Κάτι σαν φυσικό φαινόμενο, κάτι σαν έθιμο

Κάθε άνοιξη έρχο­νται τα χελι­δό­νια, τον Αύγου­στο τα μελ­τέ­μια, το φθι­νό­πωρο πέφτουν τα φύλλα και τον Ιανουά­ριο – Φεβρουά­ριο κλεί­νουν το δρόμο οι αγρότες. Κάτι σαν φυσικό φαι­νό­μενο. Κάτι σαν έθιμο πια. Τα μελο­μα­κά­ρονα τα Χρι­στού­γεννα, τα κόκκινα αυγά το Πάσχα και τα μπλόκα στα μισά του Γενάρη. Οι οποίοι με το να κλεί­νουν δρόμους, όχι μόνο δεν πετυ­χαί­νουν τίποτα στην κατεύ­θυνση της, εν πολλοίς δίκαιης δια­μαρ­τυ­ρίας τους αλλά αντί­θετα, δημιουρ­γούν μία κατά­σταση  που οι επι­πτώ­σεις θα είναι πολ­λα­πλά­σιες σε βάρος όλων των υπό­λοι­πων πολιτών. Αυτό πρα­κτικά σημαί­νει, ότι ούτε τα αιτή­ματά τους θα ικα­νο­ποι­η­θούν ούτε η κοι­νω­νία θα είναι με το μέρος τους. Πρό­κει­ται λοιπόν για μία εκ των προ­τέ­ρων χαμένη μάχη, στην οποία θα ανα­λώ­σουν δυνά­μεις και χρήματα…