Πέντε λεπτά εκεχειρία

Πέντε λεπτά. Τόσο διαρ­κούν οι ανα­κοι­νώ­σεις πολι­τι­κών μπροστά στις κάμερες, μετά από τις κατά τόπους παρε­λά­σεις. Πέντε λεπτά οι εκκλή­σεις για νηφα­λιό­τητα, οι όρκοι στην εθνική ενότητα, οι δια­βε­βαιώ­σεις πως όταν οι Ελληνες είναι ενω­μέ­νοι, δεν έχουν να φοβη­θούν τίποτε. Την ίδια στιγμή στα κομ­μα­τικά γραφεία συντάσ­σουν την επόμενη «επίθεση»,  στον αντί­παλό, με λόγο ανα­ντί­στοιχο αυτού που είδαμε στους δεκά­ρι­κους της παρέ­λα­σης. Κι έτσι κάπως ξανα­μοι­ρά­ζουν τον ρόλο του πατριώτη από τη μια, του ενδο­τι­κού και προ­δο­τι­κού από την άλλη. Κατά το γούστο του καθενός. Αυθαί­ρετα. Θαρρείς και μόνον ένας τρόπος δια­τί­θε­ται για ν’ αγα­πή­σει κανείς τον τόπο του και να προ­σπα­θή­σει να τον υπη­ρε­τή­σει. Θαρρείς και υπάρχει κάποιο μονο­πώ­λιο πατριω­τι­σμού, που επι­τρέ­πει σε όσους το έχουν να κηρύσ­σουν ύπο­πτους όσους πιστεύ­ουν για παρά­δειγμα ότι η πραγ­μα­τική Ιστορία είναι εκείνη που δεν ανα­δει­κνύ­ε­ται ποτέ από φλύ­α­ρους και γλυ­κε­ρούς πανη­γυ­ρι­κούς και άκεφα εθι­μο­τυ­πικά διαγ­γέλ­ματα