Γιάννης Κεφαλογιάννης: 18.800 πυροσβέστες και 85 εναέρια μέσα στην «ενεργή μάχη» με τις φλόγες

Για τη νέα αντι­πυ­ρική περίοδο και την ετοι­μό­τητα της Πολι­τι­κής Προ­στα­σίας μίλησε ο υπουρ­γός Κλι­μα­τι­κής Κρίσης και Πολι­τι­κής Προ­στα­σίας, Γιάννης Κεφα­λο­γιάν­νης, σε συνέ­ντευξη που παρα­χώ­ρησε στην εφη­με­ρίδα «Documento».

Αρκούν το ανθρώ­πινο δυνα­μικό και τα πτητικά μέσα πυρό­σβε­σης για τις προ­κλή­σεις της νέας αντι­πυ­ρι­κής περιό­δου; Είναι έτοιμος ο μηχα­νι­σμός και ποιος είναι ο πήχης με φόντο τα νέα δεδο­μένα που θέτει η κλι­μα­τική κρίση;

Η ετοι­μό­τητα στην πολι­τική προ­στα­σία δεν είναι μια κατά­σταση που κατα­κτά­ται ορι­στικά· είναι μια διαρκής δια­δι­κα­σία εγρή­γορ­σης και προ­σαρ­μο­γής. Υπό τα δεδο­μένα της κλι­μα­τι­κής κρίσης, κανένα σύστημα δεν μπορεί να θεω­ρεί­ται «επαρκές» με την παλαιά έννοια της αυτάρ­κειας· θα ήταν στρα­τη­γικά λαν­θα­σμένο να καλ­λιερ­γη­θεί μια τέτοια βεβαιό­τητα. Από αυτή τη σκοπιά, ο πήχης δεν είναι η πλήρης αποφυγή πυρ­κα­γιών – κάτι που δεν ήταν ποτέ ρεα­λι­στικό. Έχουμε θέσει, αντί­θετα, δύο σαφείς στόχους: να περιο­ρί­ζουμε την έκταση και την ένταση των συμ­βά­ντων μέσω πρό­λη­ψης και έγκαι­ρης από­κρι­σης και, πάνω απ’ όλα, να προ­στα­τεύ­ουμε την ανθρώ­πινη ζωή.

Είναι έτοιμος ο μηχα­νι­σμός; Θα έλεγα ότι είναι πιο προ­ε­τοι­μα­σμέ­νος, καλύ­τερα συντο­νι­σμέ­νος και πιο ενι­σχυ­μέ­νος από προη­γού­μενα χρόνια. Το ανθρώ­πινο δυνα­μικό του Πυρο­σβε­στι­κού Σώματος ανέρ­χε­ται σε περίπου 18.800 στελέχη, αυξη­μένο κατά 800 σε σχέση με πέρυσι, ενώ ο στόλος των 85 ενα­έ­ριων μέσων είναι από τους μεγα­λύ­τε­ρους στην Ευρώπη. Οι αριθμοί αυτοί, ωστόσο, δεν πρέπει να απο­τε­λούν για κανέναν λόγο εφη­συ­χα­σμού. Η απο­τε­λε­σμα­τι­κό­τητα δεν κρί­νε­ται μόνο από τον αριθμό των μέσων ή του προ­σω­πι­κού, αλλά από τον βαθμό ετοι­μό­τη­τας, τον συντο­νι­σμό και – κυρίως – την έγκαιρη επέμ­βαση.

Είστε σε θέση να δια­βε­βαιώ­σετε πως οι συμ­βα­σιού­χοι πυρο­σβέ­στες δεν θα προβούν σε νέες κινη­το­ποι­ή­σεις κι αυτό το καλο­καίρι;

Θα ήταν θεσμικά και πολι­τικά άστοχο να «δια­βε­βαιώ­σει» κανείς ότι δεν θα υπάρ­ξουν κινη­το­ποι­ή­σεις. Σε μια δημο­κρα­τική κοι­νω­νία, η έκφραση αιτη­μά­των και διεκ­δι­κή­σεων είναι απο­λύ­τως θεμιτή. Αυτό που μπορώ να πω με ειλι­κρί­νεια είναι ότι εργα­ζό­μα­στε συστη­μα­τικά ώστε να αντι­με­τω­πί­ζο­νται οι αιτίες που γεννούν την ένταση και την αβε­βαιό­τητα.

Έχουν ήδη γίνει βήματα προς την κατεύ­θυνση της ενί­σχυ­σης της στα­θε­ρό­τη­τας και της προ­ο­πτι­κής αυτών των ανθρώ­πων, τόσο σε επίπεδο συν­θη­κών εργα­σίας όσο και σε επίπεδο θεσμι­κής κατο­χύ­ρω­σης του ρόλου τους. Παράλ­ληλα, δια­τη­ρούμε ανοιχτό και ειλι­κρινή διάλογο με τους εκπρο­σώ­πους τους, με στόχο να βρί­σκο­νται ρεα­λι­στι­κές και βιώ­σι­μες λύσεις. Αυτός είναι, άλλωστε, ο βασικός λόγος που από τον Μάρτιο του 2025 μέχρι και σήμερα δεν υπήρξαν νέες κινη­το­ποι­ή­σεις εκ μέρους τους.

