“Χρειαζόμαστε την τρίτης γενιάς τηλεϊατρική” – Ομιλία Δ. Κρεμαστινού στην Επιτροπή έρευνας και Τεχνολογίας

Ο Αντι­πρό­ε­δρος της Βουλής και Βου­λευ­τής Δωδε­κα­νή­σου Δημή­τρης Κρε­μα­στι­νός τοπο­θε­τή­θηκε στην Επι­τροπή Έρευνας και Τεχνο­λο­γίας η οποία συνε­δρί­αζε με θέμα «Η τηλεϊ­α­τρική στην υπη­ρε­σία της κοι­νω­νίας». Στη συζή­τηση συμ­με­τείχε ως προ­σκε­κλη­μένη και η Δήμαρ­χος Κάσου, κα Μαίρη Σορώτου-Τσανάκη.

Ο Δημή­τρης Κρε­μα­στι­νός αν και δεν είναι τακτικό μέλος της συγκε­κρι­μέ­νης Επι­τρο­πής, μίλησε ορμώ­με­νος από την εμπει­ρία του ως του Υπουρ­γού Υγείας που έφερε για πρώτη φορά την τηλεϊ­α­τρική στην Ελλάδα. Τόνισε την ανάγκη να εφαρ­μο­στεί σήμερα η τηλεϊ­α­τρική τρίτης γενιάς, η οποία μπορεί να σώσει περισ­σό­τε­ρες ζωές, να απο­τρέ­ψει αναί­τιες δια­κο­μι­δές και δαπάνες και ταυ­τό­χρονα να εκπαι­δεύ­σει τους νέους για­τρούς που θα υπη­ρε­τούν στα μικρά νησιά και τα απο­μο­νω­μένα μέρη.

Η τοπο­θέ­τησή του, που έγινε απο­δε­κτή με ιδιαί­τερο ενδια­φέ­ρον από τον Πρόεδρο της Επι­τρο­πής κ. Καρα­να­στάση, ήταν η ακό­λουθη:

«Ευχα­ρι­στώ πολύ, κύριε Πρόεδρε. Καταρ­χήν δεν είμαι μέλος της Επι­τρο­πής αλλά επειδή το θέμα είναι ιδιαί­τερα ενδια­φέ­ρον και το έχω χει­ρι­στεί και εγώ προ­σω­πικά όταν ήμουν στο Υπουρ­γείο Υγείας, θεώρησα σκόπιμο να έρθω.

Κατ’ αρχήν, η τηλεϊ­α­τρική στην Ελλάδα ξεκί­νησε το ΄94. Αυτή η τηλεϊ­α­τρική ήταν η τηλεϊ­α­τρική της πρώτης γενιάς. Ό,τι δηλαδή περιείχε σήμερα βρί­σκε­ται σε ένα μικρό τάμπλετ. Ήταν η τηλεϊ­α­τρική της πρώτης διά­γνω­σης, δηλαδή στέλνω μια εικόνα, την βλέπει ένας έμπει­ρος γιατρός, ανταλ­λάσ­σουμε πλη­ρο­φο­ρίες και προχωρώ. Αυτή ήταν η τηλεϊ­α­τρική της πρώτης γενιάς.

Η σημε­ρινή Τηλεϊ­α­τρική της τρίτης γενιάς μπορεί από το Χιού­στον, για παρά­δειγμα, να γίνεται μια εγχεί­ρηση ρομπο­τική και ένα ρομπότ στο Σίδνεϋ της Αυστρα­λίας να εκτελεί μέσω της τηλεϊ­α­τρι­κής την εγχεί­ρηση. Αυτή είναι τηλεϊ­α­τρική τρίτης γενιάς, δεν είναι δηλαδή η ιατρική της τηλε­διά­γνω­σης, είναι η ιατρική της τηλε­θε­ρα­πείας, τελείως δια­φο­ρε­τικά τα πράγ­ματα.

Όπως κατα­λα­βαί­νετε, η τηλεϊ­α­τρική της πρώτης γενιάς έχει ξεπε­ρα­στεί. Τότε, το μεγάλο μας πρό­βλημα στην τηλεϊ­α­τρική της πρώτης γενιάς ήταν ότι δεν μπο­ρού­σαμε να έχουμε service και τα μηχα­νή­ματα σιγά – σιγά κατα­στρά­φη­καν.

Άρα, λοιπόν, όταν σκε­φτό­μα­στε τηλεϊ­α­τρική τρίτης γενιάς, το πρώτο πράγμα που πρέπει να εξα­σφα­λί­σουμε είναι τοservice. Το δεύτερο πράγμα που πρέπει να εξα­σφα­λι­στεί είναι ο εγκέ­φα­λος της τηλεϊ­α­τρι­κής, δηλαδή, άκουσα που είπατε κύριε Πρόεδρε, ότι ένας συνά­δελ­φος είπε «δώστε μου», λέει ο γιατρός «και σας κάνω εγώ τηλεϊ­α­τρική». Η τηλεϊ­α­τρική θέλει ένα οργα­νω­μένο μεγάλο νοσο­κο­μείο, προ­κει­μέ­νου ο νέος γιατρός, ο άπειρος, που βρί­σκε­ται για παρά­δειγμα στην Κάσο να μπορεί να επι­κοι­νω­νεί με τον διευ­θυ­ντή, τον καθη­γητή αμέσως και εκείνος θα του λέει, τι ακριβώς να κάνει για να μην έρθει το αερο­πλάνο ή το καράβι να μετα­φέ­ρει κάποιον που δεν πρέπει να μετα­φερ­θεί και βεβαίως, να σώσει κάποιον που εξε­λίσ­σε­ται η πάθησή του, όπως ένα έμφραγμα όπου κάτι πρέπει να κάνει.

