Απόφαση-βόμβα του πρωτοδικείου για παράνομη πρακτική που ακολουθούν οι Τράπεζες

Από­φα­ση “βόμβα” του Μο­νο­με­λούς Πρω­το­δι­κεί­ου Ρόδου, που εκ­δό­θη­κε από τον πρό­ε­δρο Πρω­το­δι­κών Ρόδου κ. Κ. Αλε­ξί­ου, κρί­νει ως πα­ρά­νο­μη την τα­κτι­κή των τρα­πε­ζών να με­τα­κυ­λούν στους δα­νειο­λή­πτες την ει­σφο­ρά του Ν.  128/1975, που επι­βάλ­λει το Δη­μό­σιο στα πι­στω­τι­κά ιδρύ­μα­τα, με απο­τέ­λε­σμα να συ­μπα­ρα­σύ­ρο­νται σε ακυ­ρό­τη­τα όλες οι δια­τα­γές πλη­ρω­μής, που εκ­δί­δο­νται για λη­ξι­πρό­θε­σμα δά­νεια.

Πιο συ­γκε­κρι­μέ­να Ομόρ­ρυθ­μη Εται­ρεία της Ρόδου και δύο εταί­ροι της, που  πα­ρέ­στη­σαν δια του πλη­ρε­ξού­σιου δι­κη­γό­ρου τους Στέρ­γου Λε­βέ­ντη εστρά­φη­σαν με ανα­κο­πή κατά συ­στη­μι­κής τρά­πε­ζας βάλ­λο­ντας κατά Δια­τα­γής Πλη­ρω­μής της Δι­κα­στή του Μο­νο­με­λούς Πρω­το­δι­κεί­ου.

Με την αί­τη­σή τους ζή­τη­σαν την ανα­στο­λή της ισχύ­ος του ως άνω εκτε­λε­στού τί­τλου και αι­τιώ­νται  ότι πα­ρα­νό­μως με­τα­κυ­λί­θη­κε στη δα­νεια­κή τους σύμ­βα­ση η ει­σφο­ρά του Ν. 128/1975 με απο­τέ­λε­σμα το επι­τασ­σό­με­νο με τον εκτε­λε­στό τίτλο ποσό να πα­ρί­στα­ται ως ανεκ­κα­θά­ρι­στο για το λόγο αυτό.

Το δι­κα­στή­ριο έκανε δεκτό τον ανω­τέ­ρω λόγο και τον έκανε δεκτό ως βά­σι­μο κα­θό­σον από τη γραμ­μα­τι­κή δια­τύ­πω­ση της διά­τα­ξης σαφώς συ­νά­γε­ται ότι η ει­σφο­ρά του Ν. 128/1975 βα­ρύ­νει τα κάθε εί­δους πι­στω­τι­κά ιδρύ­μα­τα που λει­τουρ­γούν στην Ελ­λά­δα και σε καμία πε­ρί­πτω­ση τους δα­νειο­λή­πτες – πε­λά­τες αυτών.

Όπως επι­ση­μαί­νε­ται στην από­φα­ση:

«Η ανω­τέ­ρω διά­τα­ξη, όπως συ­νά­γε­ται από τη σαφώς επι­τα­κτι­κή δια­τύ­πω­ση της, αλλά και τον επι­διω­κό­με­νο σκοπό του ανα­γκα­στι­κού δι­καί­ου (άρθρο 3 Α. Κ) με την έν­νοια ότι ένα­ντι του δι­καιού­χου της ει­σφο­ράς (Τρά­πε­ζας Της Ελ­λά­δας) υπό­χρε­ος για την κα­τα­βο­λή είναι πά­ντο­τε το πι­στω­τι­κό ίδρυ­μα και όχι ο δα­νειο­δο­τού­με­νος. Ωστό­σο είναι δυ­να­τή δια συμ­βά­σε­ως (άρθρο 478 Α.Κ) η ανά­λη­ψη από μέ­ρους τρί­του προ­σώ­που της υπο­χρέ­ω­σης να κα­τα­βά­λει στο πι­στω­τι­κό ίδρυ­μα όσα αυτό είναι υπο­χρε­ω­μέ­νο να πλη­ρώ­σει κατά νόμο ως ει­σφο­ρά στην Τρά­πε­ζα της Ελ­λά­δας. Η σύμ­βα­ση αυτή είναι έγκυ­ρη μόνο όμως αν την υπό­σχε­ση τη δίνει τρί­τος που σε καμία πε­ρί­πτω­ση δεν είναι ο δα­νειο­δο­τού­με­νος, γιατί με­τα­θέ­τει σε αυτόν το βάρος πλη­ρω­μής της ανω­τέ­ρω ει­σφο­ράς και έρ­χε­ται έτσι σε αντί­θε­ση με τον ανα­γκα­στι­κό κα­νό­να της διά­τα­ξης του άρ­θρου 1 παρ.1 και 3 Ν. 128/1975. Η ακυ­ρό­τη­τα αυτή υφί­στα­ται είτε η ρήτρα συ­νο­μο­λο­γη­θεί μετά από δια­πραγ­μά­τευ­ση είτε απο­τε­λεί πε­ριε­χό­με­νο ΓΟΣ εκ των προ­τέ­ρων δια­τυ­πω­μέ­νου κατά τη διά­τα­ξη του άρ­θρου 2 Ν. 2251/1994, διότι το άρθρο 174 Α.Κ ισχύ­ει σε κάθε πε­ρί­πτω­ση Ι (Α.ΓΙ13δ6/2012, Α.Π 917/2011, Α.Π 1291/2001 ΝΟΜΟΣ). Η ακυ­ρό­τη­τα αυτή των επι­μέ­ρους λοι­πών ποσών επη­ρε­ά­ζει την από­δει­ξη με έγ­γρα­φα, αλλά και το εκ­κα­θα­ρι­σμέ­νο του συ­νό­λου της απαί­τη­σης, αφού στο από­σπα­σμα των εμπο­ρι­κών βι­βλί­ων της καθής δεν είναι δυ­να­τός ο δια­χω­ρι­σμός των επι­μέ­ρους ποσών, αφε­νός λόγω του εί­δους της εγ­γρα­φής, αφε­τέ­ρου λόγω της εν­σω­μά­τω­σης, στον λο­γα­ρια­σμό των ποσών της ει­σφο­ράς και των προ­μη­θειών της καθής στα ποσά των τόκων, με πα­ρα­πέ­ρα συ­νέ­πεια την  αδυ­να­μία προσ­διο­ρι­σμού του πραγ­μα­τι­κού ποσού της οφει­λής και αντί­στοι­χα της απαί­τη­σης της καθής. Επο­μέ­νως, πι­θα­νο­λο­γεί­ται ότι θα γίνει δε­κτός ο πα­ρα­πά­νω λόγος της ανα­κο­πής ως βά­σι­μος και κατ’ ου­σί­αν, πα­ρέλ­κει δε η έρευ­να των λοι­πών λόγων ανα­κο­πής.  Κατ’  ακο­λου­θί­αν,    θα πρέ­πει η κρι­νό­με­νη αί­τη­ση να γίνει δεκτή λόγω και της προ­φα­νούς βλά­βης που θα υπο­στούν οι αι­τού­σες από την εκτέ­λε­ση της Δια­τα­γής Πλη­ρω­μής  και να ανα­στα­λεί η εκτέ­λε­ση αυτής μέχρι την έκ­δο­ση τε­λε­σί­δι­κης κρί­σης επί της ανα­κο­πής που άσκη­σαν οι αι­τού­ντες κατά αυτής».