Καστελόριζο, Χίος και Λέσβος στο “στόχαστρο” του Ταγίπ Ερντογάν

Τώρα που η Ελλάδα βρί­σκε­ται στο χείλος της ολικής κατα­στρο­φής λόγω της άνευ προη­γου­μέ­νου οικο­νο­μι­κής κρίσης, κιν­δυ­νεύει να χάσει και ένα κομμάτι της Απο­κλει­στι­κής Οικο­νο­μι­κής Ζώνης (ΑΟΖ), εάν η κυβέρ­νηση και τα κόμματα δεν αντι­δρά­σουν ενωτικά και συλ­λο­γικά. Πρό­κει­ται για ένα πολύ μεγάλο εθνικό κίνδυνο….

Η Τουρκία με επι­θε­τι­κό­τητα και ασύ­στολο θράσος συνε­χί­ζει για πάνω από 40 χρόνια τώρα μια επι­θε­τική και επε­κτα­τική πολι­τική στο Αιγαίο, στην οποία τα τελευ­ταία χρόνια έχει συμπε­ρι­λά­βει και το σύμπλεγμα του Καστε­λό­ρι­ζου, προ­βάλ­λο­ντας συνεχώς αβά­σι­μες διεκ­δι­κή­σεις, και παρα­βιά­ζο­ντας όλους τους κανόνες του Δίκαιου της Θάλασ­σας.

Πρέπει να επι­στρέ­ψει κανείς πίσω 35 χρόνια, στο 1982, για να κατα­λά­βει το πρό­βλημα της Τουρ­κίας. Στις 30 Απρι­λίου 1982 στην Νέα Υόρκη η Τουρκία ήταν μια από τέσ­σε­ρις χώρες που δεν υπέ­γραψε τη Σύμβαση των Ηνω­μέ­νων Εθνών για το Δίκαιο της Θάλασ­σας (UNCLOS III) και ακόμα δεν έχει συνέλ­θει από αυτή τη μεγάλη ήττα της μια και η ΑΟΖ και τα δικαιώ­ματα νησιών σε ΑΟΖ δημιούρ­γη­σαν μια αφόρητη πίεση από την οποίαν υπο­φέ­ρει μέχρι και σήμερα.

Έτσι, η Τουρκία, για πάνω από τρεις δεκα­ε­τίες συνε­χί­ζει να αρνεί­ται, ουσια­στικά, την ύπαρξη του Συντάγ­μα­τος των Ωκεανών και Θαλασ­σών που δημιούρ­γησε η παγκό­σμια κοι­νό­τητα το 1982. Οι τουρ­κι­κές διεκ­δι­κή­σεις είναι συν­δε­μέ­νες με οικο­νο­μικά συμ­φέ­ρο­ντα που έχουν σχέση με τα θέματα της αλιείας και των υδρο­γο­ναν­θρά­κων.

Ιδιαί­τερα, ο σημε­ρι­νός Σουλ­τά­νος της Τουρ­κίας αρνεί­ται την ύπαρξη της έννοιας της ΑΟΖ και δεν θέλει να γίνεται από την κυβέρ­νησή του καμία αναφορά στην ΑΟΖ γιατί γνω­ρί­ζει ότι εάν υπάρξει μια οριο­θέ­τηση με βάση το UNCLOS, η Τουρκία θα λάβει μόνο 7,5% της συνο­λι­κής έκτασης του Αιγαίου. Όπως, επα­νει­λημ­μένα, έχει ανα­φερ­θεί «η χώρα μας, χωρίς σχέδιο και προ­γραμ­μα­τι­σμό, δεν μπορεί παρά να ακο­λου­θεί αμυ­ντική πολι­τική, πολλές φορές πυρο­σβε­στι­κού χαρα­κτήρα.