Αυτή, λοιπόν, η τηλεϊ­α­τρική της τρίτης γενιάς, είναι πρό­κληση για εμάς, έχω κάνει και σχετική ερώτηση στην Ολο­μέ­λεια, αλλά το μεγάλο πρό­βλημα είναι αυτό.  Δηλαδή, πώς μπο­ρούμε να εξα­σφα­λί­σουμε μια τηλεϊ­α­τρική, η οποία να είναι σοβαρή, που να κάνει πραγ­μα­τικά τηλε­θε­ρα­πεία και να απο­τρέ­πει τις ανόητες, τις άσκοπες δια­κο­μι­δές. Για παρά­δειγμα, ένα γιατρός σε απο­μο­νω­μένο νησί όταν βρεθεί μπροστά σε έναν άρρωστο και είναι άπειρος, που κατά κανόνα είναι άπειροι οι νέοι γιατροί, τρο­μο­κρα­τεί­ται και ζητά βοήθεια. Βοήθεια από πού όμως; Από ποιον και πόσο μπορεί αυτός που δίνει τη βοήθεια να είναι ικανός να βοη­θή­σει πραγ­μα­τικά; Άρα, τα ερω­τή­ματα τα οποία πρέπει να μας απα­σχο­λή­σουν είναι πώς να εγκα­τα­στή­σουμε τηλεϊ­α­τρική τρίτης γενιάς. Αυτό είναι το ένα θέμα.

Τώρα, εάν δούμε τη δική μας βιβλιο­γρα­φία, θα δούμε ότι φέτος του­λά­χι­στον κατα­κλύ­ζε­ται από την τηλεϊ­α­τρική της τρίτης γενιάς, διότι πραγ­μα­τικά είναι μια επα­νά­σταση. Το είπα και στην αρχή, εμείς δεν ζητούμε να χει­ρουρ­γεί στην Κάσο ο γιατρός. Αυτό είναι σε υψη­λό­τερα επίπεδα. Αλλά μπορεί στην Κάσο να κάνει θερα­πεία του εμφράγ­μα­τος με ασφά­λεια και να μην κάνει δια­κο­μιδή. Μπορεί στην Κάσο να μπορεί να κάνει μια σωστή διά­γνωση και να μην χρεια­στεί δια­κο­μιδή. Ακόμη και σε ένα δερ­μα­τικό νόσημα, αυτή η τηλεϊ­α­τρική έχει μεγάλη ευκρί­νεια, δηλαδή, είναι σχεδόν σαν να είσαι επάνω από τον άρρωστο. Αν σήμερα ένας γιατρός δει ένα δερ­μα­τικό νόσημα, λέει, πήγαινε στην Αθήνα ή στη Ρόδο να σου πουν τι είναι. Αυτό θα στα­μα­τή­σει. Φαντα­στείτε πόσο κέρδος θα υπάρχει και οικο­νο­μικό κέρδος με την ελάτ­τωση των δια­κο­μι­δών, τερά­στια.

Επίσης, η τηλεϊ­α­τρική λει­τουρ­γεί και στο πεδίο της εκπαί­δευ­σης. Δηλαδή, ο γιατρός από την Κάσο, όταν μιλάει με τον καθη­γητή είτε με τον καρ­διο­λόγο είτε με τον νεφρο­λόγο, αποκτά εμπει­ρία. Η τηλεϊ­α­τρική είναι εμπει­ρία και βεβαίως, υπάρχει μέσα στο πρό­γραμμα της τηλεϊ­α­τρι­κής το εκπαι­δευ­τικό της κομμάτι. Δηλαδή, μιλάει ο γιατρός της Κάσου με τον καθη­γητή μιας ειδι­κό­τη­τας και όταν του προ­τεί­νει τι να κάνει, ταυ­τό­χρονα του εξηγεί γιατί ή συζη­τούν το θέμα και έτσι εκείνος αποκτά εμπει­ρία. Δεν είναι όπως είναι η τηλεϊ­α­τρική πρώτης γενιάς, που ήταν του επι­πέ­δου «δώσε μια εικόνα καρ­διο­γρα­φή­μα­τος, για να σου πω τί έχει». Η τηλεϊ­α­τρική τρίτης γενιάς, είναι κάτι εξε­λιγ­μένο και προς αυτήν την κατεύ­θυνση πρέπει να προ­χω­ρή­σουμε.»