Αθώος ο κατηγορούμενος για εκβίαση και απάτη

Αθώος κρίθηκε χθες από το Τρι­με­λές Εφετείο Δωδε­κα­νή­σου επί κακουρ­γη­μά­των μεγα­λο­στέ­λε­χος γνωστής εται­ρείας πώλησης ηλε­κτρι­κών ειδών, που δρα­στη­ριο­ποιεί­ται µε υποκαταστήµατα σ’ όλη την Ελλάδα και έχει υπαχθεί στις ευνοϊ­κές δια­τά­ξεις του άρθρου 99 του πτω­χευ­τι­κού κώδικα.

Αντι­με­τώ­πιζε τις  κατη­γο­ρίες της εκβί­α­σης και απάτης με περιου­σιακό όφελος και προ­ξε­νη­θείσα ζημία που υπερ­βαί­νει συνο­λικά το ποσό των 73.000 ευρώ, μετά από μήνυση εκπρο­σώ­που οµόρρυθµης εται­ρείας της Ρόδου.

Οι μηνυτές δρα­στη­ριο­ποιού­νται από το έτος 1986 στο νησί της Ρόδου. Τον Μάρτιο του 2003 ξεκί­νησε η συνερ­γα­σία της µε την μηνυό­μενη εται­ρεία και τους εκπρο­σώ­πους της, που την εφο­δί­α­ζαν µε το 85% περίπου των προ­ϊ­ό­ντων που εµπορεύεται.

Στο πλαίσιο της συνερ­γα­σίας αυτής και για την εξυ­πη­ρέ­τησή της, ανοί­χτηκε αλλη­λό­χρεος λογαριασµός διάρ­κειας µέχρι τον Απρίλιο του 2009, που έπρεπε να κλείσει τον Δεκέµβριο του ίδιου έτους.

Η συνερ­γα­σία κυλούσε οµαλά µέχρι τον Απρίλιο του 2009 οπότε, όπως ισχυ­ρί­ζο­νται οι μηνυτές, άρχισαν να εµφανίζονται προβλήµατα µε τον προµηθευτή, ο οποίος αδυ­να­τούσε να τους προ­μη­θεύ­σει εμπο­ρεύ­ματα.

Ανα­γκά­στηκε έτσι να δια­κό­ψει τη συνερ­γα­σία του και να στραφεί σε άλλους χονδρέµπορους, ενώ ταυ­τό­χρονα ζητή­θηκε η περαί­ωση των µεταξύ τους εκκρεµοτήτων και το κλείσιµο του αλλη­λό­χρεου λογαριασµού µε διευ­θέ­τηση του κατά­λοι­πού του.

Οι µηνυτές δια­τεί­νο­νται ότι ο προµηθευτής συµφώνησε και ζήτησε κάποια πίστωση χρόνου γιατί είχε µεταβιβάσει, παρά τη συµφωνία τους, λόγω προβληµάτων ρευ­στό­τη­τας που αντιµετώπιζε σε τρά­πε­ζες επι­τα­γές που είχαν εισφέ­ρει στον κοινό τους λογαριασµό.

Τον Δεκέµβριο του 2009 λίγο πριν κλείσει ο αλλη­λό­χρεος λογαριασµός εµφανίστηκε (τηλε­φω­νικά) ο κατη­γο­ρού­με­νος, ο οποίος φέρεται να παρου­σιά­στηκε ως µέτοχος και νόµιµος εκπρό­σω­πος ανωνύµου εται­ρείας, που εδρεύει στο Αίγιο και να πλη­ρο­φό­ρησε τους Ροδίτες µηνυτές, ότι η εται­ρεία του είναι νόµιµη από οπι­σθο­γρά­φηση κοµίστρια επι­τα­γών τους, ύψους 140.000 ευρώ.