Η δική μας ευθύνη είναι διπλή: αφενός να δια­σφα­λί­σουμε την επι­χει­ρη­σιακή ετοι­μό­τητα του μηχα­νι­σμού χωρίς δια­τα­ρα­χές σε μια κρίσιμη περίοδο, και αφε­τέ­ρου να δια­μορ­φώ­σουμε ένα πιο δίκαιο και προ­βλέ­ψιμο πλαίσιο για όσους υπη­ρε­τούν σε αυτόν.

Γιατί ανα­θε­ω­ρή­σατε το Εθνικό Μηχα­νι­σμό Δια­χεί­ρι­σης Κρίσεων, το οποίο θεσπί­στηκε το 2020; Ποιες είναι οι νέες απαι­τή­σεις από την Τοπική Αυτο­διοί­κηση και τι συνέ­πειες προ­βλέ­πο­νται στους Δήμους που δεν θα υλο­ποι­ή­σουν τα προ­α­παι­τού­μενα;

Ο Εθνικός Μηχα­νι­σμός Δια­χεί­ρι­σης Κρίσεων που θεσπί­στηκε το 2020 απο­τέ­λεσε μια ουσια­στική τομή, θέτο­ντας ένα ενιαίο πλαίσιο συντο­νι­σμού και από­κρι­σης. Αυτό που κάναμε είναι να τον βελ­τιώ­σουμε με βάση την εμπει­ρία του πεδίου.

Η «Ενεργή Μάχη» – το νέο θεσμικό πλαίσιο- συγκρο­τεί έναν πιο συνε­κτικό και λει­τουρ­γικό μηχα­νι­σμό, με ενιαί­ους κανόνες και μεγα­λύ­τερη επι­χει­ρη­σιακή συνοχή. Στην πράξη σημαί­νει ταχύ­τε­ρες απο­φά­σεις, σαφέ­στε­ρους ρόλους, καλύ­τερη δια­σύν­δεση κέντρου και πεδίου και ουσια­στική αξιο­ποί­ηση της τεχνο­λο­γίας. Παράλ­ληλα, ενι­σχύ­ε­ται θεσμικά μια ολι­στική προ­σέγ­γιση που δίνει έμφαση στην πρόληψη, στην επι­στη­μο­νική γνώση και στον συντο­νι­σμό των φορέων.

Ως προς την Τοπική Αυτο­διοί­κηση, δεν δημιουρ­γούμε νέες απαι­τή­σεις. Αντί­θετα, απο­σα­φη­νί­ζουμε τον ρόλο της και τον εντάσ­σουμε σε ένα πιο λει­τουρ­γικό πλαίσιο, αντι­με­τω­πί­ζο­ντας ασά­φειες και επι­κα­λύ­ψεις. Στόχος είναι να ενι­σχυ­θεί η δια­λει­τουρ­γι­κό­τητα και η συνερ­γα­σία, διευ­κο­λύ­νο­ντας τους Δήμους με καλύ­τερα εργα­λεία, σαφέ­στε­ρες δια­δι­κα­σίες και μεγα­λύ­τερη επι­χει­ρη­σιακή υπο­στή­ριξη.

Έχετε ενδεί­ξεις ότι οι πολίτες δεν θα πει­θαρ­χή­σουν στο προ­λη­πτικό μέτρο καθα­ρι­σμού οικο­πέ­δων και επι­μέ­νετε τόσο στις δημό­σιες τοπο­θε­τή­σεις σας;

