Τρίποντο

«Είμαι ο Νίκος Γκάλης και κάποιοι δεν είναι καλά. Είμαι αθλητής και κάποιοι δεν είναι δημο­σιο­γρά­φοι. Δεν είμαι πολι­τι­κός και κάποιοι δεν θα έπρεπε να είναι πολι­τι­κοί. Δεν θα βρί­σκο­μαι σε κανένα ψηφο­δέλ­τιο κανενός κόμ­μα­τος και κάποιοι δεν θα έπρεπε να βρί­σκο­νται στη θέση που βρί­σκο­νται. Τα μόνα παι­χνί­δια που έχω παίξει ήταν εντός γηπέδου. Αυτοί που παίζουν παι­χνί­δια στην πλάτη μου και όσοι παίζουν παι­χνί­δια στην πλάτη του ελλη­νι­κού λαού είναι άξιοι της μοίρας τους. Και στους Έλληνες αξίζει μια καλύ­τερη μοίρα». Αυτή, ήταν η απο­στο­μω­τική απά­ντηση του Νίκου Γκάλη σε όσους τον… φαντά­στη­καν να κοσμεί τα ψηφο­δέλ­τια της Νέας Δημο­κρα­τίας. Σε όσους  θεώ­ρη­σαν, πως είναι σαν κάποιους που εξαρ­γυ­ρώ­νουν τη φήμη τους. Σαν κάποιους, που θεωρούν πως η ανα­νέ­ωση, είναι η ταύτιση της πολι­τι­κής με διά­φο­ρες περ­σό­νες , που μπερ­δεύ­ουν την ανα­γνω­ρι­σι­μό­τητα με το φτηνό μάρ­κε­τινγκ. Ευτυχώς ο Νίκος Γκάλης, απο­δει­κνύει για άλλη μια φορά ότι είναι δια­φο­ρε­τι­κός, από όσους πέρασαν ένα μετάλ­λιο στο στήθος, διέ­πρε­ψαν σε γήπεδα ή πισίνες και είπαν να περά­σουν και μια βόλτα από τη Βουλή, να’χουν κάτι και για τα γερα­ματά τους. Ευτυχώς, υπάρ­χουν ακόμη λίγοι Γκά­λη­δες αναμεσά μας , που δεν που­λιού­νται  και μας κάνουν να ελπί­ζουμε πως δεν σάπισαν τα πάντα.