Εμπάθεια

Σύμφωνα με το λεξικό του Γ. Μπα­μπι­νιώτη, «εμπά­θεια», είναι η έντονη αντι­πά­θεια (ενα­ντίον κάποιου) που εμπο­δί­ζει την αντι­κει­με­νική κριτική, η έκφραση έντονου αρνη­τι­κού συναι­σθή­μα­τος. συν. μισαλ­λο­δο­ξία, πώρωση, μοχθη­ρία.

Αυτό ως ορισμός, από το να χαρα­κτη­ρί­ζεις εμπα­θείς όσους καταγ­γέλ­λουν θάματα και πράματα,με χαρτιά και ντο­κου­μέ­ντα , έχει μια από­σταση από εδώ ίσα με τα Γιάν­νενα, τις Βρυ­ξέλ­λες , την Τυνησία (!) και λοιπές πόλεις των καμιά 20αριά travel-tours.

Εκτός, εάν μιλάμε για την άλλη σημασία της λέξης, η οποία συμπε­ρι­λαμ­βά­νε­ται στο λεξικό του Oxford ή του δικού μας Ι. Στα­μα­τά­κου.

Ως δάνεια λέξη από την αγγλική λέξη «empathy», η εμπά­θεια, δηλώνει μία εντελώς δια­φο­ρε­τική σημασία, σχε­τί­ζε­ται με τη συμ­με­τοχή στο πάθος, στη δυστυ­χία του άλλου μέχρι πλήρους ταυ­τί­σεως. Η ουσία της λέξης εμπά­θεια με αυτή την ερμη­νεία, είναι θετική και ανθρώ­πινη.

Που σημαί­νει, μήπως τελικά αγα­πιού­νται εκεί στην Περι­φέ­ρεια και δεν το ξέρουν;