμέσως προς τον Πρω­θυ­πουργό, διότι θεωρώ ότι το θέμα αυτό είναι ζωτικής σημα­σίας για τη χώρα και κατά τη γνώμη μου, δεν έχει κλείσει καθόλου.

Χωρίς, λοιπόν, να αμφι­σβητώ τα πάντα, προ­τείνω κάτι το οποίο αυτήν τη στιγμή νομίζω ότι είναι πάρα πολύ ουσια­στικό για όλους μας.

Μια άλλη σκέψη που θα μπο­ρούσα να κάνω -την εκφράζω σε εσάς αυτήν- είναι η εξής: όπως είναι οι καταυ­λι­σμοί των προ­σφύ­γων στην Τουρκία, ας φρο­ντί­σει η Ευρω­παϊκή Ένωση, στο ενδε­χό­μενο που συμβούν γεγο­νότα, να μας εξα­σφα­λί­σει τη δυνα­τό­τητα τέτοιων καταυ­λι­σμών. Διότι εάν συμβούν τέτοια γεγο­νότα -εύχομαι να μη συμβούν-, πρέπει να υπάρχει το plan b. Εάν δεν υπάρχει το plan b τότε θα έχουμε μεγάλα προ­βλή­ματα.

ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ ΒΙΤΣΑΣ (Υπουρ­γός Μετα­να­στευ­τι­κής Πολι­τι­κής): Νομίζω, κύριε Κρε­μα­στινέ, ότι αν συζη­τάμε τα πράγ­ματα ψύχραιμα όπως κάνουμε οι δυο μας αυτήν τη στιγμή, αν δεν μπο­ρούμε να βρούμε λύσεις, που θα ήταν το ευκταίο, του­λά­χι­στον μπο­ρούμε να δια­μορ­φώ­νουμε συνεν­νο­ή­σεις στην κατεύ­θυνση και της Ευρω­παϊ­κής Ένωσης και της Τουρ­κίας.

Εγώ θα σας πω τι προ­σπά­θειες και τι προ­τά­σεις έχουμε κάνει, ανοιχτά. Σας ανέφερα μία προη­γου­μέ­νως. Εμείς έχουμε κάνει πολύ συγκε­κρι­μέ­νες προ­τά­σεις στην Ευρω­παϊκή Ένωση για ένα κοινό σύστημα εξέ­τα­σης του ασύλου. Δεύ­τε­ρον, ένα κοινό σύστημα επι­στρο­φών. Τρίτον, ένα σύστημα δια­δι­κα­σιών εξέ­τα­σης όπου όταν είναι παρα­πάνω από έναν αριθμό αμέσως θα μπορούν να πηγαί­νουν σε άλλες χώρες της Ευρώπης και να εξε­τά­ζε­ται εκεί η αίτηση ασύλου. Είναι τρεις πολύ συγκε­κρι­μέ­νες προ­τά­σεις.

Το τέταρτο που έχουμε κάνει είναι ότι οι πέντε χώρες πρώτης υπο­δο­χής στην Ευρω­παϊκή Ένωση, δηλαδή η Ισπανία, η Ιταλία, η Μάλτα, η Ελλάδα και η Κύπρος, έχουμε κατα­θέ­σει δεκα­τρείς κοινές θέσεις στη συζή­τηση για το Δου­βλίνο IV. Και υπάρχει και συγ­χρό­νως μια ολο­κλη­ρω­μένη πίεση, γιατί εσείς σωστά το είπατε, ώστε να υπάρχει η ουσία της κοινής δήλωσης. Η ουσία της κοινής δήλωσης, η καρδιά της κοινής δήλωσης είναι η συμ­φω­νία ανάμεσα στην Ευρω­παϊκή Ένωση και στην Τουρκία, να δια­τη­ρεί η Τουρκία τους προ­σφυ­γι­κούς και μετα­να­στευ­τι­κούς πλη­θυ­σμούς και να κάνει άλλα πράγ­ματα που κάνει στο έδαφός της και να δίνο­νται χρήματα προς τούτο στη Τουρκία -γι’ αυτό δίνονται- και ως διορ­θω­τι­κός μηχα­νι­σμός είναι οι επι­στρο­φές.

