Ο πρωθυπουργικός χάρτης

Δεν είναι αυτο­νό­ητο ένας Πρω­θυ­πουρ­γός να πατάει το πόδι του σε ένα νησί 180 κατοί­κων. Οι προ­κά­το­χοί του σπανίως έφταναν πέρα από τη Ρόδο και την Κω, ενώ ο Κυριά­κος Μητσο­τά­κης βρέθηκε στη Λέρο να επι­θε­ω­ρεί έργα και στο επι­τη­ρη­τικό φυλάκιο του Αγα­θο­νη­σίου, εκεί όπου η Ελλάδα μετριέ­ται σε μέτρα από τα τουρ­κικά παράλια. Και τα λόγια του ακου­μπούν σε μια πραγ­μα­τι­κό­τητα που οι νησιώ­τες τη ζουν καθη­με­ρινά: τα Δωδε­κά­νησα που πριν από μερικά χρόνια μετρού­σαν καρα­βιές απελ­πι­σμέ­νων στα λιμάνια τους, σήμερα υπο­δέ­χο­νται Τούρ­κους του­ρί­στες με Visa Express που γεμί­ζουν ταβέρ­νες και κατα­λύ­ματα. Η μετα­τροπή ενός συνο­ρια­κού μετώπου σε πηγή εσόδων για τις τοπικές οικο­νο­μίες δεν είναι επι­κοι­νω­νία, είναι μετρή­σιμο απο­τέ­λε­σμα πολι­τι­κής.

Το Πολυ­δύ­ναμο Ιατρείο με 2 για­τρούς σε νησί τέτοιου μεγέ­θους, το Αρχαιο­λο­γικό Μουσείο που εγκαι­νιά­στηκε πρό­σφατα και η ενί­σχυση της απο­τρε­πτι­κής ισχύος των Ενόπλων Δυνά­μεων συν­θέ­τουν μια εικόνα κράτους που δεν αντι­με­τω­πί­ζει τα μικρά νησιά ως υπο­ση­μεί­ωση. Ασφαλώς οι εκλογές της Άνοιξης δίνουν στην περιο­δεία και προ­ε­κλο­γικό χρώμα, όμως η συχνό­τητα των επι­σκέ­ψεών του στα Δωδε­κά­νησα προη­γεί­ται κατά πολύ της κάλπης και αυτό κάτι λέει.

Όποιος θέλει να κρίνει την πολι­τική στα σύνορα, ας ρωτήσει πρώτα τους ακρίτες αν προ­τι­μούν το Αιγαίο του 2020 ή το σημε­ρινό.