Μόνιμο χαρα­κτη­ρι­στικό της είναι η ατολμία, με απο­τέ­λε­σμα να μην μπορεί να ασκήσει νόμιμα δικαιώ­ματα που της παρέχει το διεθνές δίκαιο και μερικές φορές και η υπο­χω­ρη­τι­κό­τητα.» Η Σύμβαση του 1982 για το Δίκαιο της Θάλασ­σας ανα­φέ­ρει ρητά (άρθρο 121, παρά­γραφο 2) ότι όλα τα νησιά δια­θέ­τουν ΑΟΖ και ότι η ΑΟΖ ενός νησιού καθο­ρί­ζε­ται με τον ίδιο ακριβώς τρόπο που καθο­ρί­ζε­ται και για τις ηπει­ρω­τι­κές περιο­χές. Έτσι, δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι ο εφιάλ­της της Τουρ­κίας υπήρξε πάντα το Άρθρο 121 του UNCLOS και ενθυ­μού­μα­στε τους αγώνες της ελλη­νι­κής και της κυπρια­κής αντι­προ­σω­πείας για την δια­τή­ρηση του και το πείσμα της Τουρ­κίας για εξα­φά­νισή του.

Η πρό­σφατη επι­θε­τι­κό­τητα της Τουρ­κίας και τα τελευ­ταία επει­σό­δια στα ελλη­νο­τουρ­κικά είναι περισ­σό­τερο από ανη­συ­χη­τικά γιατί η κλι­μά­κωσή τους απο­σκο­πεί στην επι­χεί­ρηση κατά­λη­ψης τριών νησιών μας: Στο­χεύει με μανία το Καστε­λό­ριζο, τη Χίο και την Λέσβο. Οι Τούρκοι μπορούν να παρι­στά­νουν ότι η ΑΟΖ δεν υφί­στα­ται αλλά έχουν βάλει στο μάτι τα τρία αυτά νησιά γιατί σε περί­πτωση που κατα­λη­φθούν, δίνει μια μεγα­λύ­τερη ΑΟΖ από αυτή που σήμερα δικαιού­ται. Μια απλή γεω­γρα­φική ματιά των τριών νησιών είναι εύκολο να δούμε γιατί τα επο­φθαλ­μιούν.

Η κατά­ληψη του Καστε­λό­ρι­ζου δίνει στην Τουρκία ένα μεγάλο μέρος της ΑΟΖ που μας ανήκει στο τρίγωνο Καστε­λό­ρι­ζου, Κύπρου και Κρήτης στην Ανα­το­λικό Μεσό­γειο που βρίθει από υδρο­γο­νάν­θρα­κες.  Επίσης, η θάλασσα δυτικά της Χίου και της Λέσβου δίνει στην Τουρκία την δυνα­τό­τητα να πάρει ένα μεγάλο μέρος της ελλη­νι­κής ΑΟΖ δυτικά αυτών των δύο κρατών.

Το θέμα της ΑΟΖ και η προ­στα­σία του Αιγαίου και των νησιών του είναι μεγάλη εθνική υπόθεση. Λόγω της οικο­νο­μι­κής κρίσης, η Ελλάδα βρί­σκε­ται σε εξαι­ρε­τικά δύσκολη θέση. Γι’ αυτό, ο Ταγίπ Ερντο­γάν πρέπει να αντι­με­τω­πι­στεί με απο­φα­σι­στι­κό­τητα και σε όλα τα διεθνή φόρα. Οι διε­θνείς νόμοι προ­σφέ­ρουν πανί­σχυρα διπλω­μα­τικά όπλα στη χώρα μας, και η κυβέρ­νηση πρέπει να τα εκμε­ταλ­λευ­θεί. Ο ταρα­ξίας Ερντο­γάν, πιε­σμέ­νος από τα μύρια προ­βλή­ματα που αντι­με­τω­πί­ζει, έχει κατα­στεί εξαι­ρε­τικά επι­κίν­δυ­νος. Δεν πρό­κει­ται για παι­γνί­δια αλλά για την πραγ­μα­τι­κό­τητα (real thing).

mignatiou.com