Στη μάχη με τις φλόγες, αλλά με ελλείψεις: Ηχηρό μήνυμα των πυροσβεστών της Δωδεκανήσου πριν από το δύσκολο καλοκαίρι

Ο πρό­ε­δρος της Ένωσης Υπαλ­λή­λων Πυρο­σβε­στι­κού Σώματος Δωδε­κα­νή­σου κ. Ιωάννης Χατζη­κυ­ριά­κος, προει­δο­ποιεί για υπο­στε­λέ­χωση, γηρα­σμένο στόλο, ελλεί­ψεις στον εξο­πλι­σμό και τις ιδιαι­τε­ρό­τη­τες της νησιω­τι­κό­τη­τας που καθι­στούν κρίσιμη την αντι­πυ­ρική προ­στα­σία της Ρόδου και γενικά των νησιών.

Η αντι­πυ­ρική περί­ο­δος βρί­σκε­ται σε πλήρη εξέλιξη και η Ρόδος, μαζί με τα υπό­λοιπα νησιά της Δωδε­κα­νή­σου, καλεί­ται για ακόμη μία χρονιά να αντι­με­τω­πί­σει τις αυξη­μέ­νες προ­κλή­σεις που συνο­δεύ­ουν τους θερι­νούς μήνες. Οι μνήμες από τις μεγάλες πυρ­κα­γιές των προη­γού­με­νων ετών παρα­μέ­νουν νωπές και οι πυρο­σβέ­στες βρί­σκο­νται και πάλι στην πρώτη γραμμή, έχοντας ως βασικό τους όπλο την εμπει­ρία και την αυτα­πάρ­νηση.

Ωστόσο, όπως επι­ση­μαί­νει ο πρό­ε­δρος της Ένωσης Υπαλ­λή­λων Πυρο­σβε­στι­κού Σώματος Δωδε­κα­νή­σου, Ιωάννης Χατζη­κυ­ριά­κος, τα χρόνια προ­βλή­ματα όχι μόνο δεν έχουν λυθεί, αλλά εξα­κο­λου­θούν να δυσχε­ραί­νουν σημα­ντικά το έργο των πυρο­σβε­στι­κών δυνά­μεων.

Μιλώ­ντας για την επι­χει­ρη­σιακή ετοι­μό­τητα της Πυρο­σβε­στι­κής στα Δωδε­κά­νησα, ο κ. Χατζη­κυ­ριά­κος περι­γρά­φει μια πραγ­μα­τι­κό­τητα που απέχει από την εικόνα της πλήρους θωρά­κι­σης που συχνά παρου­σιά­ζε­ται.

Η υπο­στε­λέ­χωση παρα­μέ­νει το μεγα­λύ­τερο «αγκάθι»

Ο πρό­ε­δρος της Ένωσης δεν έκρυψε την ανη­συ­χία του για την κατά­σταση που επι­κρα­τεί στο ανθρώ­πινο δυνα­μικό των υπη­ρε­σιών: «Δυστυ­χώς άλλη μια χρονιά θα πρέπει να πούμε τα ίδια πράγ­ματα. Δηλαδή η υπο­στε­λέ­χωση, κατά την άποψη τη δική μας, παρα­μέ­νει. Από την πλευρά του Αρχη­γείου θεωρούν ότι είμαστε εντάξει. Για να κατα­λά­βουν λίγο οι ακρο­α­τές σας, κάθε χρόνο ο εκά­στοτε Αρχηγός ορίζει τη δύναμη που θα πρέπει να έχει κάθε υπη­ρε­σία. Αυτό όμως πρέπει να γίνεται με κάποια κρι­τή­ρια. Κρι­τή­ρια νησιω­τι­κό­τη­τας, κρι­τή­ρια επι­κιν­δυ­νό­τη­τας. Δεν μπορούν, στο πλαίσιο της ισό­τη­τας και της ισο­νο­μίας, να λαμ­βά­νουν μία νησιω­τική υπη­ρε­σία το ίδιο με μία πυρο­σβε­στική υπη­ρε­σία στην ηπει­ρω­τική Ελλάδα. Εκεί υπάρ­χουν όμορες υπη­ρε­σίες και δυνα­τό­τητα άμεσης συν­δρο­μής. Εδώ στα νησιά αυτή τη δυνα­τό­τητα δεν την έχουμε. Όταν γίνει ένα συμβάν, τις πρώτες ώρες οφεί­λουμε να το αντι­με­τω­πί­σουμε μόνοι μας με τις δυνά­μεις που ήδη υπάρ­χουν στο νησί».

Παράλ­ληλα, υπο­γράμ­μισε ότι οι απαι­τή­σεις έχουν αυξηθεί σημα­ντικά τα τελευ­ταία χρόνια, χωρίς να συνο­δεύ­ο­νται από αντί­στοιχη ενί­σχυση προ­σω­πι­κού.

