Οκτώ ευρωβουλευτές ζητούν να επανεξεταστούν χρέος και μέτρα

Οκτώ Ευρω­βου­λευ­τές από τρεις δια­φο­ρε­τι­κές πολι­τι­κές ομάδες, οι Δημή­τρης Παπα­δη­μού­λης, Guillaume Balas, Sergio Cofferati, Eva Joly, Curzio Maltese, Emmanuel Maurel, Isabelle Thomas και Ernest Urtasun, συνυ­πό­γρα­ψαν ένα άρθρο-διακήρυξη, με το οποίο καλούν τους Ευρω­παί­ους ηγέτες να επα­νε­ξε­τά­σουν το ζήτημα του χρέους και το πρό­γραμμα μεταρ­ρυθ­μί­σεων που πάνε επι­βλη­θούν στην Ελλάδα. “Η εκτός λογικής στρα­τη­γική των πιστω­τών”, ανα­φέ­ρε­ται μεταξύ άλλων, “επα­να­λαμ­βά­νε­ται. Πρό­σθετα μέτρα για την Ελλάδα είναι παρά­λογα και περιττά.Οι ηγέτες της Ευρω­ζώ­νης, ως εκλεγ­μένα και υπόλογα πολι­τικά πρόσωπα, να διευ­κρι­νί­σουν: θα επι­μεί­νουν σιωπηλά σε μια τέτοια στρα­τη­γική για πάντα ή θα ανα­λά­βουν τις ευθύνες τους;”

Το πλήρες κείμενο του άρθρου, όπως μετα­δί­δει το ΑΠΕ-ΜΠΕ, έχει ως εξής:

“Από το περα­σμένο καλο­καίρι, η κυβέρ­νηση του Αλέξη Τσίπρα εφαρ­μό­ζει το πρό­γραμμα του τελευ­ταίου μνη­μο­νίου, προ­βαί­νο­ντας στην έναρξη των απαι­τού­με­νων μεταρ­ρυθ­μί­σεων: ανα­συ­γκρό­τηση των δημό­σιων υπη­ρε­σιών ώστε να κατα­στούν βιώ­σι­μες, μεταρ­ρύθ­μιση του συντα­ξιο­δο­τι­κού συστή­μα­τος και κατα­πο­λέ­μηση της δια­φθο­ράς, της φορο­δια­φυ­γής και της φτώ­χειας.

Τον Απρίλιο, ο Έλληνας πρω­θυ­πουρ­γός ήρθε αντι­μέ­τω­πος με μια σειρά από νέα μέτρα λιτό­τη­τας τα οποία επι­βάλ­λο­νται από τους δανει­στές σε περί­πτωση που ο στόχος του πρω­το­γε­νούς πλε­ο­νά­σμα­τος δεν επι­τευ­χθεί για το έτος 2018. Παρόλο που η μελέτη της Eurostat που δημο­σιεύ­θηκε στις 21 Απρι­λίου αναιρεί τα απαι­σιό­δοξα σενάρια του Διε­θνούς Νομι­σμα­τι­κού Ταμείου (ΔΝΤ), βλέ­πουμε ότι η εκτός λογικής στρα­τη­γική των πιστω­τών επα­να­λαμ­βά­νεται. Αυτή η στρα­τη­γική συνί­στα­ται σε μια σειρά από μηχα­νικά επα­να­λαμ­βα­νό­μενα λάθη του παρελ­θό­ντος, τα οποία δεν αντι­με­τω­πί­ζουν πραγ­μα­τικά τα προ­βλή­ματα, ούτε ανοί­γουν το δρόμο για πιο βιώ­σι­μες λύσεις απέ­να­ντι στην κρίση.

Η τελική απο­τί­μηση των μεταρ­ρυθ­μί­σεων και η ολο­κλή­ρωση της πρώτης αξιο­λό­γη­σης του προ­γράμ­μα­τος διαρκώς ανα­βάλ­λο­νται για μήνες, λόγω δια­φω­νιών μεταξύ των δανει­στών, και κυρίως μεταξύ των θεσμι­κών οργάνων της ΕΕ από τη μία και του ΔΝΤ από την άλλη. Τα δύο βασικά σημεία σύγκρου­σης είναι ο πρω­ταρ­χι­κός στόχος του πλε­ο­νά­σμα­τος και η απα­ραί­τητη έγκριση και εφαρ­μογή των μεταρ­ρυθ­μί­σεων για την επί­τευξη αυτού του στόχου.