Υπάρ­χουν και άλλα δύο ζητή­ματα. Το ένα ζήτημα είναι η κοινή προ­σπά­θεια να χτυ­πη­θούν οι δια­κι­νη­τές, δηλαδή αυτοί οι εγκλη­μα­τίες ανθρώ­πων, που είναι το βασικό. Και το δεύτερο είναι η Τουρκία να έχει μια μεγα­λύ­τερη ευθύνη για την προ­ά­σπιση, τη θωρά­κιση -και μιλάω για τις μετα­να­στευ­τι­κές ροές- των χερ­σαίων συνόρων της.

Βρι­σκό­μα­στε -και το επαναλαμβάνω- σε συνεν­νό­ηση τόσο με την Ευρω­παϊκή Ένωση και με τους αντί­στοι­χους επι­τρό­πους όσο και με την τουρ­κική πλευρά. Έχουμε ανοίξει έναν δίαυλο. Αυτό φαί­νε­ται ότι ως τώρα έχει κάποια απο­τε­λέ­σματα.

Να πω το εξής συγκε­κρι­μένο: Στις 24 Απρι­λίου του 2018 στα κρα­τη­τή­ρια του Έβρου υπήρχαν χίλιοι δια­κό­σιοι εβδο­μή­ντα. Εχθές ήταν εκατόν δεκα­εν­νέα. Αυτό έχει να κάνει με τις ίδιες τις ροές. Έχουν πέσει οι ροές στον Έβρο. Αν με ρωτήσει κανείς «είστε σίγου­ρος ότι αυτό θα δια­τη­ρη­θεί;» εγώ θα πω ότι πρέπει να προ­σέ­χουμε, να παρα­κο­λου­θούμε και να συνε­χί­σουμε και να μη χαλα­ρώ­νουμε.

Υπάρχει το μεγάλο πρό­βλημα της Λέσβου, που είναι κύριο. Εγώ αν θα μου λέγατε να κάνω μια κατη­γο­ριο­ποί­ηση, θα έλεγα: Λέσβος, Σάμος, Χίος. Σε αυτήν την κατεύ­θυνση εργα­ζό­μα­στε, αλλά όχι με τον τρόπο που θα προ­κα­λούμε και­νού­ριες ροές προς την Ελλάδα, γιατί αν, ας πούμε, παίρ­νεις εκατό ανθρώ­πους, γιατί είναι ευά­λω­τοι, από τη Λέσβο και την επόμενη μέρα το πρωί έρχο­νται εκατό από την πλευρά της Τουρ­κίας, αυτό θα σημαί­νει μηδέν.

Αυτό έχει και δια­δι­κα­σίες συνεν­νό­η­σης και δια­δι­κα­σίες επι­στρο­φών και συγ­χρό­νως χρειά­ζε­ται μια ισορ­ρο­πία που να αφορά και τα δικαιώ­ματα και τη βελ­τί­ωση της ζωής των κατοί­κων στη Μόρια, στα Πάμφιλα, στην Πανα­γιούδα κ.λπ. Και γι’ αυτό λέω ότι όταν μπαί­νεις σε ένα τέτοιο ανα­πτυ­ξιακό συνέ­δριο και συζητάς βρί­σκεις λύσεις.

Σε αυτήν την κατεύ­θυνση θα συνε­χί­σουμε, χωρίς να αφή­νουμε πίσω μας τη βασική μας κατεύ­θυνση και τη βασική μας πολι­τική. Η βασική μας πολι­τική είναι οι νόμιμες οδοί μετα­νά­στευ­σης και ο αλλη­λέγ­γυος κατα­με­ρι­σμός του προ­σφυ­γι­κού ζητή­μα­τος σε όλη την Ευρώπη, κάτι στο οποίο μια σειρά από χώρες δεν συμ­με­τέ­χουν, έχουν μηδε­νική συμ­με­τοχή. Αυτό είναι το βασικό και είναι από τα ζητή­ματα που φαντά­ζο­μαι ότι κι ο Υπουρ­γός Εξω­τε­ρι­κών, αλλά και εγώ ο ίδιος συζη­τάμε και στα ευρω­παϊκά fora και στις ευρω­παϊ­κές δια­δι­κα­σίες κι ελπίζω ότι θα είναι και ένα από τα κύρια ζητή­ματα συζή­τη­σης και στη συνά­ντηση που γίνεται ανάμεσα στα Βαλ­κά­νια και στις χώρες του Βίσε­γκραντ.»

Γραφείο Τύπου