«Έχουν αυξηθεί οι ανάγκες, έχουν δημιουρ­γη­θεί νέες υπη­ρε­σίες, έγινε η ΕΜΟΔΕ, ήρθε πυρο­σβε­στικό σκάφος, όμως όλα επαν­δρώ­νο­νται από την ίδια δεξα­μενή των ήδη υπαρ­χό­ντων πυρο­σβε­στών. Έτσι δεν γίνεται. Θέλουμε νέες υπη­ρε­σίες, θέλουμε εξέλιξη, αλλά πρέπει να ενι­σχύ­ο­νται και με προ­σω­πικό».

Λιγό­τερα οχήματα επι­τή­ρη­σης από ποτέ

Ο κ. Χατζη­κυ­ριά­κος υπεν­θύ­μισε ότι η εικόνα των πυρο­σβε­στι­κών κλι­μα­κίων έχει αλλάξει αισθητά μέσα σε μία δεκα­ε­τία. Όπως ανέφερε, παλαιό­τερα μόνο το Πυρο­σβε­στικό Κλι­μά­κιο Απολ­λώ­νων διέθετε πέντε περι­πο­λικά πυρο­σβε­στικά οχήματα δια­σκορ­πι­σμένα στην περιοχή ευθύνης του, ενώ σήμερα οι δυνα­τό­τη­τες έχουν περιο­ρι­στεί σχεδόν στο μισό: «Είμαστε στα ίδια με πέρυσι και πρό­περσι. Αν όμως πάμε μία δεκα­ε­τία πίσω, υπο­λει­πό­μα­στε πάρα πολύ. Στα Δωδε­κά­νησα τα πυρο­σβε­στικά κλι­μά­κια έβγαζαν πολύ περισ­σό­τερα οχήματα για επι­τή­ρηση. Σήμερα αυτό έχει μειωθεί περίπου κατά 50%. Οι αριθμοί από μόνοι τους δεν λένε πάντα την αλήθεια».

Ο εθε­λο­ντι­σμός δεν μπορεί να  υπο­κα­θι­στά το κράτος

Ανα­φε­ρό­με­νος στις πρω­το­βου­λίες του Δήμου Ρόδου, όπως τα πυρο­φυ­λά­κια, οι κάμερες και τα drones, ο πρό­ε­δρος της Ένωσης ανα­γνώ­ρισε τη σημασία τους, επι­ση­μαί­νο­ντας ωστόσο ότι δεν μπορούν να αντι­κα­τα­στή­σουν την κρατική ευθύνη.

«Η συν­δρομή των εθε­λο­ντών είναι φαντα­στική. Οι άνθρω­ποι αφήνουν τις δου­λειές τους για να έρθουν να βοη­θή­σουν σε μία φωτιά. Το κακό όμως είναι ότι αυτό έχει γίνει συνή­θεια και πάει ο εθε­λο­ντι­σμός να αντι­κα­τα­στή­σει τις ευθύνες του κράτους. Το κράτος ευθύ­νε­ται να έχει την ασφά­λεια όπως πρέπει. Από εκεί και πέρα οι εθε­λο­ντές συν­δρά­μουν εθε­λο­ντικά. Άλλο οι ευθύνες της Πολι­τείας και άλλο οι εθε­λο­ντι­κές ομάδες και οι αρχές, όπως ο Δήμος και η Περι­φέ­ρεια».

Παλαιός εξο­πλι­σμός και πυρο­σβε­στικά  οχήματα 30 ετών

Ιδιαί­τερη αναφορά έκανε και στον ατομικό εξο­πλι­σμό των πυρο­σβε­στών, περι­γρά­φο­ντας μια εικόνα που προ­κα­λεί προ­βλη­μα­τι­σμό: «Δυστυ­χώς υπάρ­χουν προ­βλή­ματα. Τα πυρο­σβε­στικά κράνη είχαν διάρ­κεια ζωής μία δεκα­ε­τία. Σήμερα υπάρ­χουν πυρο­σβέ­στες που χρη­σι­μο­ποιούν τα ίδια κράνη εδώ και 20, 25 ακόμη και 30 χρόνια. Το ίδιο συμ­βαί­νει και με τις στολές. Υπάρ­χουν συνά­δελ­φοι που ζητούν αντι­κα­τά­σταση γιατί έχουν φθαρεί ή σκιστεί και δεν μπορούν να καλυ­φθούν οι ανάγκες» δήλωσε χαρα­κτη­ρι­στικά.

Παρό­μοια είναι η κατά­σταση και στον στόλο των οχη­μά­των.

«Υπάρχει ένας ικα­νο­ποι­η­τι­κός αριθμός οχη­μά­των, όμως ο μέσος όρος ηλικίας τους ξεπερνά τα 25 με 30 χρόνια. Αν στη Ρόδο υπάρ­χουν περίπου 50 με 60 πυρο­σβε­στικά οχήματα, μόνο τα πέντε ή έξι είναι ηλικίας κάτω των δέκα ετών» -όπως είπε.