Το ΔΝΤ δια­φω­νεί με το στόχο πρω­το­γε­νούς πλε­ο­νά­σμα­τος που είχε συμ­φω­νη­θεί στο τελευ­ταίο μνη­μό­νιο και εμφα­νί­ζε­ται διαρκώς δυσα­ρε­στη­μένο με τις μεταρ­ρυθ­μί­σεις που εφαρ­μό­ζει η ελλη­νική κυβέρ­νηση. Ταυ­τό­χρονα όμως, υπο­στη­ρί­ζει μια ελά­φρυνση του χρέους. Την ίδια στιγμή, ορι­σμέ­νοι πιστω­τές από την Ευρω­ζώνη που έχουν στρα­τη­γικό ενδια­φέ­ρον για την παρα­μονή του ΔΝΤ στο πρό­γραμμα οικο­νο­μι­κής βοή­θειας, αρνού­νται την ελά­φρυνση του χρέους.

Αυτή η ανά­μειξη δια­φο­ρε­τι­κών μεταξύ τους συμ­φε­ρό­ντων οδηγεί σε μια κατά­σταση αδιε­ξό­δου, όπου το ΔΝΤ, εμμο­νικά προ­σκολ­λη­μέμο στο δημο­σιο­νο­μικό του δόγμα, και επω­φε­λού­μενο από την πρό­σφατη Συνε­δρί­ασή του φέτος την Άνοιξη στην Ουά­σιγ­κτον, κατά­φερε να πείσει κάποιους Ευρω­παί­ους πιστω­τές να συμ­φω­νή­σουν με τις απόψεις του.

Οι πρό­σφα­τες απο­κα­λύ­ψεις του Wikileaks έφεραν στο φως συζη­τή­σεις που πραγ­μα­το­ποι­ή­θη­καν με αδια­φά­νεια, και αφο­ρού­σαν την αντι­με­τώ­πιση της κρίσης, οι οποίες θα μπο­ρού­σαν να εγεί­ρουν ερω­τή­ματα σχετικά με ορι­σμέ­νες ακο­λου­θού­με­νες πολι­τι­κές. Σε κάποιες από αυτές, ο επι­κε­φα­λής του Ευρω­παϊ­κού Τμή­μα­τος του ΔΝΤ, Πολ Τόμσεν, με την πεποί­θηση ότι η Ελλάδα δεν θα είναι σε θέση να αντα­πο­κρι­θεί στις οικο­νο­μι­κές υπο­χρε­ώ­σεις της τον Ιούλιο, βλέπει τη χρε­ο­κο­πία της χώρας ως το μόνο δρόμο για να επι­βλη­θούν οι απόψεις του Ταμείου.

Έτσι, μη μπο­ρώ­ντας πολι­τικά και τεχνικά να κατα­λή­ξουν για την ανάγκη μείωσης του χρέους, του δημο­σιο­νο­μι­κού κενού που πρέπει να καλυ­φθεί, αλλά και σε ό,τι αφορά τις ανα­γκαίες μεταρ­ρυθ­μί­σεις που πρέπει να εφαρ­μο­στούν, οι πιστω­τές παρέ­μει­ναν αμε­τα­κί­νη­τοι στη θέση τους -βασισμένοι στη συμ­με­τοχή του ΔΝΤ και σε μια σειρά από επι­πλέον μέτρα λιτότητας- με απο­τέ­λε­σμα μια σειρά από νέα αιτή­ματα για αυξή­σεις φόρων, πρό­σθε­των περι­κο­πών του προ­ϋ­πο­λο­γι­σμού καθώς και μείωσης των συντά­ξεων, που ισο­δυ­να­μούν με πολ­λα­πλή οικο­νο­μική απο­στράγ­γιση.

Αυτά τα πρό­σθετα μέτρα είναι παρά­λογα και περιττά.