Οι µηνυτές του επεσήµαναν ότι στο τέλος του έτους όχι µόνο δεν θα οφεί­λουν στην συνεργαζόµενη µέχρι τότε µε αυτούς εται­ρεία εµπορίας ηλε­κτρι­κών ειδών αλλά θα τους οφείλει αυτή. Απευ­θύν­θη­καν δε στην συνεργαζόµενη µε αυτούς εται­ρεία η οποία τότε προ­φα­σί­στηκε ανα­στά­τωση διότι είχε υπαχθεί στις δια­τά­ξεις του άρθρου 99 περί συναλ­λα­γής µε τους δανει­στές. Τους δια­βε­βαί­ω­σαν δε ότι η εται­ρεία τους ήταν πιστω­τική µε ποσό 220.000 ευρώ και ότι θα ελάµβαναν τα χρήµατα αυτά.

Στη συνέ­χεια η εται­ρεία του Αιγίου εµφάνισε τις επι­τα­γές στις τρά­πε­ζες. Οι επι­τα­γές δε αυτές, είχαν µπει στον αλλη­λό­χρεο λογαριασµό για µελλοντικές της αγορές, που ποτέ δεν πραγµατοποιήθηκαν.

Μετά την Πρω­το­χρο­νιά του 2010 ο εκπρό­σω­πος της εται­ρείας του Αιγίου φέρεται να τους απεί­λησε ότι θα προ­χω­ρούσε σε έκδοση δια­τα­γών πληρωµής και η ροδί­τικη εται­ρεία ανα­γκά­στηκε να εκδώσει νέες επι­τα­γές σε αντι­κα­τά­σταση εκείνων που είχε κατα­θέ­σει στον αλλη­λό­χρεο λογαριασµό, της συνεργαζόµενης µε αυτήν εται­ρείας.

Η συνεργαζόµενη µε αυτούς εται­ρεία των Αθηνών δεν τακτο­ποί­ησε το χρέος και ο επιχειρηµατίας από το Αίγιο προ­χώ­ρησε σε έκδοση δια­τα­γών πληρωµής.

Στην πορεία οι Ροδίτες µηνυτές δια­πί­στω­σαν ότι ο επιχειρηµατίας από το Αίγιο ήταν αντι­πρό­ε­δρος του διοι­κη­τι­κού συµβουλίου της συνεργαζόµενης µε αυτούς εται­ρείας των Αθηνών που «πτώ­χευσε» και υπεύ­θυ­νος για τα οικονοµικά της και πως, ενώ η εται­ρεία των Αθηνών της όφειλε 222.235,21 ευρώ είχε ανα­λά­βει τις επι­τα­γές από τον αλλη­λό­χρεο λογαριασµό συνερ­γα­σίας τους και τις είχε µεταβιβάσει στην εται­ρεία του στο Αίγιο προκειµένου να εξα­σφα­λί­σει παράνοµα όφελος που υπερ­βαί­νει τις 120.000 ευρώ!

Η υπόθεση εκδι­κά­στηκε χθες ενώπιον του Δικα­στη­ρίου απόντων των αντι­δί­κων και μαρ­τύ­ρων με μόνη παρου­σία των συνη­γό­ρων τους.

Η πλευρά της υπε­ρά­σπι­σης αρνή­θηκε κατη­γο­ρη­μα­τικά τα όσα της κατα­λο­γί­στη­καν ισχυ­ρι­ζό­μενη ότι το χρέος υφί­στατο, ότι οι επι­τα­γές δόθηκαν στην εται­ρεία του κατη­γο­ρού­με­νου, που ουδέ­ποτε είχε απο­κρύ­ψει την ιδιό­τητά του ως αντι­προ­έ­δρου αυτής αλλά και μέλους της άλλης, που είχε δοσο­λη­ψίες με την εται­ρεία της Ρόδου, προ­κει­μέ­νου να καλυ­φθεί χρέος της από μεταξύ τους συναλ­λα­γές και τέλος ότι η εται­ρεία της Ρόδου είχε περί τις 19 απλή­ρω­τες επι­τα­γές στον Τει­ρε­σία και καθυ­στε­ρη­μέ­νες δόσεις δανείων την επίμαχη περίοδο.