Ο κρί­σι­μος χρόνος των πρώτων λεπτών μιας πυρ­κα­γιάς

Ο πρό­ε­δρος της Ένωσης στάθηκε ιδιαί­τερα στη σημασία της άμεσης επέμ­βα­σης, επι­ση­μαί­νο­ντας ότι ακόμη και η παρου­σία των ενα­έ­ριων μέσων δεν λύνει το πρό­βλημα.

«Έχουμε τις τρεις Air Tractor και το ένα Bell. Όμως πρέπει να κατα­λά­βει ο κόσμος ότι από τη στιγμή που θα δοθεί το σήμα δεν μπορούν να επι­χει­ρή­σουν σε λιγό­τερο από 45 με 50 λεπτά. Για εμάς αυτός είναι ένας κρί­σι­μος χρόνος. Αν δεν πιαστεί μία φωτιά στην αρχή, μετά τα πράγ­ματα δυσκο­λεύ­ουν πάρα πολύ».

Ακα­τάλ­ληλο το σημε­ρινό κτήριο της  Πυρο­σβε­στι­κής Ρόδου

Ένα ακόμη σοβαρό ζήτημα απο­τε­λεί η κατά­σταση των εγκα­τα­στά­σεων της Πυρο­σβε­στι­κής Υπη­ρε­σίας Ρόδου. Ο κ. Χατζη­κυ­ριά­κος απο­κά­λυψε ότι βρί­σκο­νται σε εξέλιξη έλεγχοι στα­τι­κό­τη­τας, ενώ τόνισε πως ακόμη κι αν δεν προ­κύ­ψει πρό­βλημα ασφά­λειας, το κτήριο δεν αντα­πο­κρί­νε­ται πλέον στις ανάγκες μιας σύγ­χρο­νης υπη­ρε­σίας.

«Ακόμη και να μην είχαμε θέμα στα­τι­κό­τη­τας, το κτήριο δεν μπορεί πλέον να στε­γά­σει μία σύγ­χρονη υπη­ρε­σία. Τα πυρο­σβε­στικά οχήματα είναι παρ­κα­ρι­σμένα έξω, στα πεζο­δρό­μια και απέ­να­ντι, γιατί δεν υπάρχει χώρος. Επι­πλέον υπάρχει και το επι­χει­ρη­σιακό πρό­βλημα, καθώς λόγω της κυκλο­φο­ρίας και του του­ρι­σμού πολλές φορές καθυ­στε­ρεί η έξοδος των οχη­μά­των. Πρέπει να βρεθεί λύση. Δεν γίνεται δια­φο­ρε­τικά. Είναι ένα θέμα που συζη­τεί­ται εδώ και πάρα πολλά χρόνια».

«Θα κάνουμε το καλύ­τερο δυνατό με ό,τι δια­θέ­τουμε»

Παρά τις δυσκο­λίες, το μήνυμα που στέλ­νουν οι πυρο­σβέ­στες παρα­μέ­νει καθη­συ­χα­στικό, αλλά και ειλι­κρι­νές. Ο κ. Χατζη­κυ­ριά­κος τόνισε ακόμη, ότι οι άνδρες και οι γυναί­κες του Πυρο­σβε­στι­κού Σώματος θα συνε­χί­σουν να δίνουν καθη­με­ρινά τον καλύ­τερό τους εαυτό για την προ­στα­σία της ανθρώ­πι­νης ζωής, των περιου­σιών και του φυσικού πλούτου των νησιών.

«Εμείς αυτό που μπο­ρούμε να πούμε στους πολίτες είναι ότι σαν πυρο­σβέ­στες θα προ­σπα­θή­σουμε να κάνουμε, με ό,τι έχουμε, το καλύ­τερο δυνατό. Αυτό μπο­ρούμε να το εγγυ­η­θούμε. Και ελπί­ζουμε να έχουμε ένα καλό και ήσυχο καλο­καίρι».

Το μήνυμα που εκπέ­μπουν οι πυρο­σβέ­στες της Δωδε­κα­νή­σου είναι σαφές: η εμπει­ρία, ο επαγ­γελ­μα­τι­σμός και η αυτα­πάρ­νηση δεν λείπουν. Εκείνο που εξα­κο­λου­θεί να ζητεί­ται είναι η ουσια­στική ενί­σχυση του Πυρο­σβε­στι­κού Σώματος, ώστε η πρώτη γραμμή της πολι­τι­κής προ­στα­σίας να δια­θέ­τει τα μέσα, το προ­σω­πικό και τις υπο­δο­μές που απαι­τούν οι ολοένα αυξα­νό­με­νες προ­κλή­σεις της αντι­πυ­ρι­κής περιό­δου.