Κι αυτό διότι, παρά την προ­σφυ­γική κρίση και τα capital controls που επι­βλή­θη­καν το περα­σμένο καλο­καίρι, η έκθεση της Eurostat της περα­σμέ­νης εβδο­μά­δας επι­βε­βαιώ­νει ότι ο πρω­ταρ­χι­κός στόχος για πλε­ό­να­σμα για το 2015 φτάνει το 0,7% του ΑΕΠ (εκτός από την εξυ­πη­ρέ­τηση του χρέους), και είναι αρκετά πάνω από τον αρχικό στόχο που είχε θέσει το πρό­γραμμα, για 0,25 % του ΑΕΠ.

Μετά από έντονες δια­πραγ­μα­τεύ­σεις, σε αυτό το στάδιο οι δια­φο­ρές μεταξύ των πιστω­τών και της Ελλάδας είναι μικρές. Αυτές οι δια­φο­ρές μπορούν να ξεπε­ρα­στούν αν υπάρχει αμοι­βαία πολι­τική βούληση. Ως εκ τούτου, είναι εφικτό και ανα­γκαίο να επι­τευ­χθεί συμ­φω­νία και η αξιο­λό­γηση του προ­γράμ­μα­τος να ολο­κλη­ρω­θεί επι­τυ­χώς τις επό­με­νες ημέρες.

Κατά την εφαρ­μογή περισ­σό­τε­ρων από 100 μέτρων –επι­κυ­ρω­μέ­νων από το Eurogroup από τον Σεπτέμβριο- και με πλήρη σεβασμό των όρων της τελευ­ταίας συμ­φω­νίας που συνήφθη τον Ιούλιο, ο Αλέξης Τσίπρας αντι­με­τω­πί­ζει τον κίνδυνο ενός αρνη­τι­κού τελε­σι­γρά­φου, όπως επι­θυ­μούν ορι­σμέ­νοι πιστω­τές, μεταξύ των οποίων το ΔΝΤ και ο Βόλφ­γκανγκ Σόιμπλε.

Επη­ρε­α­σμέ­νοι από μια γενι­κευ­μένη σχι­ζο­φρέ­νεια, οι πιστω­τές επι­διώ­κουν τη διάλυση της Ένωσης με τη στρα­τη­γική της “από­δει­ξης”.

Μέσω διεθνών μηχα­νι­σμών που δημιουρ­γού­νται ad hoc από δια­κυ­βερ­νη­τι­κές συν­θή­κες, το οικο­νο­μικό στράγ­γιγμα τοπο­θε­τεί την Ελλάδα, ένα κυρί­αρχο κράτος μέλος της ΕΕ, σε κατά­σταση οικο­νο­μι­κής επο­πτείας. Αγνο­ώ­ντας τις ανθρώ­πι­νες, κοι­νω­νι­κές και οικο­νο­μι­κές πραγ­μα­τι­κό­τη­τες, η υπο­τι­θέ­μενη θερα­πεία που επι­βλή­θηκε στον Έλληνα ασθενή φαί­νε­ται να είναι η αιμορ­ρα­γία έως θανάτου.

Δεν είναι παρά­δοξο που οι ίδιοι άνθρω­ποι που ζητού­σαν μια γρήγορη εφαρ­μογή του μνη­μο­νίου τώρα παίζουν με το χρόνο και την καθυ­στέ­ρηση. Αυτό σημα­το­δο­τεί μεν μια περί­εργη πολι­τική στρα­τη­γική, στόχο όμως, χωρίς καμία αμφι­βο­λία, είναι η απο­στα­θε­ρο­ποί­ηση της κυβέρ­νη­σης συνα­σπι­σμού και της κοι­νο­βου­λευ­τι­κής πλειο­ψη­φίας στην Ελλάδα.

Οι πιστω­τές είχαν δύο στόχους από τον Ιούλιο του 2015: την επιβολή των μέτρων λιτό­τη­τας του μνη­μο­νίου και να διώξουν τον Τσίπρα. Πέτυχαν τον πρώτο και προ­φα­νώς εξα­κο­λου­θούν να επι­διώ­κουν τον δεύτερο.