Ο καθα­ρι­σμός των οικο­πέ­δων είναι μια απλή αλλά κρίσιμη πράξη, που μπορεί να περιο­ρί­σει ουσια­στικά την εξά­πλωση μιας πυρ­κα­γιάς. Η επιμονή μου στις δημό­σιες τοπο­θε­τή­σεις είναι, αν θέλετε, μια έκφραση ευθύνης και αγωνίας, ώστε να ενη­με­ρω­θούν όσο το δυνατόν περισ­σό­τε­ροι συμπο­λί­τες μας. θέλουμε να τους διευ­κο­λύ­νουμε ουσια­στικά σε αυτή τους την υπο­χρέ­ωση. Γι’ αυτό φέτος φέρ­νουμε ένα πιο σαφές και πρα­κτικό πλαίσιο, με συγκε­κρι­μέ­νες λύσεις: Πρώτον, ξεκα­θα­ρί­ζουμε ποιος έχει την ευθύνη: αν, για παρά­δειγμα, ένα οικό­πεδο είναι μισθω­μένο, την ευθύνη έχει ο μισθω­τής που το χρη­σι­μο­ποιεί. Δεύ­τε­ρον, λύνουμε ασά­φειες: μια καλ­λιερ­γού­μενη έκταση δεν έχει την ίδια υπο­χρέ­ωση με ένα εγκα­τα­λε­λειμ­μένο οικό­πεδο με ξερά χόρτα. Τρίτον, κάνουμε πιο εύκολη τη δια­δι­κα­σία: ένας ηλι­κιω­μέ­νος θα έχει τη δυνα­τό­τητα να πάει στο ΚΕΠ της γει­το­νιάς του και να υπο­βά­λει εκεί τη δήλωση, χωρίς ταλαι­πω­ρία. Τέταρ­τον, δίνουμε πρα­κτική λύση στο «πού πετάω τα κλαδιά»: οι Δήμοι μπορούν πλέον να ορίζουν όχι μόνο πράσινα σημεία, αλλά και άλλους κατάλ­λη­λους χώρους, Τέλος, εξορ­θο­λο­γί­ζουμε τα πρό­στιμα: δια­φο­ρο­ποιούμε την περί­πτωση εκείνου που καθά­ρισε αλλά δεν δήλωσε, από εκείνον που δεν έκανε τίποτα. Με απλά λόγια, ους δίνουμε στους πολίτες τα εργα­λεία για να καθα­ρί­σουν σωστά και χωρίς εμπόδια. Και αυτό, τελικά, είναι το κλειδί για να πετύχει το μέτρο.

Ο Νίκος Δένδιας εξήγ­γειλε πως το πρώην στρα­τιω­τικό αερο­δρό­μιο Αγρι­νίου θα μετα­τρα­πεί σε βάση πυρο­σβε­στι­κών ενα­έ­ριων μέσων. Μπο­ρείτε να μας απο­σα­φη­νί­σετε τι ακριβώς σκο­πεύ­ετε να κάνετε;

Στις πιο προηγ­μέ­νες χώρες στον τομέα της πολι­τι­κής προ­στα­σίας, η εναέρια πυρό­σβεση δεν βασί­ζε­ται μόνο στην από­κτηση μέσων, αλλά στη δημιουρ­γία ολο­κλη­ρω­μέ­νων αερο­πο­ρι­κών βάσεων που υπο­στη­ρί­ζουν τη συντή­ρηση, την ετοι­μό­τητα και τη δια­θε­σι­μό­τητα του στόλου. Εκεί κρί­νο­νται τελικά η ταχύ­τητα από­κρι­σης και η επι­χει­ρη­σιακή απο­τε­λε­σμα­τι­κό­τητα.

Στην Ελλάδα, ο στόλος των ιδιό­κτη­των ενα­έ­ριων μέσων διευ­ρύ­νε­ται στα­διακά, μέσω του προ­γράμ­μα­τος ΑΙΓΙΣ, ενώ ταυ­τό­χρονα αξιο­ποιούμε κάθε χρόνο και έναν σημα­ντικό αριθμό μισθω­μέ­νων μέσων. Και οι δύο αυτές κατη­γο­ρίες απαι­τούν χώρους στάθ­μευ­σης, τεχνι­κής υπο­στή­ρι­ξης, συντή­ρη­σης και δια­χεί­ρι­σης επι­χει­ρή­σεων.

Το πρώην στρα­τιω­τικό αερο­δρό­μιο Αγρι­νίου προ­σφέ­ρει ακριβώς αυτή τη δυνα­τό­τητα: να δημιουρ­γη­θεί μια ενιαία, οργα­νω­μένη βάση που θα συγκε­ντρώ­νει κρί­σι­μες λει­τουρ­γίες, βελ­τιώ­νο­ντας τη δια­θε­σι­μό­τητα των μέσων, μειώ­νο­ντας τους χρόνους εκτός επι­χει­ρη­σια­κής δράσης και ενι­σχύ­ο­ντας τον συνο­λικό σχε­δια­σμό.

Παράλ­ληλα, επι­διώ­κουμε να ανα­πτυ­χθεί ένα ευρύ­τερο οικο­σύ­στημα αερο­πο­ρι­κής υπο­στή­ρι­ξης και τεχνο­γνω­σίας, που θα επι­τρέ­ψει στη χώρα να μην εξαρ­τά­ται απο­κλει­στικά από εξω­τε­ρι­κούς παρό­χους, αλλά να απο­κτή­σει εγχώρια ικα­νό­τητα συντή­ρη­σης και υπο­στή­ρι­ξης. Δεν πρό­κει­ται επο­μέ­νως μόνο για μια νέα υποδομή αλλά για μια επέν­δυση στην επι­χει­ρη­σιακή αυτο­νο­μία, την ανθε­κτι­κό­τητα του μηχα­νι­σμού και την ανα­βάθ­μιση της χώρας σε έναν τομέα που αποκτά ολοένα και μεγα­λύ­τερη στρα­τη­γική σημασία.

Πηγή: flash.gr