Οι Ευρω­ζω­νι­κοί πιστω­τές είναι επίσης μέλη μιας Ένωσης που δεν θα πάψουμε να ελπί­ζουμε ότι κάποια στιγμή θα γίνει και πολι­τική ένωση. Υπάρχει επεί­γουσα ανάγκη να διευ­κρι­νί­σουν: θα επι­μεί­νουν σιωπηλά σε μια τέτοια στρα­τη­γική για πάντα ή θα ανα­λά­βουν τις ευθύνες τους για την επί­τευξη μιας βιώ­σι­μης πολι­τι­κής λύσης στην κρίση;

Η Ελλάδα πρέπει να μπορεί να ακυ­ρώ­σει, να ανα­διαρ­θρώ­σει και να ανα­δια­μορ­φώ­σει το χρέος της (ανα­διάρ­θρωση των χρε­ώ­γρα­φων και των τόκων απο­πλη­ρω­μής). Οι απόψεις κορυ­φαίων οικο­νο­μο­λό­γων σήμερα συγκλί­νουν σχετικά με τη μη βιω­σι­μό­τητα του χρέους της.

Καλούμε λοιπόν τους Ευρω­παί­ους ηγέτες να ολο­κλη­ρώ­σουν γρήγορα την αξιο­λό­γηση των μεταρ­ρυθ­μί­σεων και να αντι­με­τω­πί­σουν το ζήτημα του χρέους για να μπο­ρέ­σει η Ελλάδα να συνε­χί­σει τις ποιο­τι­κές μεταρ­ρυθ­μί­σεις, την ενί­σχυση της ανά­πτυ­ξης και της υγιούς οικο­νο­μι­κής ανά­πτυ­ξης, καθώς και την ανοι­κο­δό­μηση των κοι­νω­νι­κών δομών και των υπη­ρε­σιών της.

Κατά δεύτερο λόγο, είμαστε πεπει­σμέ­νοι για την ανα­γκαιό­τητα απο­φυ­γής μιας λύσης σε καθαρά εθνικό επίπεδο, για τη δια­χεί­ριση της κρίσης, όσο και για την εξέταση τρόπων για να ενι­σχυ­θούν οι κοι­νο­τι­κές μέθοδοι.

Η δια­χεί­ριση της κρίσης επι­βε­βαί­ωσε ήδη την απο­κή­ρυξη της δημο­κρα­τι­κής νομι­μό­τη­τας της Τρόικας, όπως ανα­φέ­ρε­ται ακόμα και σε εγκε­κρι­μέ­νες εκθέ­σεις του Ευρω­παϊ­κού Κοι­νο­βου­λίου, ως μια θεσμική συμ­φω­νία που συν­δυά­ζει πιστω­τές όλων των ειδών, κράτη-μέλη, νομι­σμα­τι­κούς και χρη­μα­το­πι­στω­τι­κούς θεσμούς. Οι ηγέτες της Ευρω­ζώ­νης, ως εκλεγ­μένα και υπόλογα πολι­τικά πρόσωπα, και ως μέλη της Ευρω­παϊ­κής Ένωσης, δεν μπορούν να υπο­στη­ρί­ξουν την παρούσα ασαφή στάση.

Τέλος, θέσεις ή «μη-θέσεις» που λαμ­βά­νο­νται για το ελλη­νικό ζήτημα είναι καθαρά πολι­τι­κές. Αν συνε­χί­σουμε να αγνο­ούμε αυτή την πραγ­μα­τι­κό­τητα, η Ευρώπη θα παρα­μεί­νει ένα σύνολο αριθμών, προ­σω­πι­κών και αντι­κρουό­με­νων συμ­φε­ρό­ντων που ανα­λώ­νο­νται απο­κλει­στικά σε μία αδιέ­ξοδη λιτό­τητα. Η συνει­δητή επιλογή των παρα­πάνω, είναι ευθύνη του κάθε ηγέτη της Ευρω­ζώ­νης”.

Το άρθρο υπο­γρά­φουν οι :Guillaume Balas, S&D group (Γαλλία), Sergio Cofferati, S&D group (Iταλία), Eva Joly, Greens/EFA, (Γαλλία), Curzio Maltese, GUE/NGL (Iταλία), Emmanuel Maurel, S&D group (Γαλλία), Dimitrios Papadimoulis, GUE/NGL (Ελλάδα), Isabelle Thomas, S&D group (Γαλλία), Ernest Urtasun, Greens/EFA (Ισπανία).